Φίλους είχα και έχω. Άλλοτε πιστούς κι άλλοτε όχι τόσο άξιους. Άλλωστε στα ευαίσθητα εφηβικά χρόνια οι φίλοι ήταν πολλές φορές αναγκαίο κακό, καθώς το σχολείο σε ωθούσε στο να κάνεις παρέα με άτομα, τα οποία απλά έπρεπε να είναι συμμαθητές σου, λόγω των στενών πλαισίων του σχολείου. Έπειτα ξεκινάς να βγαίνεις και κάνεις νέους φίλους και ανεξαρτητοποιείσαι όμως ακόμα και τότε, φιλτράρεις με τον καιρό και βλέπεις ποιον θες δίπλα σου και ποιον όχι.
Έναν φίλο μου τον γνώρισα κάπου στο Γυμνάσιο. Ήταν περίεργος, ψηλόλιγνος, και εμφανιζόταν ενδεδυμένος με πολλά χρώματα. Έπαιρνε διάφορα σχέδια και αυτό ήταν αρχικά που με εξίταρε. Άλλοτε γινόταν καουμπόης, άλλοτε καμήλα, άλλοτε ινδιάνος, άλλοτε Γαλάτης, γάτα, ελέφαντας, πρίγκηπας, αετός και άλλα πολλά. Η ανάσα του δε μύριζε και τέλεια, αλλά με τραβούσε, και ενώ ήταν άντρας, με έκανε τόσο πολύ να θέλω να τον φιλήσω. Να ζήσω αυτήν την ανάσα. Πειραματισμοί εφηβικοί ; Ολέθριο λάθος ; Μια μέρα τον φίλησα. Τόσο παθιασμένα που πνίγηκα και έβηξα. Αρχικά τρόμαξα όμως αυτός χαμογέλασε. Γλυκά, τόσο μα τόσο ερωτικά. Τα βράδια μου από τότε άλλαξαν. Τον σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν αν όντως είναι φίλος μου. Μέχρι που ένα βράδυ μετά από αμέτρητα φιλιά, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, φόρεσα τα παπούτσια μου και βγήκα απελπισμένος να τον βρω. Έψαχνα παντού, να τον βρω, να του εξομολογηθώ τα πάντα και να ενωθώ για πάντα μαζί του. Το έκανα. Κόστισε τότε σε εμένα όλο αυτό 2,50 ευρώ. Ήταν λευκός, καλοντυμένος, μέσα σε μια κασετίνα και τον έλεγαν Καρέλια.
Από εκείνο το βράδυ τον έβαλα στη ζωή μου. Και συνεχίζω κι ας του φέρθηκα κάπως άσχημα τελευταία που τον έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Δεν πειράζει. Καλό μου έκανε λίγος καιρός που δεν τα λέγαμε τόσο συχνά. Ίσως κάποια στιγμή έρθει η ώρα να τα ξαναλέμε τόσο συχνά. Τότε είμαι σίγουρος πως δεν θα χωρίσουμε. Πως θα είναι οριστικό αυτό το σύμπλεγμα. Μπορεί σαν φίλος να είναι η κάκιστη επιρροή. Κάθε φορά μου βάζει τρικλοποδιά στο ίδιο σημείο. Κι όμως εγώ εξακολουθώ να πηγαίνω από τον ίδιο δρόμο. Γιατί αυτός μου τον χάραξε. Κι αυτός ξέρει.
Τον αγάπησα σαν γάτα. Τι οξύμωρο να μην αγαπώ καθόλου τις γάτες στην πραγματικότητα ; Αυτή η γάτα μου λένε όλοι πως θα με πάει γρήγορα στα ενδότερα της γης, γιατί είναι ύπουλη και δηλητηριώδες το δάγκωμά της. Ας με πάει. Το μνήμα ακόμα θα ζέχνει από τη μυρωδιά του φίλου μου.
Αναγνώστη πρέπει να ξέρεις πως καταθέτω κόπο για να γράψω. Ειλικρινά από δω και στο εξής να σέβεσαι τις αναρτήσεις περισσότερο από ο,τι σεβόσουν πριν. Όχι οτι είναι άξιες σεβασμού. Απλά τα χέρια -για άλλους λόγους- είναι πολύ βαριά για πληκτρολόγιο.
