Ένας χρόνος. Ένας χρόνος και φαίνεται πολύ περισσότερο, σε μένα τουλάχιστον. Μου φαίνεται μια ζωή κι ας φαίνεται αυτό υπερβολικό. Είναι όμως έτσι. Είναι μια ζωή απλά περιορίζεται στον απατηλό χρόνο ενός έτους. Κι όταν γράφω "μια ζωή", εννοώ βιώματα μιας ζωής. Μια ζωής που πλάθεται και συνεχίζει μεν, στα ίδια μήκη κύματος δε. Όχι στα ίδια. Στα ίδια μήκη κύματος, αλλά με άλλα ερεθίσματα και παραστάσεις τα οποία πάντα θα τροφοδοτούν τα ακροδάχτυλα.
Είναι ναρκωτικό. Η ανάγκη για έκφραση θυμίζει ναρκωτικό. Το να κάνεις χρήση του μυαλού σου, είναι ο φάρος στο καπέλο σου, σαν ανθρακωρύχος του δοκιμίου που θα ήθελες να λογίζεσαι. Φωτογραφίες σταμάτησαν να μπαίνουν αν και θα το ήθελα πολύ. Όμως όπως λέει και ένας καλλιτέχνης, τα μάτια μας οφείλουν να είναι οι φωτογράφοι μας, που θα αποθηκεύουν στο σκληρό δίσκο που είναι το μυαλό μας, τις εικόνες που απλά θα χρησιμοποιούμε ως ανάμνηση για τη δημιουργική σύγκριση με το παρόν. Πάντα προς την εξέλιξη. Πάντα προς μια πρόοδο, η οποία θα χαρακτηρίζεται από θετικό πρόσημο. Μια μετοχή στην οποία θα επενδύει κανείς μόνο για να κερδίσει.
Ο αναγνώστης, βασικός αρωγός της προσπάθειας, κερδήθηκε με τον καιρό ενδεχομένως. Το να παραμείνει είναι στα χέρια και τη γεύση του Λεμονιού. Για να κερδίζει έδαφος πάντως, κάτι ξινό, τότε μόνο κάτι θετικό μπορεί να συμβαίνει.
1 χρόνος. Στόχος δεν υπάρχει, και ο ορίζοντας είναι άσπρος από σύννεφα, συναντώντας μόνο ανθοφόρες λεμονιές. Επιλογή του καθενός αν θα συνεχίσει την αβέβαιη πορεία προς την τομή του ορίζοντα. Ίσως εκεί να βρει μια απάντηση στο ερώτημα του αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο.
ΥΓ. Το Λεμόνι ευχαριστεί άπαντες. Θα ψηλώσουμε κι άλλο.
ΥΓ2. Κάθε φορά που τη θέλω απελπιστικά, σαν να μη γνωριζόμαστε, πίσω στα προκαταρκτικά. Ανεξίτηλη στον χρόνο αυτή, για πάντα μένει νέα. Κι εγώ τη θέλω σαν τρελός, την κυνηγώ. Τη λεν Ιδέα.
ΥΓ3. Η Μούσα της βλάστησης πάντα δίπλα μας.
Είναι ναρκωτικό. Η ανάγκη για έκφραση θυμίζει ναρκωτικό. Το να κάνεις χρήση του μυαλού σου, είναι ο φάρος στο καπέλο σου, σαν ανθρακωρύχος του δοκιμίου που θα ήθελες να λογίζεσαι. Φωτογραφίες σταμάτησαν να μπαίνουν αν και θα το ήθελα πολύ. Όμως όπως λέει και ένας καλλιτέχνης, τα μάτια μας οφείλουν να είναι οι φωτογράφοι μας, που θα αποθηκεύουν στο σκληρό δίσκο που είναι το μυαλό μας, τις εικόνες που απλά θα χρησιμοποιούμε ως ανάμνηση για τη δημιουργική σύγκριση με το παρόν. Πάντα προς την εξέλιξη. Πάντα προς μια πρόοδο, η οποία θα χαρακτηρίζεται από θετικό πρόσημο. Μια μετοχή στην οποία θα επενδύει κανείς μόνο για να κερδίσει.
Ο αναγνώστης, βασικός αρωγός της προσπάθειας, κερδήθηκε με τον καιρό ενδεχομένως. Το να παραμείνει είναι στα χέρια και τη γεύση του Λεμονιού. Για να κερδίζει έδαφος πάντως, κάτι ξινό, τότε μόνο κάτι θετικό μπορεί να συμβαίνει.
1 χρόνος. Στόχος δεν υπάρχει, και ο ορίζοντας είναι άσπρος από σύννεφα, συναντώντας μόνο ανθοφόρες λεμονιές. Επιλογή του καθενός αν θα συνεχίσει την αβέβαιη πορεία προς την τομή του ορίζοντα. Ίσως εκεί να βρει μια απάντηση στο ερώτημα του αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο.
ΥΓ. Το Λεμόνι ευχαριστεί άπαντες. Θα ψηλώσουμε κι άλλο.
ΥΓ2. Κάθε φορά που τη θέλω απελπιστικά, σαν να μη γνωριζόμαστε, πίσω στα προκαταρκτικά. Ανεξίτηλη στον χρόνο αυτή, για πάντα μένει νέα. Κι εγώ τη θέλω σαν τρελός, την κυνηγώ. Τη λεν Ιδέα.
ΥΓ3. Η Μούσα της βλάστησης πάντα δίπλα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου