Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Πως γίνεται να κρίνεις κάτι που απαιτεί εμπειρία την οποία δεν έχεις ; Το να κρίνεις γενικότερα βάσει ερεθισμάτων και γνώσεων ίσως να είναι κάτι που προβλέπεται, εφόσον μπορείς να έχεις ευθυκρισία χρησιμοποιώντας τα προαναφερθέντα εργαλεία. Όμως το να μιλάς για ψάρεμα χωρίς να έχεις βγει στα ανοιχτά είναι η κακή συνήθεια του να εκφέρουμε γνώση επί παντός επιστητού.
Αναφορικά με την πρώτη περίοδο του προλόγου, δεν παρατηρείται καμία συνοχή, όμως κάθε πράγμα στον καιρό του. Σχετικά με την κατηγορία των πραγμάτων που απαιτούν εμπειρία, αφαιρείται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής από κάποιον που δεν την κατέχει. Η μόνη περίπτωση στην οποία μπορεί να του δοθεί το δικαίωμα αυτό, θα ήταν μόνο στην περίπτωση που θα έκρινε κάτι ως λάθος. Εφόσον παραδεχόταν, λοιπόν, το γεγονός πως κι αυτός έχει διαπράξει λάθη, τότε ίσως να του δινόταν μια ευκαιρία να αναπτύξει τη σκέψη του.
Πάμε στην ταμπακιέρα. Έστω πως κάποιος επιλέγει να υιοθετήσει ένα λάθος στη ζωή του. Να το βάλει στην καθημερινότητά του, να το κάνει κτήμα του. Σαφώς, η κοινή γνώμη θα τον θεωρήσει ως έναν άνθρωπο που δεν κατέχει την απαιτούμενη σοφία να προβεί σε ορθές επιλογές. Διαπράττει ένα σφάλμα το οποίο όμως, το έχει εγκαθιδρύσει στη ζωή του σε καθημερινή, εξακολουθητική βάση. Δεν το επαναλαμβάνει περιοδικά, αλλά συνειδητά και ολημερίς/ολονυχτίς.
Αναρωτιέμαι σε αυτό το σημείο επομένως. Εφόσον δεν είναι κάποιος σοφός όταν κάνει δυο φορές το ίδιο λάθος, το να το επαναλαμβάνεις συνεχώς και αδιαλείπτως σε όλη σου τη ζωή, σημαίνει πως δεν χρεώνεται τελικά ούτε αυτό καθ' αυτό για λάθος, ούτε εσύ για μη σοφός. Ίσως, όπως μου είπε κι ένας κύριος σε συζήτηση που είχαμε στο τρένο, αυτό να είναι η ακεραιότητα. Μια αρετή που λείπει στις μέρες μας. Η εμμονή στο λάθος, χωρίς να σκεφτείς ποτέ να κάνεις πίσω, δείχνει ακεραιότητα.
Ας είσαι λοιπόν ταγμένος, κι ας είσαι ταγμένος σε ένα λάθος. Υπερασπίσου το, και βρες το δίκιο του λάθους σου. Τι μεγαλύτερο στόχο ζωής θα μπορούσε να βρει κάποιος ; Ποια επιβεβαίωση είναι μεγαλύτερη από το να βασίσεις τη ζωή σου στο σφάλμα και να τη δικαιώσεις μέσα από αυτό ;
Ανθρώπινο προνόμιο το λάθος. Εκμεταλλευτείτε το, και μετά ζήστε με τις τύψεις αυτού.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=UeuEGr_UTzg
Αναφορικά με την πρώτη περίοδο του προλόγου, δεν παρατηρείται καμία συνοχή, όμως κάθε πράγμα στον καιρό του. Σχετικά με την κατηγορία των πραγμάτων που απαιτούν εμπειρία, αφαιρείται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής από κάποιον που δεν την κατέχει. Η μόνη περίπτωση στην οποία μπορεί να του δοθεί το δικαίωμα αυτό, θα ήταν μόνο στην περίπτωση που θα έκρινε κάτι ως λάθος. Εφόσον παραδεχόταν, λοιπόν, το γεγονός πως κι αυτός έχει διαπράξει λάθη, τότε ίσως να του δινόταν μια ευκαιρία να αναπτύξει τη σκέψη του.
Πάμε στην ταμπακιέρα. Έστω πως κάποιος επιλέγει να υιοθετήσει ένα λάθος στη ζωή του. Να το βάλει στην καθημερινότητά του, να το κάνει κτήμα του. Σαφώς, η κοινή γνώμη θα τον θεωρήσει ως έναν άνθρωπο που δεν κατέχει την απαιτούμενη σοφία να προβεί σε ορθές επιλογές. Διαπράττει ένα σφάλμα το οποίο όμως, το έχει εγκαθιδρύσει στη ζωή του σε καθημερινή, εξακολουθητική βάση. Δεν το επαναλαμβάνει περιοδικά, αλλά συνειδητά και ολημερίς/ολονυχτίς.
Αναρωτιέμαι σε αυτό το σημείο επομένως. Εφόσον δεν είναι κάποιος σοφός όταν κάνει δυο φορές το ίδιο λάθος, το να το επαναλαμβάνεις συνεχώς και αδιαλείπτως σε όλη σου τη ζωή, σημαίνει πως δεν χρεώνεται τελικά ούτε αυτό καθ' αυτό για λάθος, ούτε εσύ για μη σοφός. Ίσως, όπως μου είπε κι ένας κύριος σε συζήτηση που είχαμε στο τρένο, αυτό να είναι η ακεραιότητα. Μια αρετή που λείπει στις μέρες μας. Η εμμονή στο λάθος, χωρίς να σκεφτείς ποτέ να κάνεις πίσω, δείχνει ακεραιότητα.
Ας είσαι λοιπόν ταγμένος, κι ας είσαι ταγμένος σε ένα λάθος. Υπερασπίσου το, και βρες το δίκιο του λάθους σου. Τι μεγαλύτερο στόχο ζωής θα μπορούσε να βρει κάποιος ; Ποια επιβεβαίωση είναι μεγαλύτερη από το να βασίσεις τη ζωή σου στο σφάλμα και να τη δικαιώσεις μέσα από αυτό ;
Ανθρώπινο προνόμιο το λάθος. Εκμεταλλευτείτε το, και μετά ζήστε με τις τύψεις αυτού.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=UeuEGr_UTzg
"Εφόσον δεν είναι κάποιος σοφός όταν κάνει δυο φορές το ίδιο λάθος, το να το επαναλαμβάνεις συνεχώς και αδιαλείπτως σε όλη σου τη ζωή, σημαίνει πως δεν χρεώνεται τελικά ούτε αυτό καθ' αυτό για λάθος, ούτε εσύ για μη σοφός. "
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτός ο συλλογισμός μοιάζει ασταθής... Βασίζεσαι εξ αρχής σε μια φράση που χωράει πολλή συζήτηση.Το "δις" μπορεί να δηλώνει ακριβώς την επανάληψη,ίσως εξυπηρετεί και την ευηχία ή τη μορφή της φράσης.Λειτουργεί κάπως συμβολικά. Δεν αναφέρεται σε αυτή καθ'αυτή τη δεύτερη φορά.Αντίθετα αναφέρει τη δεύτερη φορά για να σου δείξει την αόριστη επανάληψη,και ότι μία ακόμα φορά είναι αρκετή για να πάψεις να θεωρείσαι σοφός. Αν εξακολουθείς να επαναλαμβάνεις το λάθος, η φράση δε νομίζω πως σε αφήνει να εννοήσεις ότι η "αμαρτία" θα πάψει να σου χρεώνεται,αλλιώς πιθανόν θα έλεγε "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, το επ' άπειρον σοφού".Και αν, όπως λες, καθιερώνοντάς το παύει να σου καταλογίζεται ως λάθος, τότε είσαι πράγματι ταγμένος σε κάποιο λάθος,όπως θες να πιστεύεις;
Αυτός που δολοφονεί μία, δύο, τρεις φορές σε όλη του τη ζωή,ενδέχεται να πεθαίνει στις τύψεις,όσο κι αν ήθελε να σκοτώσει. Ο κατά συρροή δολοφόνος δεν είναι αναμενόμενο να νιώθει τύψεις. Η κοινωνία παρόλα αυτά θεωρεί τη συμπεριφορά του εσφαλμένη, εν προκειμένω και επικίνδυνη.Ο στρατιώτης που σκοτώνει υπερασπιζόμενος την πατρίδα του αναρίθμητους εχθρούς, για την ίδια κοινωνία μπορεί να διαπράττει πράξεις ηρωικές και ορθές. Επομένως ακόμα και το πιο σοβαρό (όπως το ορίζει η κοινή γνώμη) σφάλμα μπορεί κάποτε να θεωρηθεί ορθό,υπό ορισμένες συνθήκες.
Το πήγες τόσο καλά, και μετά πετάς αυτό το τελευταίο "Ανθρώπινο προνόμιο το λάθος. Εκμεταλλευτείτε το, και μετά ζήστε με τις τύψεις αυτού." και αυτοακυρώνεσαι. Πώς θα δικαιώσει τη ζωή του κανείς αν τη βασίσει σε κάτι που του προκαλεί τύψεις; Οι τύψεις είναι δεσμά,και μάλιστα κοινωνικής φύσης. Αν πρόκειται να ταχθείς κάπου, φρόντισε να είναι κάτι το ορθό για σένα,ανεξάρτητα από την κοινή γνώμη. Ορθό υπό την έννοια ότι ακόμα κι αν οι άλλοι το θεωρούν λάθος, εσύ έχεις το θάρρος να επιμείνεις σε αυτό χωρίς το φόβο της κρίσης, χωρίς το φόβο της ενοχής, και ναι, τότε είσαι ακέραιος.
To Ξεκούρδιστο Λεμόνι δημιουργεί μια δικιά του πραγματικότητα και δίνει μια νέα διάσταση στον κόσμο που μας περιβάλλει. Αναλύει τα γεγονότα που το απασχολούν, και σχολιάζει καταστάσεις και περιστάσεις με το δικό του τρόπο, ξεκούρδιστα. Το λεμόνι καλύπτει ομοιόμορφα όλα τα γραφόμενα και δίνει, ανάλογα με τη θεματολογία την ανάλογη γεύση σε κάθε ανάρτηση ξεχωριστά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίσης, έχει ταχθεί πολλάκις σε αντισυμβατικά πράγματα, πέρα από την κοινή γνώμη, προσπαθώντας να χρυσώσει αγενή χάπια όπως η κοινωνία τα βλέπει (δολοφονία, αυτοχειρία, ψέμα, τύψη κλπ.). Το να γράψει για τη συμβατική πραγματικότητα θα ήταν ανώφελο και δε θα δικαιολογούσε την ύπαρξη του παρόντος χώρου.
Το Λεμόνι δεν δέχεται δεσμά, δεν φοβάται να υποστηρίξει το λάθος, δεν υποκύπτει σε ενοχές. Αν τα έκανε αυτά ενδεχομένως να ήταν ένα ανούσιο μανταρίνι, γεμάτο εκνευριστικά -κοινωνικώς αποδεκτά- κουκούτσια.