Αιμοσφαίρια

Αναγνώστη μου, καιρό είχα να γράψω. Έτσι μου φαίνεται εμένα τουλάχιστον. Σε περίπου μια εβδομάδα λύω τους ζυγούς. Θα τα λέμε πιο συχνά.
Άλλωστε θα ήταν ανούσιο να γράφω απλά και μόνο για να γράφω. Να άνοιγα το πολιτικο-οικονομικό καθημερινό μαγκαζίνο και να σχολίαζα. Δεν θα υπήρχε λόγος. Δεν θα ήταν καν blogspot.Θα επανέλθω δριμύς με ανασκοπήσεις γενικότερες και σχόλια επί παντός επιστητού. Η φετινή χρονιά μου δίνει την εντύπωση πως μοίρασε κούραση. Δεν ξερω αν η οικονομική κρίση το διαμόρφωσε όλο αυτό, κι αν έφτασε στο απώγειό της, ή αν εχούμε ακόμα κι άλλη κατρακύλα. Πάντως γύρω μου βλέπω ανθρώπους κουρασμένους. Από το παραμικρό. Και δεν ξέρω πως μπορεί να ερμηνευτεί αυτό. Επίσης δεν ξέρω αν παρατήρησες πως η φετινή χρονιά ήταν η χρονιά του "δεν". Τα σώματα, βρίσκονταν σε μια παντελή άρνηση για οτιδήποτε. Και βλέποντας πως δεν μπορούν να κάνουν όνειρα μέσα στο ζοφερό της κατάστασης, δεν προχωρούσαν παρακάτω, μένανε στάσιμα από κάθε άποψη και τελικά όλη η κοινωνία βάλτωνε. Προσωπικά δεν θα μπορούσα να κρίνω αν είναι θετικό ή αρνητικό αυτό το κλίμα γιατί είναι καθαρά θέμα αισθητικής. Ο Αναγνωστάκης θα έλεγε πως δεν είναι καιρός για ποίηση. Ο γράφων θα έλεγε πως ο Ρομαντισμός εφαρμόζεται για τρίτη φορά στον ρου της λογοτεχνικής ιστορίας και καθιερώνει μια νέα εποχή γλυκού και παραγωγικού πεσιμισμού. Περί ορέξεως που λέει και ο σοφός στις ρήσεις (και σε τίποτα περαιτέρω) λαός μας.
Δεν ξέρω αν έρχονται καλές ή κακές μέρες, πάντως ξέρω πως θα τα λέμε από δω. Είναι καταφύγιο η γραφή είτε σε υλική μορφή είτε σε ψηφιακή. Και η ανάγνωση το ίδιο. Αυτό είναι το πάθος για τα γράμματα. Και ίσως αυτό να είναι και το πάθος γενικότερα. Να ορίζεται μέσω μικρών καθημερινών μικρής αξίας φιλοσοφικών στοχασμών η κινητήριος δύναμη της σκέψης σύμφωνα με τον μεγαλύτερο διανοητή όλων των εποχών, τον Σωκράτη, που είναι ο έρως. Όταν ο έρως είναι ασυγκράτητος γίνεται πάθος, για καθετί.

Πάθος είναι να ξυπνάς κάθε πρωί και να αντικρίζεις όπου κι αν είσαι τα ίδια γνώριμα μάτια.