Οι Έλληνες έχουμε πολλά θετικά γνωρίσματα τα οποία δεν θα ήθελα να εκθέσω εδώ. Και όχι γιατί θα είχα πρόβλημα, απλά, πλέον στην χώρα αυτή, όλοι θυμούνται την εθνική τους υπερηφάνεια όταν παίζει η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, ενώ όταν βγάλεις μια σημαία στο μπαλκόνι, θεωρείσαι φασίστας/εθνικιστής. Επομένως, θα ήθελα να αποφύγω εθνικιστικές εξάρσεις για να μην έχει να λέει κανείς τίποτα στην τόσο politicamente correcto Ελλάδα.
Αυτό που έχω να πω και να αναγνωρίσω, είναι κάτι που μου κάνει εντύπωση τόσο εμένα όσο και στον Ευρωπαίο. Ο Έλληνας σε μεγάλο βαθμό έχει πολύ καλό γούστο στη μουσική. Εννοείται πως όχι η πλειοψηφία των Ελλήνων, γιατί τότε θα είχαμε και καλή εγχώρια μουσική παραγωγή και όχι αυτά τα τραγούδια μιας εβδομάδας που ακούγονται στο ραδιόφωνο. Μια μειοψηφία επιλέγει να ακούει εναλλακτικά είδη μουσικής τόσο από εξωτερικό όσο και από την Ελλάδα. Το εναλλακτικό αυτό όμως θα είναι ο,τι καλύτερο. Μεγάλη συγκίνηση πλημμυρίζει τον γράφοντα όταν μπαίνει να ακούσει κομμάτια του Rory Gallagher και βλέπει στα σχόλια χιλιάδες σχόλια από Έλληνες που εκδηλώνουν την λατρεία τους για έναν Ιρλανδό ροκά, με απίστευτες κιθαριστικές δεξιότητες.
Θέλω να πω πως δεν θα αναλωθούν τόσο στους τετριμμένους Bon Jovi για παράδειγμα. Όσο στο ότι θα το πάνε ένα βήμα παραπάνω και θα ακούσουν κάτι ποιοτικότατο μεν, ψαγμένο δε. Δε θα μηδενίσω επ' ουδενί την εγχώρια μουσική παραγωγή, ειδικά όταν πρόκειται για εναλλακτικά είδη μουσικής ή καλλιτεχνών που δεν προβάλλονται σαν μαϊντανοί παντού στην τηλεόραση και παρόλ' αυτά μαζεύουν κόσμο στις συναυλίες τους, κόσμο που τραγουδάει τα τραγούδια τους επειδή γουστάρει κι όχι επειδή τον υποχρεώνει το ραδιόφωνο να μάθει τους στίχους απ' έξω.
ΥΓ. Θα ήθελα κάποτε να δω από κοντά αυτόν τον βαρύτονο τύπο που κάνει το βράδυ εκπομπή στον Ατλαντίς FM. Απορώ πως μπορεί να είναι το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου. Αυτουνού του διδάσκαλου καλής μουσικής.
ΥΓ2. Όσον αφορά Τσαλίκηδες, Ρουβάδες, Stan, Κιάμους και λοιπούς, δε θα μειώσω την επιτυχία τους, -ποιος είμαι εγώ άλλωστε;-, απλά θα πω πως η μουσική δεν είναι πέντε νότες και μια επαναλαμβανόμενη ηλιθιότητα ενός "εύκολου" συνθέτη, απλά για να δημιουργηθεί ένα hit όπως είθισται να λέγεται, για -το πολύ- ένα εξάμηνο.
ΥΓ3. Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έμαθε αυτό το τραγούδι. Που τυχαία μου το 'δωσε να το ακούσω.
Αυτό που έχω να πω και να αναγνωρίσω, είναι κάτι που μου κάνει εντύπωση τόσο εμένα όσο και στον Ευρωπαίο. Ο Έλληνας σε μεγάλο βαθμό έχει πολύ καλό γούστο στη μουσική. Εννοείται πως όχι η πλειοψηφία των Ελλήνων, γιατί τότε θα είχαμε και καλή εγχώρια μουσική παραγωγή και όχι αυτά τα τραγούδια μιας εβδομάδας που ακούγονται στο ραδιόφωνο. Μια μειοψηφία επιλέγει να ακούει εναλλακτικά είδη μουσικής τόσο από εξωτερικό όσο και από την Ελλάδα. Το εναλλακτικό αυτό όμως θα είναι ο,τι καλύτερο. Μεγάλη συγκίνηση πλημμυρίζει τον γράφοντα όταν μπαίνει να ακούσει κομμάτια του Rory Gallagher και βλέπει στα σχόλια χιλιάδες σχόλια από Έλληνες που εκδηλώνουν την λατρεία τους για έναν Ιρλανδό ροκά, με απίστευτες κιθαριστικές δεξιότητες.
Θέλω να πω πως δεν θα αναλωθούν τόσο στους τετριμμένους Bon Jovi για παράδειγμα. Όσο στο ότι θα το πάνε ένα βήμα παραπάνω και θα ακούσουν κάτι ποιοτικότατο μεν, ψαγμένο δε. Δε θα μηδενίσω επ' ουδενί την εγχώρια μουσική παραγωγή, ειδικά όταν πρόκειται για εναλλακτικά είδη μουσικής ή καλλιτεχνών που δεν προβάλλονται σαν μαϊντανοί παντού στην τηλεόραση και παρόλ' αυτά μαζεύουν κόσμο στις συναυλίες τους, κόσμο που τραγουδάει τα τραγούδια τους επειδή γουστάρει κι όχι επειδή τον υποχρεώνει το ραδιόφωνο να μάθει τους στίχους απ' έξω.
ΥΓ. Θα ήθελα κάποτε να δω από κοντά αυτόν τον βαρύτονο τύπο που κάνει το βράδυ εκπομπή στον Ατλαντίς FM. Απορώ πως μπορεί να είναι το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου. Αυτουνού του διδάσκαλου καλής μουσικής.
ΥΓ2. Όσον αφορά Τσαλίκηδες, Ρουβάδες, Stan, Κιάμους και λοιπούς, δε θα μειώσω την επιτυχία τους, -ποιος είμαι εγώ άλλωστε;-, απλά θα πω πως η μουσική δεν είναι πέντε νότες και μια επαναλαμβανόμενη ηλιθιότητα ενός "εύκολου" συνθέτη, απλά για να δημιουργηθεί ένα hit όπως είθισται να λέγεται, για -το πολύ- ένα εξάμηνο.
ΥΓ3. Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έμαθε αυτό το τραγούδι. Που τυχαία μου το 'δωσε να το ακούσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου