Ήταν 2001 όταν ο πατέρας μου με πήρε και με πήγε στα Αηδονάκια στο Μαρούσι. Γνωστό λούνα παρκ της Αθήνας, που γενιές παιδιών έπαιξαν και διασκέδασαν για πολλά χρόνια. Πλέον ερημώνει, όντας ανοικτό, και φυτοζωεί. Θυμάμαι πως μετά τα Αηδονάκια πήγαμε βόλτα και μετά σινεμά, μη μπορώντας να ανακαλέσω την ταινία που είδαμε. Μια εβδομάδα μετά, το ανικανοποίητο παιδί ζήτησε να ξαναπάει και τότε προς μεγάλη μου έκπληξη έλαβα μια απάντηση που δεν περίμενα: "Θα πάμε στο Allou".
Θαμπώθηκα. Μπήκαμε δωρεάν σε όλα τα παιχνίδια καθώς ήταν ακόμα υπό κατασκευή όσον αφορά τις πέρα του λούνα παρκ υποδομές. Τα περισσότερα παιχνίδια όμως λειτουργούσαν δωρεάν και δοκιμαστικά. Πέρασα πολύ όμορφα. Ομολογώ πως είναι από τις σπάνιες μνήμες που έχω με τον πατέρα μου και πράγματα που έχουμε κάνει μαζί. Το μόνο άλλο που θυμάμαι είναι μια φορά που πήγαμε σινεμά και είδαμε τον "Ναυαγό".
Εν πάση περιπτώσει, έναν χρόνο μετά, το 2002 δηλαδή, το Allou! Fun Park έκανε εγκαίνια. Λίγο καιρό αργότερα, επανδρώσαμε οικογενειακώς το αυτοκίνητο, οι γονείς μου, ο τετράχρονος αδερφός μου και εγώ. Ενθουσιασμένοι που θα περάσουμε ένα οικογενειακό απόγευμα σε ένα λούνα παρκ, περιμέναμε με αγωνία να αντικρίσουμε ολοκληρωμένο το κατασκεύασμα και να βιώσουμε την ηδονή της ευτυχίας ανάμεσα σε παιχνίδια, τρενάκια ιλιγγιώδους ταχύτητας, της τεράστιας ρόδας κλπ.
Φτάνουμε στου Ρέντη και στρίβουμε στα φανάρια τα οποία θα μας οδηγούσαν στο πάρκινγκ. Εκεί λοιπόν, πιάνει το μάτι μου τον πατέρα μου να κατεβάζει το παράθυρο του νέου μας τότε αυτοκινήτου (παρενέργειες των 90's) και δίνει κάποια χρήματα σε έναν νεαρό γύφτο ο οποίος απλά ζητούσε ελεημοσύνη. Ο διάλογος που ακολούθησε άρκεσε για να μου εντυπωθεί για πάντα σαν να παίζεται μπροστά μου:
"Σάντα μένεις ;"
"Ναι."
"Πας σχολείο ;"
"Όχι."
"Τι να το κάνεις ; "
"Ναι, τι να το κάνω ;"
Γύρισα, κοίταξα το λούνα παρκ και έβαλα τα κλάματα. Από τη μία ένα έργο δεκάδων εκατομμυρίων και από την άλλη κάποιος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, δεν πρόκειται να πάει ποτέ σχολείο, τα παιδιά και τα εγγόνια του επίσης, και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, περιφρονεί το σχολείο θεωρώντας πως δε θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι. Και αναρωτήθηκα παρότι μικρός στην ηλικία. Να φταίνε τα λούνα παρκ γι'αυτή την κατάσταση ; Να φταίνε οι ευτυχισμένες οικογένειες που πηγαίνουν και ξοδεύουν τα χρήματά τους για τη διασκέδασή τους ; Να φταίνε οι επιχειρηματίες που επενδύουν στα παιδιά και την ευτυχία τους, άρα δίνουν στον υπερτασικό αλάτι ; Ή τελικά να φταίει το παιδάκι που δέχεται την κατάσταση και δε θέλει να την αλλάξει ;
Οι σκέψεις βροχή και συγκεχυμένες. Άλλωστε ποιος θα μπορούσε στα 9 του να διαπιστώσει το πως έχουν όντως τα πράγματα ; Από τότε μίσησα τα λούνα παρκ. Δεν ξέρω αν κινητοποιεί μέσα μου το συναίσθημα της κοινωνικής αδικίας ή κάποιον μηχανισμό απόρριψης της ανισότητας. Δεν εμφορούμαι από τέτοια φρονήματα. Όμως κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο σχολείο. Όμως κάθε κράτος οφείλει να υποχρεώνει, ακόμα και με θανατική ποινή, τους γονείς να στέλνουν το παιδί τους στο σχολείο.
ΥΓ. Καλό Σαββατόβραδο. Η νύχτα της μαζικής/μαγικής/μάγκικης διασκέδασης έφτασε.
Θαμπώθηκα. Μπήκαμε δωρεάν σε όλα τα παιχνίδια καθώς ήταν ακόμα υπό κατασκευή όσον αφορά τις πέρα του λούνα παρκ υποδομές. Τα περισσότερα παιχνίδια όμως λειτουργούσαν δωρεάν και δοκιμαστικά. Πέρασα πολύ όμορφα. Ομολογώ πως είναι από τις σπάνιες μνήμες που έχω με τον πατέρα μου και πράγματα που έχουμε κάνει μαζί. Το μόνο άλλο που θυμάμαι είναι μια φορά που πήγαμε σινεμά και είδαμε τον "Ναυαγό".
Εν πάση περιπτώσει, έναν χρόνο μετά, το 2002 δηλαδή, το Allou! Fun Park έκανε εγκαίνια. Λίγο καιρό αργότερα, επανδρώσαμε οικογενειακώς το αυτοκίνητο, οι γονείς μου, ο τετράχρονος αδερφός μου και εγώ. Ενθουσιασμένοι που θα περάσουμε ένα οικογενειακό απόγευμα σε ένα λούνα παρκ, περιμέναμε με αγωνία να αντικρίσουμε ολοκληρωμένο το κατασκεύασμα και να βιώσουμε την ηδονή της ευτυχίας ανάμεσα σε παιχνίδια, τρενάκια ιλιγγιώδους ταχύτητας, της τεράστιας ρόδας κλπ.
Φτάνουμε στου Ρέντη και στρίβουμε στα φανάρια τα οποία θα μας οδηγούσαν στο πάρκινγκ. Εκεί λοιπόν, πιάνει το μάτι μου τον πατέρα μου να κατεβάζει το παράθυρο του νέου μας τότε αυτοκινήτου (παρενέργειες των 90's) και δίνει κάποια χρήματα σε έναν νεαρό γύφτο ο οποίος απλά ζητούσε ελεημοσύνη. Ο διάλογος που ακολούθησε άρκεσε για να μου εντυπωθεί για πάντα σαν να παίζεται μπροστά μου:
"Σάντα μένεις ;"
"Ναι."
"Πας σχολείο ;"
"Όχι."
"Τι να το κάνεις ; "
"Ναι, τι να το κάνω ;"
Γύρισα, κοίταξα το λούνα παρκ και έβαλα τα κλάματα. Από τη μία ένα έργο δεκάδων εκατομμυρίων και από την άλλη κάποιος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, δεν πρόκειται να πάει ποτέ σχολείο, τα παιδιά και τα εγγόνια του επίσης, και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, περιφρονεί το σχολείο θεωρώντας πως δε θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι. Και αναρωτήθηκα παρότι μικρός στην ηλικία. Να φταίνε τα λούνα παρκ γι'αυτή την κατάσταση ; Να φταίνε οι ευτυχισμένες οικογένειες που πηγαίνουν και ξοδεύουν τα χρήματά τους για τη διασκέδασή τους ; Να φταίνε οι επιχειρηματίες που επενδύουν στα παιδιά και την ευτυχία τους, άρα δίνουν στον υπερτασικό αλάτι ; Ή τελικά να φταίει το παιδάκι που δέχεται την κατάσταση και δε θέλει να την αλλάξει ;
Οι σκέψεις βροχή και συγκεχυμένες. Άλλωστε ποιος θα μπορούσε στα 9 του να διαπιστώσει το πως έχουν όντως τα πράγματα ; Από τότε μίσησα τα λούνα παρκ. Δεν ξέρω αν κινητοποιεί μέσα μου το συναίσθημα της κοινωνικής αδικίας ή κάποιον μηχανισμό απόρριψης της ανισότητας. Δεν εμφορούμαι από τέτοια φρονήματα. Όμως κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο σχολείο. Όμως κάθε κράτος οφείλει να υποχρεώνει, ακόμα και με θανατική ποινή, τους γονείς να στέλνουν το παιδί τους στο σχολείο.
ΥΓ. Καλό Σαββατόβραδο. Η νύχτα της μαζικής/μαγικής/μάγκικης διασκέδασης έφτασε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου