Ξημερώνουν δύσκολες μέρες. Μέρες δύσκολες γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βρει η επόμενη μέρα. Πολλάκις το παρόν μπλογκ μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και θανατολάγνο. Όμως ποτέ δε διευκρίνισε πως, ο θάνατος είναι κάτι το θεμιτό και αναμενόμενο, εφόσον το περιμένεις, και ξέρεις πότε μπορείς να το επιτρέψεις στον εαυτό σου. Το αναπάντεχο μπορεί να είναι το αλάτι στη ζωή, όμως όχι στην προκειμένη περίπτωση.
Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να μου συμβεί θα ήταν να πεθάνω στον ύπνο μου. Ο θάνατος είναι ένα στάδιο της ζωής σου -οξύμωρο/παράλογο-, το οποίο οφείλεις να το βιώσεις. Το να περάσει παθητικά σαν ένα όνειρο το οποίο θα ξεχάσεις μέσα στο πεπερασμένο της RAM του εγκεφάλου σου, είναι ίσως η απόδειξη πως όλη η ζωή σου, ήταν το αντίθετο. Μια μη-ζωή που δεν είχε σκοπό το θάνατο. Ένα απροσδιόριστο "γαμώτο" δηλαδή, που το κουβαλούσες πάντοτε απλά δεν το γνώριζες. Και που να το γνωρίσεις άλλωστε ;
Ξημερώνουν δύσκολες μέρες. Και οι δύσκολες μέρες αυτές, θα ήθελα να γίνουν δυσκολότερες. Να γίνουν ένας ατελείωτος Γολγοθάς, που κάποτε όμως θα φτάσει στο κρεσέντο του. Δεν ξέρω αν θα είναι ωραίο ιστορία. Κατά πάσα πιθανότητα δε θα είναι. Θα είναι μια επιβεβαίωση πρωτίστως στον εαυτό που σέρνεται μια ζωή από πίσω, αλλά και προς τον σημαντικό άλλο που πάντα αμφισβητούσε προθέσεις, ικανότητες, δυνατότητες και αισθήματα.
ΥΓ. ΥΓ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου