Αλλόκοτες καταστάσεις. Ξαφνική ψύχρα στην Αττική μετά από πολλές θερμές ημέρες που θύμιζαν καλοκαίρι στα χειρότερά του. Οι απόψεις του γράφοντος για το καλοκαίρι έχουν ειπωθεί πολλάκις, επομένως είναι σκόπιμο να μην επαναληφθούν. Η επανάληψη, λένε, είναι μητέρα της μαθήσεως. Δε θα αντιδράσω σε αυτή τη ρήση, που έλαχε τελικά να γίνει καραμέλα, απλά θα δώσω μια νέα οπτική, θέτοντας στην επανάληψη, τον αντίποδα της εξέλιξης -ως προοδευτική δύναμη πάντα.
Κι όταν χρησιμοποιώ αυτό το α' ενικό, να μη θυμώνεις για το δασκαλίστικο ύφος αναγνώστη. Συγχώρησε το γεγονός πως ο γράφων, πειραματίζεται διαρκώς πάνω σου. Πάνω στις αντιδράσεις σου, πάνω στην αρέσκεια/δυσαρέσκειά σου, πάνω στα γραφόμενα. Προφανώς και ο αναγνώστης δεν είναι ένα εργαλείο. Είναι ο αποδέκτης, είναι ο στόχος ουσιαστικά της ύπαρξης αυτού του ιστότοπου, ή για να είμαι περισσότερο ειλικρινής, ένας από τους στόχους. Αναφορικά δε, με το ότι λειτουργεί ο αναγνώστης σαν πειραματόζωο, αυτό έχει να κάνει ξεκάθαρα με το γεγονός, πως ο γράφων πρέπει κάποια στιγμή να διαμορφώσει ένα ύφος το οποίο θα του ταιριάζει. Ένα ύφος που θα τον ικανοποιεί πρώτα αυτόν, αλλά και θα είναι αρεστό, μεστό και όχι πρόχειρο απέναντι στον κριτή των γραφομένων του. Εσένα.
Εδώ προκύπτει ενδεχομένως ένα θεμελιώδες ζήτημα. Τι σημαίνει "διαμορφώνω ένα ύφος" ; Δεν ξέρω να απαντήσω επακριβώς, μπορώ όμως να πω ξεκάθαρα πως η διαδικασία του να γράφεις αυτόματα μεν, προσεγμένα δε, είναι μια διαδικασία η οποία όταν τελειοποιηθεί (κάτι που προφανώς δε θα γίνει ποτέ), τότε ίσως να είναι ένα από τα ωραιότερα συναισθήματα στον κόσμο. Το κείμενο απαιτεί φροντίδα. Όχι ένταξη σε φόρμες. Αυτό άλλωστε δεν μπορεί να γίνει γιατί δε μιλάμε για λογοτεχνία. Δε μιλάμε καν για τέχνη. Αν χαρακτηριζόταν κάτι τέτοιο ως τέχνη, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πως ο 21ος αιώνας σάρωσε κι εξαφάνισε σαν τυφώνας τα πάντα.
Το προσωπικό ύφος, για να γίνει η σύνδεση με παραπάνω, είναι κάτι που σμιλεύεται σταδιακά μέσα από άσκηση. Κι όχι ασκήσεις δημιουργικής γραφής, κάτι που είναι της μόδας τελευταία. Κι όχι γράφοντας κείμενα τα οποία δε θα δημοσιευθούν ποτέ. Αυτό είναι ένα μέγιστο λάθος. Τα πάντα πρέπει να δέχονται κρίση. Άλλωστε ποιος ο λόγος να βελτιώνεται κάποιος αν θέλει απλά να γράφει για τον εαυτό του ; Είναι ανώφελο και πολύ εγωιστικό αν το σκεφτεί κανείς λογικά. Αντιθέτως, ο επίδοξος χ (απροσδιόριστος γράφων) οφείλει να δοκιμάζεται υφολογικά και θεματικά, δημοσιεύοντας και ωθώντας τα κείμενά του στην πυρά της κριτικής. Το κοινό σίγουρα ξέρει καλύτερα, τι περιμένει από τον γράφοντα.
Δεν είναι θέμα σε καμία περίπτωση, του "τι περιμένει ο αναγνώστης". Η θεματολογία καθορίζεται πάντα από τον συγγραφέα. Τα δείγματα γραφής όμως, ανεβάζουν ή κατεβάζουν τις προσδοκίες του κοινού. Όταν λοιπόν, οι προσδοκίες είναι υψηλές, ο γράφων οφείλει -για να μην πω έχει καθήκον- να βελτιωθεί τόσο, ώστε να πληρώσει και να ξεπεράσει τις προσδοκίες του κοινού του, και έτσι να αποδείξει πως μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπάνω στη γραφή του. Αυτό, κατ' εμέ ονομάζεται ευθύνη. Ονομάζεται συνέπεια, ονομάζεται υποχρέωση απέναντι σε αυτόν που σε τιμά διαβάζοντας το κείμενο σου. Είτε είναι ένας, είτε είναι όλος ο πλανήτης. Από τον έναν αναγνώστη και άνω, έχει ο καθένας την υποχρέωση να εκπληρώνει γράφοντας όσο το δυνατόν πιο στιβαρά τις ανάγκες του αναγνώστη. Του αναγνώστη που βλέπει στα δάχτυλα (είτε κρατά πένα/στιλό/μολυβι, είτε κοπανάει πλήκτρα) του γράφοντα, αυτόν που θα τον ταξιδέψει έστω προσωρινά στο γυμναστήριο της σκέψης και της φαντασίας.
Σεβασμός στον αναγνώστη. Ακόμα και σε αυτόν που κατακρίνει. Δυστυχώς, τα πρωτόλεια θα ήθελα να τα διαγράψω. Όμως, πάντα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, για να ελέγχεται αν η εξέλιξη είναι θετική ή αρνητική. Αν και η εξέλιξη, είναι πάντα θετική.
ΥΓ. Το Λεμόνι περνά σε μια νέα era. Μεγαλύτερη συνέπεια, λιγότερη συνειρμική διατύπωση, περισσότερες πράξεις μέσα από τα λόγια. Μείνετε συντονισμένοι. Όσοι είστε, από τον έναν ως τους χίλιους.
ΥΓ2. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Κι όταν χρησιμοποιώ αυτό το α' ενικό, να μη θυμώνεις για το δασκαλίστικο ύφος αναγνώστη. Συγχώρησε το γεγονός πως ο γράφων, πειραματίζεται διαρκώς πάνω σου. Πάνω στις αντιδράσεις σου, πάνω στην αρέσκεια/δυσαρέσκειά σου, πάνω στα γραφόμενα. Προφανώς και ο αναγνώστης δεν είναι ένα εργαλείο. Είναι ο αποδέκτης, είναι ο στόχος ουσιαστικά της ύπαρξης αυτού του ιστότοπου, ή για να είμαι περισσότερο ειλικρινής, ένας από τους στόχους. Αναφορικά δε, με το ότι λειτουργεί ο αναγνώστης σαν πειραματόζωο, αυτό έχει να κάνει ξεκάθαρα με το γεγονός, πως ο γράφων πρέπει κάποια στιγμή να διαμορφώσει ένα ύφος το οποίο θα του ταιριάζει. Ένα ύφος που θα τον ικανοποιεί πρώτα αυτόν, αλλά και θα είναι αρεστό, μεστό και όχι πρόχειρο απέναντι στον κριτή των γραφομένων του. Εσένα.
Εδώ προκύπτει ενδεχομένως ένα θεμελιώδες ζήτημα. Τι σημαίνει "διαμορφώνω ένα ύφος" ; Δεν ξέρω να απαντήσω επακριβώς, μπορώ όμως να πω ξεκάθαρα πως η διαδικασία του να γράφεις αυτόματα μεν, προσεγμένα δε, είναι μια διαδικασία η οποία όταν τελειοποιηθεί (κάτι που προφανώς δε θα γίνει ποτέ), τότε ίσως να είναι ένα από τα ωραιότερα συναισθήματα στον κόσμο. Το κείμενο απαιτεί φροντίδα. Όχι ένταξη σε φόρμες. Αυτό άλλωστε δεν μπορεί να γίνει γιατί δε μιλάμε για λογοτεχνία. Δε μιλάμε καν για τέχνη. Αν χαρακτηριζόταν κάτι τέτοιο ως τέχνη, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πως ο 21ος αιώνας σάρωσε κι εξαφάνισε σαν τυφώνας τα πάντα.
Το προσωπικό ύφος, για να γίνει η σύνδεση με παραπάνω, είναι κάτι που σμιλεύεται σταδιακά μέσα από άσκηση. Κι όχι ασκήσεις δημιουργικής γραφής, κάτι που είναι της μόδας τελευταία. Κι όχι γράφοντας κείμενα τα οποία δε θα δημοσιευθούν ποτέ. Αυτό είναι ένα μέγιστο λάθος. Τα πάντα πρέπει να δέχονται κρίση. Άλλωστε ποιος ο λόγος να βελτιώνεται κάποιος αν θέλει απλά να γράφει για τον εαυτό του ; Είναι ανώφελο και πολύ εγωιστικό αν το σκεφτεί κανείς λογικά. Αντιθέτως, ο επίδοξος χ (απροσδιόριστος γράφων) οφείλει να δοκιμάζεται υφολογικά και θεματικά, δημοσιεύοντας και ωθώντας τα κείμενά του στην πυρά της κριτικής. Το κοινό σίγουρα ξέρει καλύτερα, τι περιμένει από τον γράφοντα.
Δεν είναι θέμα σε καμία περίπτωση, του "τι περιμένει ο αναγνώστης". Η θεματολογία καθορίζεται πάντα από τον συγγραφέα. Τα δείγματα γραφής όμως, ανεβάζουν ή κατεβάζουν τις προσδοκίες του κοινού. Όταν λοιπόν, οι προσδοκίες είναι υψηλές, ο γράφων οφείλει -για να μην πω έχει καθήκον- να βελτιωθεί τόσο, ώστε να πληρώσει και να ξεπεράσει τις προσδοκίες του κοινού του, και έτσι να αποδείξει πως μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπάνω στη γραφή του. Αυτό, κατ' εμέ ονομάζεται ευθύνη. Ονομάζεται συνέπεια, ονομάζεται υποχρέωση απέναντι σε αυτόν που σε τιμά διαβάζοντας το κείμενο σου. Είτε είναι ένας, είτε είναι όλος ο πλανήτης. Από τον έναν αναγνώστη και άνω, έχει ο καθένας την υποχρέωση να εκπληρώνει γράφοντας όσο το δυνατόν πιο στιβαρά τις ανάγκες του αναγνώστη. Του αναγνώστη που βλέπει στα δάχτυλα (είτε κρατά πένα/στιλό/μολυβι, είτε κοπανάει πλήκτρα) του γράφοντα, αυτόν που θα τον ταξιδέψει έστω προσωρινά στο γυμναστήριο της σκέψης και της φαντασίας.
Σεβασμός στον αναγνώστη. Ακόμα και σε αυτόν που κατακρίνει. Δυστυχώς, τα πρωτόλεια θα ήθελα να τα διαγράψω. Όμως, πάντα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, για να ελέγχεται αν η εξέλιξη είναι θετική ή αρνητική. Αν και η εξέλιξη, είναι πάντα θετική.
ΥΓ. Το Λεμόνι περνά σε μια νέα era. Μεγαλύτερη συνέπεια, λιγότερη συνειρμική διατύπωση, περισσότερες πράξεις μέσα από τα λόγια. Μείνετε συντονισμένοι. Όσοι είστε, από τον έναν ως τους χίλιους.
ΥΓ2. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου