Πέρασαν 5 μέρες από την τελευταία ανάρτηση. Δεν το κατάλαβα καν. Πάμπολλοι λόγοι, κρατούν τον γράφοντα καμιά φορά μακριά από το πληκτρολόγιο του Λεμονιού, κάτι που φυσικά δεν θέλει. Δεν είναι επειδή η υποχρέωση τον τραβά να γράφει, αλλά μια εσωτερική ανάγκη να τροφοδοτεί τον αναγνώστη με τις σκέψεις του. Σκέψεις που κρατούσε και κρατάει, και αρκετές φορές του κάνουν κακό και θέλει να τις ελευθερώσει. Όπως και σε κάθε άλλον άνθρωπο άλλωστε κάνουν κακό αυτές οι αποφράδες μέρες γεμάτες δυσάρεστες σκέψεις και αναμνήσεις.
Αιτία δεν μπορώ να βρω. Βαρεμάρα, πλήξη, και άλλες κοινότοπες δικαιολογίες που υιοθετούμε δεν θα υιοθετήσω. Κι αυτό γιατί σε αυτές τις επιλογές ωθούμαστε, επειδή βρισκόμαστε συχνά στη ζωή μας σε φάση άρνησης. Και η εύκολη λύση είναι για τους περιορισμένης ευθύνης εγκεφάλους. Ενδεχομένως να έχει να κάνει με τον παράγοντα "Μούσα". Η Μούσα είναι άλλοτε κάτι χειροπιαστό και άλλοτε κάτι νοερό. Ο γράφων δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να σου κοινοποιήσει ποια είναι η Μούσα του, καθώς είναι δίκοπο μαχαίρι. Στην πρώτη περίπτωση του χειροπιαστού εκτίθεται πάρα πολύ μπροστά σου και σου δίνει πληροφορίες που δεν σου χρειάζονται επ'ουδενί, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, θα τον περάσεις για κανέναν αλαφροΐσκιωτο που περπατάει στη δική του διάσταση βλέποντας μπουρμπουλήθρες και συννεφάκια στο διάβα του. Γι'αυτό και θα προτιμούσα να παραμείνει στα πλαίσια της έννοιας. Τι είναι η Μούσα λοιπόν ; Η Μούσα είναι ο φορέας του Έρωτα στη Γη. Και με την έννοια Έρως αναφέρομαι ξεκάθαρα στον συγγραφικό έρωτα. Είναι η έκφραση, η επίγεια έκφραση, της κινούσας αιτίας που θέτει τον γράφοντα απέναντι από την οθόνη του και μέσα από τα πάντα βρώμικα γυαλιά του, γράφει κείμενα άλλες φορές με θέμα, άλλες χωρίς, άλλες με ειρμό, άλλες χωρίς και ούτω καθεξής. Πότε έρχεται η Μούσα και πότε φεύγει ; Ποτέ! Είναι πάντα μαζί με τον γράφοντα. Απλά ενίοτε κοιμάται και άλλοτε είναι ξύπνια και τον τσιμπάει μέσα από το δέρμα του. Συχνά, η Μούσα επιβάλει το θέλημά της. Ξέρει όμως γιατί το κάνει. Γιατί ως εκφραστής της κινούσας αιτίας κινητοποιεί αισθητήρια που ο γράφων δεν αντιλαμβάνεται. Και τότε έχουμε παραγωγή. Τότε η σοδειά είναι πλούσια. Τουλάχιστον για τον γράφοντα. (Σου έχει ξεκαθαρίσει πως γράφει για τον εαυτό του και για κανέναν άλλον. Αν σου αρέσει αυτό, τότε ακολουθείς, και κρίνεις κατά βούληση.)
Αν και παραπάνω φρόντισα να κρατήσω τη μυστικοπάθεια στα ύψη ίσως θα μπορούσα να δώσω κάποια στοιχεία για την Μούσα. Όχι μόνο του γράφοντος, αλλά σχεδόν όλων, σοβαρών και μη δημιουργών οποιουδήποτε Έργου. Η Μούσα είναι η ιδεατή γυναίκα που τρέφει στο μυαλό του χρόνια οποιοσδήποτε. Τον πλάθει και τον κάνει αυτό που είναι. Κάποια στιγμή στη ζωή του την γνωρίζει και τότε αντιλαμβάνεται πως το νοερό έγινε χειροπιαστό. Τότε νιώθει την ορμή να εκφράσει τα νοερά του ενδόμυχα σε χειροπιαστά αντικείμενα. Άλλος ζωγραφίζει, άλλος συνθέτει, άλλος γράφει, άλλος αθλείται και πάει λέγοντας. Κι έτσι ο κόσμος θηλάζοντας από τις Μούσες του καθενός κινείται και προοδεύει. Κι έτσι αυτό το τίποτα που λέγεται ανθρωπότητα, που βαδίζει ολοταχώς προς τον γκρεμό κοντοστέκεται λίγο. Ο γκρεμός όμως είναι αναπόφευκτος. Το ζήτημα είναι να τον καθυστερήσουμε με αυτές τις μικρές παύσεις.
ΥΓ. Αν ήμουν ποιητής θα ήμουν επικός, και θα ζούσα να γράφω προοίμια. Για να σε επικαλούμαι μόνιμα.
ΥΓ2.Χωρίς να θέλω να ξεφύγω εντελώς από τον ειρμό μου κλείνω με μια απλή νύξη. Η Μούσα είναι Γυναίκα. Είναι τουλάχιστον γυναικεία μορφή. Κάτι τέτοιο φανερώνει ξεκάθαρα την αρμονία και το ρόλο αυτού του πλάσματος στην φύση. Την τελειότητα που ενσαρκώνει.
Αιτία δεν μπορώ να βρω. Βαρεμάρα, πλήξη, και άλλες κοινότοπες δικαιολογίες που υιοθετούμε δεν θα υιοθετήσω. Κι αυτό γιατί σε αυτές τις επιλογές ωθούμαστε, επειδή βρισκόμαστε συχνά στη ζωή μας σε φάση άρνησης. Και η εύκολη λύση είναι για τους περιορισμένης ευθύνης εγκεφάλους. Ενδεχομένως να έχει να κάνει με τον παράγοντα "Μούσα". Η Μούσα είναι άλλοτε κάτι χειροπιαστό και άλλοτε κάτι νοερό. Ο γράφων δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να σου κοινοποιήσει ποια είναι η Μούσα του, καθώς είναι δίκοπο μαχαίρι. Στην πρώτη περίπτωση του χειροπιαστού εκτίθεται πάρα πολύ μπροστά σου και σου δίνει πληροφορίες που δεν σου χρειάζονται επ'ουδενί, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, θα τον περάσεις για κανέναν αλαφροΐσκιωτο που περπατάει στη δική του διάσταση βλέποντας μπουρμπουλήθρες και συννεφάκια στο διάβα του. Γι'αυτό και θα προτιμούσα να παραμείνει στα πλαίσια της έννοιας. Τι είναι η Μούσα λοιπόν ; Η Μούσα είναι ο φορέας του Έρωτα στη Γη. Και με την έννοια Έρως αναφέρομαι ξεκάθαρα στον συγγραφικό έρωτα. Είναι η έκφραση, η επίγεια έκφραση, της κινούσας αιτίας που θέτει τον γράφοντα απέναντι από την οθόνη του και μέσα από τα πάντα βρώμικα γυαλιά του, γράφει κείμενα άλλες φορές με θέμα, άλλες χωρίς, άλλες με ειρμό, άλλες χωρίς και ούτω καθεξής. Πότε έρχεται η Μούσα και πότε φεύγει ; Ποτέ! Είναι πάντα μαζί με τον γράφοντα. Απλά ενίοτε κοιμάται και άλλοτε είναι ξύπνια και τον τσιμπάει μέσα από το δέρμα του. Συχνά, η Μούσα επιβάλει το θέλημά της. Ξέρει όμως γιατί το κάνει. Γιατί ως εκφραστής της κινούσας αιτίας κινητοποιεί αισθητήρια που ο γράφων δεν αντιλαμβάνεται. Και τότε έχουμε παραγωγή. Τότε η σοδειά είναι πλούσια. Τουλάχιστον για τον γράφοντα. (Σου έχει ξεκαθαρίσει πως γράφει για τον εαυτό του και για κανέναν άλλον. Αν σου αρέσει αυτό, τότε ακολουθείς, και κρίνεις κατά βούληση.)
Αν και παραπάνω φρόντισα να κρατήσω τη μυστικοπάθεια στα ύψη ίσως θα μπορούσα να δώσω κάποια στοιχεία για την Μούσα. Όχι μόνο του γράφοντος, αλλά σχεδόν όλων, σοβαρών και μη δημιουργών οποιουδήποτε Έργου. Η Μούσα είναι η ιδεατή γυναίκα που τρέφει στο μυαλό του χρόνια οποιοσδήποτε. Τον πλάθει και τον κάνει αυτό που είναι. Κάποια στιγμή στη ζωή του την γνωρίζει και τότε αντιλαμβάνεται πως το νοερό έγινε χειροπιαστό. Τότε νιώθει την ορμή να εκφράσει τα νοερά του ενδόμυχα σε χειροπιαστά αντικείμενα. Άλλος ζωγραφίζει, άλλος συνθέτει, άλλος γράφει, άλλος αθλείται και πάει λέγοντας. Κι έτσι ο κόσμος θηλάζοντας από τις Μούσες του καθενός κινείται και προοδεύει. Κι έτσι αυτό το τίποτα που λέγεται ανθρωπότητα, που βαδίζει ολοταχώς προς τον γκρεμό κοντοστέκεται λίγο. Ο γκρεμός όμως είναι αναπόφευκτος. Το ζήτημα είναι να τον καθυστερήσουμε με αυτές τις μικρές παύσεις.
ΥΓ. Αν ήμουν ποιητής θα ήμουν επικός, και θα ζούσα να γράφω προοίμια. Για να σε επικαλούμαι μόνιμα.
ΥΓ2.Χωρίς να θέλω να ξεφύγω εντελώς από τον ειρμό μου κλείνω με μια απλή νύξη. Η Μούσα είναι Γυναίκα. Είναι τουλάχιστον γυναικεία μορφή. Κάτι τέτοιο φανερώνει ξεκάθαρα την αρμονία και το ρόλο αυτού του πλάσματος στην φύση. Την τελειότητα που ενσαρκώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου