Αναγνώστη μου η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει περισσότερο χαρακτήρα ημερολογίου, αλλά θα την κάνω στα γρήγορα προτού ξεκινήσω το σαββατιανό μου διάβασμα πάνω στο "Περὶ τοῦ στεφάνου" του υπέροχου Δημοσθένη.
Ξύπνησα σαν όλες τις άλλες μέρες, τακτοποίησα τα πουλιά μου και έπειτα ανέλαβα να φτυαρίσω από την ταράτσα ένα ογκώδες τσουβάλι με οικοδομική άμμο, ώστε να μην πιάνει υγρασία το δάπεδο, και συνεκδοχικά το ταβάνι μου. Τη δουλειά αυτή δεν την έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση, καθώς δεν μου αρέσουν οι κωλοτούμπες. Την συγκεκριμένη άμμο την είχα μαζέψει εγώ 2-3 χρόνια πριν κάνοντας επίσης κάτι εργασίες με τον παππού μου. Ολοκληρώνεται η δουλειά, και ξαφνικά ένιωσα μια απέραντη νοσταλγία, δεδομένου ότι έχω ζήσει την απώλεια φίλων, αλλά όχι συγγενικών προσώπων. Σκέφτηκα λοιπόν, πως αυτή η αγγαρεία ενδεχομένως να ήταν και η τελευταία που έκανα συντροφιά με τον παππού (που θεωρώ μαζί με τον νονό μου, τους πιο μάγκες άντρες που έχω γνωρίσει). Και κυριεύτηκα από μια θλίψη, που με οδήγησε στο ότι η Χριστιανική Εντολή "Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου" είναι λάθος, και θα έπρεπε να είναι "Τίμα τον παππού σου και τη γιαγιά σου, γιατί είναι δυο φορές πατέρας σου και μητέρα σου".
Μετά το πέρας των εργασιών, κατέβηκα κάτω και αντίκρισα την κορομηλιά μας. Γεμάτη ζουμερά πρασινοκίτρινα κορόμηλα, κρεμάμενα σαν τσαμπιά σταφύλια από τα γέρικα κλαδιά. Έσωσα μερικά και τα έφαγα. Είχα χρόνια. Ένιωσα περίεργα. Αυτή η αρχέγονη γλυκόξινη γεύση μου έχει φάει την μέχρι τώρα ζωή μου. Με πήγε πίσω όταν τα μάζευα όλα αρχές καλοκαιριού καλή ώρα και τα μισά τα έτρωγα, και τα άλλα μισά τα σούταρα πάνω από την μάντρα μας, δίπλα στον κήπο της γειτόνισσας. Να πω την αλήθεια. Το έκανα και σήμερα.
Πάω για διάβασμα. Τα λέμε,
Ξύπνησα σαν όλες τις άλλες μέρες, τακτοποίησα τα πουλιά μου και έπειτα ανέλαβα να φτυαρίσω από την ταράτσα ένα ογκώδες τσουβάλι με οικοδομική άμμο, ώστε να μην πιάνει υγρασία το δάπεδο, και συνεκδοχικά το ταβάνι μου. Τη δουλειά αυτή δεν την έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση, καθώς δεν μου αρέσουν οι κωλοτούμπες. Την συγκεκριμένη άμμο την είχα μαζέψει εγώ 2-3 χρόνια πριν κάνοντας επίσης κάτι εργασίες με τον παππού μου. Ολοκληρώνεται η δουλειά, και ξαφνικά ένιωσα μια απέραντη νοσταλγία, δεδομένου ότι έχω ζήσει την απώλεια φίλων, αλλά όχι συγγενικών προσώπων. Σκέφτηκα λοιπόν, πως αυτή η αγγαρεία ενδεχομένως να ήταν και η τελευταία που έκανα συντροφιά με τον παππού (που θεωρώ μαζί με τον νονό μου, τους πιο μάγκες άντρες που έχω γνωρίσει). Και κυριεύτηκα από μια θλίψη, που με οδήγησε στο ότι η Χριστιανική Εντολή "Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου" είναι λάθος, και θα έπρεπε να είναι "Τίμα τον παππού σου και τη γιαγιά σου, γιατί είναι δυο φορές πατέρας σου και μητέρα σου".
Μετά το πέρας των εργασιών, κατέβηκα κάτω και αντίκρισα την κορομηλιά μας. Γεμάτη ζουμερά πρασινοκίτρινα κορόμηλα, κρεμάμενα σαν τσαμπιά σταφύλια από τα γέρικα κλαδιά. Έσωσα μερικά και τα έφαγα. Είχα χρόνια. Ένιωσα περίεργα. Αυτή η αρχέγονη γλυκόξινη γεύση μου έχει φάει την μέχρι τώρα ζωή μου. Με πήγε πίσω όταν τα μάζευα όλα αρχές καλοκαιριού καλή ώρα και τα μισά τα έτρωγα, και τα άλλα μισά τα σούταρα πάνω από την μάντρα μας, δίπλα στον κήπο της γειτόνισσας. Να πω την αλήθεια. Το έκανα και σήμερα.
Πάω για διάβασμα. Τα λέμε,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου