Έξω

Κατόπιν μιας σύντομης βόλτας που έκανα μετά του πατρός, για κάποια δουλειά στην περιοχή του Βοτανικού, στα πρακτορεία στου Ρέντη ένιωσα τη βαθύτατη ανάγκη να έχω πάντοτε μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Διότι κάποιος δύσπιστος ενδεχομένως στα λεγόμενά μου να βρίσκει υπερβολικά κάποια σημεία.
Οδός Ορφέως, Άγ. Ιωάννης Ρέντης. Ένα στενό πάνω από το τμήμα Αλλοδαπών της Ελληνικής Αστυνομίας. Η σκηνή ήταν πρωτόγνωρη. Στην περίπου εικοσαετή ζωή μου, δεν ένιωσα ποτέ μεγαλύτερο δέος. Και όταν λέω δέος, εννοώ την έκπληξη που νιώθεις όταν αντικρίζεις κάτι το οποίο δεν ανήκει στις παραστάσεις που αντιμετωπίζεις καθημερινά. Αμέτρητοι έγχρωμοι. Λιγότερο σκούροι Ασιάτες από την απέναντι πλευρά. Ένα λευκό πρόσωπο πουθενά. Και δεν είναι το θέμα ότι δεν αντέχω κάποιον που έχει άλλο δερματικό χρώμα από εμένα. Απλώς ένιωσα το ανυπολόγιστο πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα. Ένιωσα όντως ξένος στην ίδια μου την χώρα. Δεν είπα πως φταίνε αυτοί για την κατρακύλα της χώρας μας. Απλά όταν δεν λειτουργεί συνολικά τίποτα, τότε θεωρώ πως σοφό είναι να ακολουθήσεις την τακτική της τρύπιας βάρκας. Πρώτα αφαιρείς το περιττό βάρος και μετά βγάζεις το νερό από τη βάρκα. Και όλο αυτό κάτω από την προϋπόθεση πως δεν μπορείς να βουλώσεις την τρύπα στη βάρκα. Ειλικρινά θα ήθελα να βγάλω μια φωτογραφία. Απλά να δεις αναγνώστη πως τελικά πετάει ο γάιδαρος. Πως εκεί που κάποτε αγόρευε ο Σωκράτης, ο Δημοσθένης, ο Περικλής, εκεί που ο Θησέας βασίλευε, εκεί που Ρωμαίοι φύλαξαν την ξένη γι'αυτούς πόλη ως κόρη οφθαλμού, εκεί πλέον το ευρωπαϊκό σκηνικό αντικαταστάθηκε από μια Ζάμπια και ένα Αφγανιστάν λίγα χιλιόμετρα πέρα από τον ιερό βράχο.