ΥΓ. 'Κι εσύ ζωή με έριξες να περπατώ μονάχος
Μα θα με βγάλει απ' τους καημούς πολύ γοργά ο τάφος'
YΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=meAIMM1YsSU
Έναν φίλο μου τον γνώρισα κάπου στο Γυμνάσιο. Ήταν περίεργος, ψηλόλιγνος, και εμφανιζόταν ενδεδυμένος με πολλά χρώματα. Έπαιρνε διάφορα σχέδια και αυτό ήταν αρχικά που με εξίταρε. Άλλοτε γινόταν καουμπόης, άλλοτε καμήλα, άλλοτε ινδιάνος, άλλοτε Γαλάτης, γάτα, ελέφαντας, πρίγκηπας, αετός και άλλα πολλά. Η ανάσα του δε μύριζε και τέλεια, αλλά με τραβούσε, και ενώ ήταν άντρας, με έκανε τόσο πολύ να θέλω να τον φιλήσω. Να ζήσω αυτήν την ανάσα. Πειραματισμοί εφηβικοί ; Ολέθριο λάθος ; Μια μέρα τον φίλησα. Τόσο παθιασμένα που πνίγηκα και έβηξα. Αρχικά τρόμαξα όμως αυτός χαμογέλασε. Γλυκά, τόσο μα τόσο ερωτικά. Τα βράδια μου από τότε άλλαξαν. Τον σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν αν όντως είναι φίλος μου. Μέχρι που ένα βράδυ μετά από αμέτρητα φιλιά, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, φόρεσα τα παπούτσια μου και βγήκα απελπισμένος να τον βρω. Έψαχνα παντού, να τον βρω, να του εξομολογηθώ τα πάντα και να ενωθώ για πάντα μαζί του. Το έκανα. Κόστισε τότε σε εμένα όλο αυτό 2,50 ευρώ. Ήταν λευκός, καλοντυμένος, μέσα σε μια κασετίνα και τον έλεγαν Καρέλια.
Από εκείνο το βράδυ τον έβαλα στη ζωή μου. Και συνεχίζω κι ας του φέρθηκα κάπως άσχημα τελευταία που τον έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Δεν πειράζει. Καλό μου έκανε λίγος καιρός που δεν τα λέγαμε τόσο συχνά. Ίσως κάποια στιγμή έρθει η ώρα να τα ξαναλέμε τόσο συχνά. Τότε είμαι σίγουρος πως δεν θα χωρίσουμε. Πως θα είναι οριστικό αυτό το σύμπλεγμα. Μπορεί σαν φίλος να είναι η κάκιστη επιρροή. Κάθε φορά μου βάζει τρικλοποδιά στο ίδιο σημείο. Κι όμως εγώ εξακολουθώ να πηγαίνω από τον ίδιο δρόμο. Γιατί αυτός μου τον χάραξε. Κι αυτός ξέρει.
Τον αγάπησα σαν γάτα. Τι οξύμωρο να μην αγαπώ καθόλου τις γάτες στην πραγματικότητα ; Αυτή η γάτα μου λένε όλοι πως θα με πάει γρήγορα στα ενδότερα της γης, γιατί είναι ύπουλη και δηλητηριώδες το δάγκωμά της. Ας με πάει. Το μνήμα ακόμα θα ζέχνει από τη μυρωδιά του φίλου μου.
Αναγνώστη πρέπει να ξέρεις πως καταθέτω κόπο για να γράψω. Ειλικρινά από δω και στο εξής να σέβεσαι τις αναρτήσεις περισσότερο από ο,τι σεβόσουν πριν. Όχι οτι είναι άξιες σεβασμού. Απλά τα χέρια -για άλλους λόγους- είναι πολύ βαριά για πληκτρολόγιο.
ΥΓ. 'Κι εσύ ζωή με έριξες να περπατώ μονάχος
Μα θα με βγάλει απ' τους καημούς πολύ γοργά ο τάφος'
YΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=meAIMM1YsSU
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου