Αφύπνιση

Ξυπνητήρι. Τόσο ενοχλητικό αλλά και τόσο συμβολικό.
Βασικό χαρακτηριστικό του ανθρωπίνου είδους είναι η εξέλιξη. Και δεν αναφέρομαι στον όρο με την γενετική-βιολογική σημασία, όσο με την πνευματική εξέλιξη. Το ζήτημα είναι σαν άτομο να πηγαίνεις μπροστά και να ανακαλύπτεις πως οι ορίζοντές σου υπάρχουν πάντα για να τους ξεπερνάς και να δημιουργείς καινούριους.
Το ξυπνητήρι λοιπόν είναι το αντικείμενο το οποίο αφυπνίζει τον άνθρωπο και ενεργοποιεί τη μηχανή που ονομάζει σώμα, ώστε να παράξει Έργο. Ευγενές ή δυσάρεστο, δεν μας ενδιαφέρει. Το θέμα είναι να παράγεται Έργο. Άλλωστε τα κριτήρια αξιολόγησης ενός Έργου είναι πολύ αδρά καθώς κάποιος μπορεί να κρίνει καθαρά υποκειμενικό και κάποιος άλλος αντικειμενικά και πανανθρώπινα. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι να μπορείς να αφήσεις ένα Έργο. Όμως δεν φτάνει αυτό. Αν το Έργο είναι καρκινικό και πολλαπλασιάζεται, τότε πρέπει να ξέρεις πως η διαχείριση, κάποια στιγμή για φυσικούς ή όχι λόγους θα ανατεθεί σε κάποιον άλλον. Εκεί λοιπόν πρέπει να ορίσεις την Συνέχειά σου. Η Συνέχεια είναι ο κομβικής φύσεως παράγοντας, πάνω στον οποίο εσύ σαν μηχανή θα πρέπει να χτίσεις το Έργο σου. Γιατί αν μείνει χωρίς κάποιον κληρονόμο τότε οι κόποι σου πάνε χαμένοι. Φροντίζεις επομένως σε μια καλή και άξια συνέχεια, που δεν θα σε απογοητεύσει.
Για να φτάσεις βέβαια στο Έργο, θα πρέπει να υπάρξει μια κινητήριος δύναμη. Η κινητήριος δύναμη αυτή ονομάζεται Ιδέα. Μέγας όρος. Ιδέες δεν μπορεί να παράξει ο καθένας. Ιδέες παράγουν αυτοί που είναι παιδευμένοι. Και η παίδευσίς τους όπως ο καθένας θα μπορούσε να φανταστεί συνδέεται άμεσα με την Παιδεία. Και εννοείται πως η Παιδεία είναι κάτι που αποκτάται είτε με προσωπικό μόχθο, είτε με κατευθύνσεις από το σπίτι σου. Όχι από το σχολείο. Το σχολείο δίνει μια άλλη μορφής παιδεία την οποία οι μαθητές είναι εκ φύσεως ανώριμοι να αφομοιώσουν στα πρώτα χρόνια τους ως εκπαιδευόμενοι. Πέραν αυτού, η παιδεία του σχολείου παρόλο που φαινομενικά φαίνεται ευρεία, είναι στενή και κατευθυνόμενη. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Επανέρχομαι στην Ιδέα. Η Ιδέα παράγεται από τον παιδευμένο. Όμως για να αποκτήσει το κεφαλαίο "Ι" θα πρέπει η παίδευσις να είναι βαριά και επίπονη. Διαφορετικά μιλάμε για ιδέες, που απλά θα σβήσουν με ένα ελαφρύ κύμα στην άκρη της αμμουδιάς. Το που θα βρει αυτήν την παιδεία για να κατακτήσει την ικανότητα να παράγει κάποιος Ιδέες, καθορίζεται από ένα προαιώνιο Χέρι. Το προαιώνιο αυτό Χέρι γράφει στα κατάστιχα του ρου της ιστορίας το σημείο στο οποίο δύναται να φτάσει κανείς. Εφόσον εκμεταλλευτεί το Υποκείμενό μας σωστά τις συγκυρίες τότε μπορούμε να μιλήσουμε πως το εν λόγω άτομο εκπλήρωσε το σκοπό του πάνω στη γη.
Αρμοδιότητά του λοιπόν, είναι να βρει τους ταγούς που θα σύρουν την Ιδέα παντού. Αν είναι όντως Ιδέα, θα διαδοθεί. κι αν διαδοθεί καθολικά θα γίνει βίωμα και Συνείδηση στο ανθρώπινο γένος. Άρα ο σκοπός επετεύχθη. Εν πρώτοις, καθώς θα κριθεί από τη διαχείριση που θα κάνει η συνέχεια.
Ουσιαστικά η οριζόντια πορεία ξεκινά από το Χέρι που γράφει τη Μοίρα. Το Υποκείμενο του οποίου η Μοίρα είναι ένδοξη, εάν βρει από μόνο του ή έστω του υποδειχθεί η αρμόζουσα Παιδεία παράγει την Ιδέα. Έπειτα επιλέγει Αποστόλους-Κομιστές. Οι Απόστολοι-Κομιστές, διαδίδουν την Ιδέα. Αν η Ιδέα βρει απήχηση τότε παράγεται Έργο. Εάν το Έργο αρέσει στο Υποκείμενο, ενσαρκώνει το στόχο του Χεριού. Και εάν όλα κυλήσουν ευνοϊκά και η Συνέχεια είναι συνετή και σε θέση να παράξει Ιδέες, τότε ο στόχος του Έργου γίνεται Συνείδηση. Και φτάνει την Αλήθεια.

Για να ξυπνήσει το Υποκείμενο και να κάνει τα παραπάνω πολλές φορές δεν θα αρκέσει ένας πετεινός. Ίσως χρειαστεί το ξυπνητήρι. Μήπως, λοιπόν, να μην ξαναπατήσεις ποτέ "Αναβολή" ;