Λογικό και παράλογο. Από τη θεμελιώδη αυτή διάκριση, ίσως να δημιουργούνται όλα. Όλες οι πεποιθήσεις, οι απόψεις, και φυσικά το ζήτημα που απασχολεί τελευταία τον παρόντα διαδικτυακό χώρο, δηλαδή η κοινή γνώμη. Ίσως η μεγαλύτερη πλάνη στην οποία είναι βυθισμένο το αξιακό σύστημα του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν ξέρω αν στην χώρα μας μόνο έχει τόσο μεγάλο ρόλο στην κοινωνική δομή, πάντως σίγουρα παντού παίζει εξέχοντα ρόλο η άποψη της κοινωνίας και "το τι θα πουν οι άλλοι".
Η σιγουριά γι'αυτό, προκύπτει πρώτα πρώτα από το γεγονός του ότι ο Jung διατύπωσε στα 1913-1919 απόψεις σχετικά με το συλλογικό ασυνείδητο που επηρεάζει την προσωπικότητα του καθενός. Μια οντότητα δηλαδή πρωταρχικά συλλογική, που επιδρά στο ασυνείδητο του ανθρώπου και τον κατευθύνει να κάνει τα πάντα, με μόνο στόχο την κοινωνική καταξίωση. Έχουμε επομένως, μια πρώτη συστηματική και επιστημονική καταγραφή της σημαντικότητας της κοινωνικής επίδρασης στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του καθενός.
Άλλα δείγματα μπορούμε να τα βρούμε στην πιο κοντινή εμπειρία, που προκύπτει από την καθημερινότητα. Χιλιάδες παραδείγματα μπορούν να ληφθούν υπόψιν, που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως πολλές από τις κινήσεις/ενέργειες που επιτελεί ένα άτομο, αποτελούν προϊόντα κοινωνικής πίεσης και συμμόρφωση στις επιταγές της κοινής γνώμης, που θα επικρίνει στην αντίθετη περίπτωση. Καταστάσεις τέτοιες αποτελούν συνήθως, τα τυπικά που λέμε ή κάνουμε στις κοινωνικές συναναστροφές μας, ειδικά σε εορτές, οικογενειακές συγκεντρώσεις, εργασιακούς χώρους και επίσημες περιστάσεις. Λόγια και πράξεις δηλαδή, που αν εξεταστούν παραμερίζοντας την περίσταση, πρόκειται για εντελώς ανούσιες κουβέντες και αναίτιες ενέργειες αντίστοιχα.
Εδώ, γίνεται η σύνδεση με την πρώτη περίοδο η οποίο θέτει το ζεύγος του λογικού με το παράλογο. Βλέπουμε πως όπως προαναφέρθηκε, η κοινή γνώμη ωθεί τον άνθρωπο στο να υιοθετεί συμπεριφοριστικές τάσεις, οι οποίες είναι κατ' εξοχήν παράλογες, μόνο και μόνο για να συμμορφωθεί σε ένα πλαίσιο, το οποίο αυθαίρετα -όπως φαίνεται- κάποτε ορίστηκε. Ένα πλαίσιο, δηλαδή, ένα συνδυασμό από λόγια και έργα τα οποία αρμόζουν σε περιστάσεις. Κάτι εντελώς παράλογο, αν σκεφτεί κανείς πως ο έλλογος νους του ανθρώπου του δίνει την ελευθερία να δρα αυτόβουλα. Ποιος είναι, λοιπόν αυτός που κάποτε αποφάσισε να θέσει σε πλαίσια τον άνθρωπο καθορίζοντάς του τη συμπεριφορά σε ορθή και εσφαλμένη ανάλογα με την χρονική στιγμή και την περίσταση;
Κοινή γνώμη, λοιπόν. Γάγγραινα ή μέτρο συμμόρφωσης του ανθρώπου και τρόπος επιβολής της μεσότητας ; Προφανώς ο θιασώτης κάθε άποψης θα βρει επιχειρήματα για να μιλήσει πάνω σε αυτό. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήμουν απόλυτος στην κρίση μου. Ίσως, καμιά φορά να λειτουργεί σαν χωροφυλακή για να μην ξεφεύγουν τα πράγματα όμως και πάλι, κάτι τέτοιο δεν της δίνει άφεση αμαρτιών, ούτε τη γδύνει από το μανδύα του παραλόγου που ενδύεται.
ΥΓ. Ξεκαθαρίζει το παρόν ιστολόγιο, πως σε καμία περίπτωση δεν θεωρεί ορθόν το λογικό ή εσφαλμένο και κακό το παράλογο. Δεν μπαίνει σε τέτοιου τύπου διακρίσεις, αφού υπερασπίζεται πολλάκις το παράλογο και αντικοινωνικό
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=PlDdcCzKjsc
Η σιγουριά γι'αυτό, προκύπτει πρώτα πρώτα από το γεγονός του ότι ο Jung διατύπωσε στα 1913-1919 απόψεις σχετικά με το συλλογικό ασυνείδητο που επηρεάζει την προσωπικότητα του καθενός. Μια οντότητα δηλαδή πρωταρχικά συλλογική, που επιδρά στο ασυνείδητο του ανθρώπου και τον κατευθύνει να κάνει τα πάντα, με μόνο στόχο την κοινωνική καταξίωση. Έχουμε επομένως, μια πρώτη συστηματική και επιστημονική καταγραφή της σημαντικότητας της κοινωνικής επίδρασης στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του καθενός.
Άλλα δείγματα μπορούμε να τα βρούμε στην πιο κοντινή εμπειρία, που προκύπτει από την καθημερινότητα. Χιλιάδες παραδείγματα μπορούν να ληφθούν υπόψιν, που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως πολλές από τις κινήσεις/ενέργειες που επιτελεί ένα άτομο, αποτελούν προϊόντα κοινωνικής πίεσης και συμμόρφωση στις επιταγές της κοινής γνώμης, που θα επικρίνει στην αντίθετη περίπτωση. Καταστάσεις τέτοιες αποτελούν συνήθως, τα τυπικά που λέμε ή κάνουμε στις κοινωνικές συναναστροφές μας, ειδικά σε εορτές, οικογενειακές συγκεντρώσεις, εργασιακούς χώρους και επίσημες περιστάσεις. Λόγια και πράξεις δηλαδή, που αν εξεταστούν παραμερίζοντας την περίσταση, πρόκειται για εντελώς ανούσιες κουβέντες και αναίτιες ενέργειες αντίστοιχα.
Εδώ, γίνεται η σύνδεση με την πρώτη περίοδο η οποίο θέτει το ζεύγος του λογικού με το παράλογο. Βλέπουμε πως όπως προαναφέρθηκε, η κοινή γνώμη ωθεί τον άνθρωπο στο να υιοθετεί συμπεριφοριστικές τάσεις, οι οποίες είναι κατ' εξοχήν παράλογες, μόνο και μόνο για να συμμορφωθεί σε ένα πλαίσιο, το οποίο αυθαίρετα -όπως φαίνεται- κάποτε ορίστηκε. Ένα πλαίσιο, δηλαδή, ένα συνδυασμό από λόγια και έργα τα οποία αρμόζουν σε περιστάσεις. Κάτι εντελώς παράλογο, αν σκεφτεί κανείς πως ο έλλογος νους του ανθρώπου του δίνει την ελευθερία να δρα αυτόβουλα. Ποιος είναι, λοιπόν αυτός που κάποτε αποφάσισε να θέσει σε πλαίσια τον άνθρωπο καθορίζοντάς του τη συμπεριφορά σε ορθή και εσφαλμένη ανάλογα με την χρονική στιγμή και την περίσταση;
Κοινή γνώμη, λοιπόν. Γάγγραινα ή μέτρο συμμόρφωσης του ανθρώπου και τρόπος επιβολής της μεσότητας ; Προφανώς ο θιασώτης κάθε άποψης θα βρει επιχειρήματα για να μιλήσει πάνω σε αυτό. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήμουν απόλυτος στην κρίση μου. Ίσως, καμιά φορά να λειτουργεί σαν χωροφυλακή για να μην ξεφεύγουν τα πράγματα όμως και πάλι, κάτι τέτοιο δεν της δίνει άφεση αμαρτιών, ούτε τη γδύνει από το μανδύα του παραλόγου που ενδύεται.
ΥΓ. Ξεκαθαρίζει το παρόν ιστολόγιο, πως σε καμία περίπτωση δεν θεωρεί ορθόν το λογικό ή εσφαλμένο και κακό το παράλογο. Δεν μπαίνει σε τέτοιου τύπου διακρίσεις, αφού υπερασπίζεται πολλάκις το παράλογο και αντικοινωνικό
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=PlDdcCzKjsc
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου