Όμορφα πρωινά στην Αθήνα. Ηλιόλουστα, από αυτά όμως που καίγεσαι στον ήλιο όμως σε φυσάει γλυκό αεράκι όταν είσαι στον ίσκιο. Μ.Παρασκευή σήμερα, ίσως από τις αγαπημένες μου μέρες της Μ.Εβδομάδας. Οι καμπάνες χτυπούν όλη μέρα πένθιμα, και το βράδυ, αναβιώνει πάντα μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις μου με τον παππού μου. Να πηγαίνουμε μαζί στον επιτάφιο, περισσότερο για τη γύρα, για τη βόλτα. Η γιαγιά δεν ερχόταν ποτέ, και φέτος θα είναι η πρώτη φορά που δε θα έρθει όμως θα έχει σοβαρή δικαιολογία να απευθύνει στο Θεό για την απουσία της.
Οι φετινές διακοπές, έκρυβαν πολλά αναπάντεχα γεγονότα, όμως ποτέ δεν μπορεί ο ποταπός άνθρωπος να πάει κόντρα στην φύση του και να προβλέψει με ακρίβεια τα μελλούμενα, ούτε να πάρει τα μέτρα που χρειάζονται εκ προοιμίου, για να ανατρέψει καταστάσεις. Η οικονομία της ζωής μας, εφόσον την αντιμετωπίσουμε σαν δραματοποιημένη κατάσταση, είναι γεμάτη περιπέτεια και συνεχή αλλαγή δεδομένων. Όλα μας αιφνιδιάζουν, σε βαθμό τέτοιο που δεν έχουμε τις δυνάμεις να σταματήσουμε τον χείμαρρο των εξελίξεων. Χρειάζονται πολλά χέρια για να στήσουν φράγμα, όμως τα παραπανίσια χέρια που θα παρέμβουν στη ζωή σου, αποκλείεται να υπάρξουν γιατί θα πρέπει να κοιτάξουν σε πρώτο βαθμό τις δικές τους υποθέσεις.
Ένας καφές ίσως μας κάνει να σκεφτούμε πιο αισιόδοξα, όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, όταν έχει πλάσει τον εαυτό σου να λογίζεται τα πάντα βάσει του χειρότερου ενδεχόμενου ή βάσει της αποτυχίας να πλάθει δρομάκια για την επιτυχία. Ο καφές άλλωστε είναι κάτι πεπερασμένο, που ακόμα κι αν μας κάνει να δούμε πιο αισιόδοξα τη μέρα μας, μετά από λίγο θα ανήκει στο παρελθόν. Είναι αυτό που ο Μπερξόν υποστηρίζει για το πως πρέπει να χωρίζουμε τον χρόνο και τα γεγονότα, εντάσσοντάς τα μέσα σε αυτόν. Είτε δηλαδή να μιλούμε για απατηλό χρόνο, αυστηρά καθορισμένο μέσα σε μέρες, μήνες, χρόνια, χιλιετίες, είτε να μιλούμε για τη "διάρκεια", για τον πραγματικό χρόνο που δεν χαρακτηρίζεται από τίποτα. Απλά ρέει και εμείς το μόνο που βλέπουμε να επιτελεί, είναι ρυτίδες στο δέρμα μας.
Μετά από αμφισβητήσεις προς τον Μπερξόν, από πολλούς διανοητές, εγώ θα ήθελα να μιλήσω για τον χρόνο ξεκάθαρα και πολύ σύντομα. Ο χρόνος είναι ο μόνος γιατρός που δεν πληρώνουμε. Ο μόνος νοσηλευτής που δεν ευχαριστούμε, και ο μόνος χειρούργος που δεν του δίνουμε φακελάκι για μια τυχαία μεταμόσχευση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Όλα με τον χρόνο περνάνε, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μην βυθιζόμαστε στην πεποίθηση πως όταν περνάς καλά ο χρόνος κυλάει γρήγορα ενώ όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση δυστυχίας τα λεπτά είναι βασανιστικά. Τα πάντα παίρνουν τη διάσταση του χρόνου που τους δίνουμε εμείς, και οποιαδήποτε συναισθηματική μετάπτωση κι αν υφιστάμεθα, είναι καθαρά επιλογή μας αν θα δώσουμε διάρκεια σε αυτή ή αν θα τη ζήσουμε στιγμιαία, σε τέτοιο βαθμό που ενδέχεται και να την ξεχάσουμε μέσα σε λίγο καιρό.
Δεν ξέρω αν τα πάντα είναι σχετικά, ίσως να είναι. Πάντως αυτό που οφείλεις, αναγνώστη, είναι να σχετικοποιείς ο,τι σου φαίνεται ως εμπόδιο, και να το εξυψώνεις στη συνείδησή σου. Θα σε κουράσει πολύ περισσότερο να το υπερπηδήσεις, όμως ενώ η ανάβαση πάντα είναι σκληρή, η θέα ανταμείβει πάντοτε τον αναβάτη.
ΥΓ. Για ποιον χτυπάει η καμπάνα ;
ΥΓ2. Ιδού ο Νυμφίος έρχεται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου