Αγίου Πνεύματος σήμερα! Σχόλη, για τους δημόσιους υπάλληλους. Για τον μεροκαματιάρη λαό όχι. Κακοί χειρισμοί ενός κάκιστου καρεκλοκενταυρικού κράτους. Πολιούχος της πόλης μου η Αγία Τριάδα και τί καλύτερο από μια βόλτα με τον "άνθρωπό" σου στο παζάρι.
Μου αρέσουν τα παζάρια. Πήγαινα από μικρός και απλά χάζευα. Δεν ψώνιζα παιχνίδια γιατί ήξερα ότι είναι μούφες, θα χαλούσαν σε μια εβδομάδα, και πέραν αυτού, στεναχωριόμουν με τα γυφτάκια πίσω από τον πάγκο που δεν είχαν παιχνίδια. Μεγαλώνοντας κατάλαβα, πως τα "παιχνίδια" τους ήταν πολύ πιο αντρικά από τα δικά μου, και πήρα πίσω τη θλίψη μου για τους μικρούς Πωμακο-αθίγγανους.
Εν πάσῃ περιπτώσει, το παζάρι φέτος ήταν πολύ πεσμένο συγκριτικά με το παρελθόν. Λίγα είδη, και μικρότερο, χωρίς πολύ κόσμο και χωρίς το ενδιαφέρον του παρελθόντος. Σημάδια σήψης ακόμα και εκεί.
Παζάρι όμως σημαίνει "παζάρι". Να πάρεις στην καλύτερη δυνατή τιμή ακόμα και κάτι που αντέχει το βαλάντιο σου. Γούσταρα που το έκανα. Είχα καιρό. Και οφείλω να ομολογήσω πως το έκανα καλά από παλιά όταν διαπραγματευόμασταν με τους γύφτους για τις μαϊμούδες εμφανίσεις της ΑΕΚ. Έστω κι ένα ευρώ ήταν σημαντικό.
Το παζάρι είναι τέχνη αλλά είναι και κάτι άλλο πέρα από μια απλή εμπορική συναλλαγή με τον πωλητή. Είναι ένα από τα ανατολικά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε, δυστυχώς ή ευτυχώς από την αλληλεπίδραση με τους Πέρσες και έπειτα από την Οθωμανική κατοχή. Όμως όσο ανατολικό χαρακτηριστικό και να είναι, κανείς άλλος πέρα από τον Έλληνα δεν θα μπορούσε να το ενσαρκώσει τόσο καλά και να το κάνει γνώρισμα στο πετσί του. Κανείς δεν θα μπορούσε να το κάνει με μεγαλύτερη τέχνη, ποτέ όμως πουλώντας την αξιοπρέπειά του! Γι΄αυτό άλλωστε και είμαστε διαφορετικοί. Γιατί μπορούμε, (σαν άλλοι χαμαιλέοντες) μεταλλασσόμαστε μέσα στο διηνεκές της ιστορίας και καταφέρνουμε να φέρνουμε τούμπα τα πράγματα.
Σαν ένα καλό παζάρεμα, που παίρνεις το προϊον στο 1/3 και σου φιλάνε και το χέρι.
Μου αρέσουν τα παζάρια. Πήγαινα από μικρός και απλά χάζευα. Δεν ψώνιζα παιχνίδια γιατί ήξερα ότι είναι μούφες, θα χαλούσαν σε μια εβδομάδα, και πέραν αυτού, στεναχωριόμουν με τα γυφτάκια πίσω από τον πάγκο που δεν είχαν παιχνίδια. Μεγαλώνοντας κατάλαβα, πως τα "παιχνίδια" τους ήταν πολύ πιο αντρικά από τα δικά μου, και πήρα πίσω τη θλίψη μου για τους μικρούς Πωμακο-αθίγγανους.
Εν πάσῃ περιπτώσει, το παζάρι φέτος ήταν πολύ πεσμένο συγκριτικά με το παρελθόν. Λίγα είδη, και μικρότερο, χωρίς πολύ κόσμο και χωρίς το ενδιαφέρον του παρελθόντος. Σημάδια σήψης ακόμα και εκεί.
Παζάρι όμως σημαίνει "παζάρι". Να πάρεις στην καλύτερη δυνατή τιμή ακόμα και κάτι που αντέχει το βαλάντιο σου. Γούσταρα που το έκανα. Είχα καιρό. Και οφείλω να ομολογήσω πως το έκανα καλά από παλιά όταν διαπραγματευόμασταν με τους γύφτους για τις μαϊμούδες εμφανίσεις της ΑΕΚ. Έστω κι ένα ευρώ ήταν σημαντικό.
Το παζάρι είναι τέχνη αλλά είναι και κάτι άλλο πέρα από μια απλή εμπορική συναλλαγή με τον πωλητή. Είναι ένα από τα ανατολικά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε, δυστυχώς ή ευτυχώς από την αλληλεπίδραση με τους Πέρσες και έπειτα από την Οθωμανική κατοχή. Όμως όσο ανατολικό χαρακτηριστικό και να είναι, κανείς άλλος πέρα από τον Έλληνα δεν θα μπορούσε να το ενσαρκώσει τόσο καλά και να το κάνει γνώρισμα στο πετσί του. Κανείς δεν θα μπορούσε να το κάνει με μεγαλύτερη τέχνη, ποτέ όμως πουλώντας την αξιοπρέπειά του! Γι΄αυτό άλλωστε και είμαστε διαφορετικοί. Γιατί μπορούμε, (σαν άλλοι χαμαιλέοντες) μεταλλασσόμαστε μέσα στο διηνεκές της ιστορίας και καταφέρνουμε να φέρνουμε τούμπα τα πράγματα.
Σαν ένα καλό παζάρεμα, που παίρνεις το προϊον στο 1/3 και σου φιλάνε και το χέρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου