Η λατρεία της καθόδου. Ο φόβος για την άνοδο. Η φοβική συμπεριφορά απέναντι στο καινούριο και καινοτόμο. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως δείγμα δειλίας μια τέτοια συμπεριφορά, όμως το να καταδικάζεις κάτι, και γενικότερα το να είσαι "αντι-" -όπως πολλάκις έχει επισημανθεί- είναι πολύ ευκολότερο από το να το αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο ή να γίνεις θιασώτης αυτού.
Ηθικός στόχος του ανθρώπου είναι η παράδοση ενός καλύτερου κόσμου στους απογόνους του σε συνδυασμό με την εξασφάλιση της ευζωίας του, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Οι απόγονοι λοιπόν, οφείλουν να αντικρίσουν μια πραγματικότητα η οποία να είναι σαφώς καλύτερη και ολοένα, αυξανόμενα καλύτερη, από τον κόσμο των προγόνων τους. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η πρόοδος. Πρόοδος, που σημαίνει πως κάτι εξελίσσεται σε κάτι καλύτερο. Σε μια καλύτερη και τελειότερη, -βάσει του περιβάλλοντός του- κατάσταση. Εδώ μάλιστα, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Το ζήτημα της εξέλιξης. Η εξέλιξη, κυριολεκτικά είναι το επόμενο στάδιο ενός πράγματος, σε σχέση με μια προγενέστερη κατάσταση. Αυτό πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε, αν εξέλιξη είναι όντως το παραπάνω αναφερθέν ή απλά ένα συνώνυμο της προόδου. Η εξέλιξη, λοιπόν, συνάδει με την πρόοδο;
Η εξέλιξη είναι πάντα θετική ;
Καταχρηστικά θα μπορούσαν να παρουσιαστούν πολυάριθμα παραδείγματα εξελικτικής συμπεριφοράς προς κάτι καλύτερο. Αντιθέτως, θα μπορούσαν αρκετοί να υποστηρίξουν πως γνωρίζουν και περιπτώσεις "εξέλιξης προς το χειρότερο". Εδώ αναρωτιέμαι. Πρόκειται για "εξελιξη προς το χειρότερο" ή απλή φθορά ; Το ζήτημα μπορεί να εστιάζεται τελικά στις λέξεις, αλλά είναι βαθύτερο. Η φυσική ροή των πραγμάτων προϋποθέτει γέννηση-ακμή-φθορά. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εξελικτικό, αλλά μέσα στο πεπερασμένο της ζωής ενός στοιχείου. Επομένως, ξεκινώντας από αυτή τη βάση μπορούμε κάλλιστα να υποστηρίξουμε πως η φθορά δεν μπορεί να είναι εξελικτικός μηχανισμός. Κάτι που περίτρανα αποδεικνύει πως η εξέλιξη δεν μπορεί να είναι κάτι κακό.
Λαμβάνοντας αυτό ως αξίωμα επιστρέφουμε στις αρχικές δηλώσεις. "Ο φόβος για την άνοδο". Γιατί να φοβάσαι την άνοδο όταν στα πλαίσια της εξέλιξης έχεις να περιμένεις μόνο καλύτερα πράγματα ; Γιατί να επιλέγεις την στάσιμη ή οπισθοχωρητική στάση, όταν η επίθεση/προέλαση είναι δεδομένη πως θα επιφυλάξει νίκη ; Ως απάντηση σε αυτό, μπορεί να υποστηριχθεί κάλλιστα η εμμονή στον φόβο. Ένα διαχρονικό συναίσθημα που αλλάζει κατευθύνσεις πανεύκολα άσχετα από τη δυναμική αυτού που το προκαλεί ή την ευαλωτότητα αυτού που το δέχεται. Ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να κάμψει τη θέληση, ακόμα και μπροστά σε κάτι θετικό, όπως είναι η εξέλιξη. Μια δυναμική κατά τ'άλλα διαδικασία, που δεν την καταλαβαίνεις, όμως μπορείς να την αναστείλεις με τον φόβο ή τη δυσπιστία σου.
Γιατί λοιπόν να επιδίδεται κάποιον στη "λατρεία της καθόδου"; Ένα καλό επιχείρημα απέναντι σε αυτό, θα ήταν η στάση της ουδετερότητας και της αργής αναμονής της επίδρασης του δηλητηρίου της εξέλιξης. Πολλάκις όμως από τον παρόντα ιστότοπο έχει με επιχειρήματα απορριφθεί η χρήση της μετριοπάθειας και της ουδετερότητας. Η πρόοδος έρχεται πάντα από τα άκρα, τα ριζοσπαστικά άκρα τα οποία είναι αυτά που θα αντιταχθούν στη συντηρητική ευθεία οδό. Το άκρο στην παρούσα περίπτωση, αντικατοπτρίζεται στη "λατρεία της καθόδου". Όχι δηλαδή την άπλετη δεκτικότητα σε οτιδήποτε καινούριο, αλλά την συστηματική αμφισβήτηση του "νέου" και την επιφύλαξη απέναντι σε αυτό που είθισται να βελτιώνει την πλάση.
Άλλωστε τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Όλα αλλάζουν χαρακτήρα και ταμπέλα ανάλογα την χρήση που τους γίνεται. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, το "πίσω βήμα", "η οπισθοχώρηση", "η δύσπιστη αντιμετώπιση", ακόμα και η απαισιοδοξία, δεν πρέπει να χρωματίζονται αρνητικά, αλλά να αποτελούν βασικά όπλα στην φαρέτρα του υποκειμένου που σέβεται την ύπαρξή του και νιώθει πως είναι κύριος του εαυτού του.
ΥΓ. Όλα γίνονται, αρκεί να το θες. Αλλά και να μην το θες δεν υπάρχει πρόβλημα. Το Λεμόνι σε θεωρεί δικό του άνθρωπο.
ΥΓ2. Impossible is nothing λέει η Adidas. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως πολλά πράγματα είναι impossible.
Ηθικός στόχος του ανθρώπου είναι η παράδοση ενός καλύτερου κόσμου στους απογόνους του σε συνδυασμό με την εξασφάλιση της ευζωίας του, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Οι απόγονοι λοιπόν, οφείλουν να αντικρίσουν μια πραγματικότητα η οποία να είναι σαφώς καλύτερη και ολοένα, αυξανόμενα καλύτερη, από τον κόσμο των προγόνων τους. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η πρόοδος. Πρόοδος, που σημαίνει πως κάτι εξελίσσεται σε κάτι καλύτερο. Σε μια καλύτερη και τελειότερη, -βάσει του περιβάλλοντός του- κατάσταση. Εδώ μάλιστα, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Το ζήτημα της εξέλιξης. Η εξέλιξη, κυριολεκτικά είναι το επόμενο στάδιο ενός πράγματος, σε σχέση με μια προγενέστερη κατάσταση. Αυτό πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε, αν εξέλιξη είναι όντως το παραπάνω αναφερθέν ή απλά ένα συνώνυμο της προόδου. Η εξέλιξη, λοιπόν, συνάδει με την πρόοδο;
Η εξέλιξη είναι πάντα θετική ;
Καταχρηστικά θα μπορούσαν να παρουσιαστούν πολυάριθμα παραδείγματα εξελικτικής συμπεριφοράς προς κάτι καλύτερο. Αντιθέτως, θα μπορούσαν αρκετοί να υποστηρίξουν πως γνωρίζουν και περιπτώσεις "εξέλιξης προς το χειρότερο". Εδώ αναρωτιέμαι. Πρόκειται για "εξελιξη προς το χειρότερο" ή απλή φθορά ; Το ζήτημα μπορεί να εστιάζεται τελικά στις λέξεις, αλλά είναι βαθύτερο. Η φυσική ροή των πραγμάτων προϋποθέτει γέννηση-ακμή-φθορά. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εξελικτικό, αλλά μέσα στο πεπερασμένο της ζωής ενός στοιχείου. Επομένως, ξεκινώντας από αυτή τη βάση μπορούμε κάλλιστα να υποστηρίξουμε πως η φθορά δεν μπορεί να είναι εξελικτικός μηχανισμός. Κάτι που περίτρανα αποδεικνύει πως η εξέλιξη δεν μπορεί να είναι κάτι κακό.
Λαμβάνοντας αυτό ως αξίωμα επιστρέφουμε στις αρχικές δηλώσεις. "Ο φόβος για την άνοδο". Γιατί να φοβάσαι την άνοδο όταν στα πλαίσια της εξέλιξης έχεις να περιμένεις μόνο καλύτερα πράγματα ; Γιατί να επιλέγεις την στάσιμη ή οπισθοχωρητική στάση, όταν η επίθεση/προέλαση είναι δεδομένη πως θα επιφυλάξει νίκη ; Ως απάντηση σε αυτό, μπορεί να υποστηριχθεί κάλλιστα η εμμονή στον φόβο. Ένα διαχρονικό συναίσθημα που αλλάζει κατευθύνσεις πανεύκολα άσχετα από τη δυναμική αυτού που το προκαλεί ή την ευαλωτότητα αυτού που το δέχεται. Ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να κάμψει τη θέληση, ακόμα και μπροστά σε κάτι θετικό, όπως είναι η εξέλιξη. Μια δυναμική κατά τ'άλλα διαδικασία, που δεν την καταλαβαίνεις, όμως μπορείς να την αναστείλεις με τον φόβο ή τη δυσπιστία σου.
Γιατί λοιπόν να επιδίδεται κάποιον στη "λατρεία της καθόδου"; Ένα καλό επιχείρημα απέναντι σε αυτό, θα ήταν η στάση της ουδετερότητας και της αργής αναμονής της επίδρασης του δηλητηρίου της εξέλιξης. Πολλάκις όμως από τον παρόντα ιστότοπο έχει με επιχειρήματα απορριφθεί η χρήση της μετριοπάθειας και της ουδετερότητας. Η πρόοδος έρχεται πάντα από τα άκρα, τα ριζοσπαστικά άκρα τα οποία είναι αυτά που θα αντιταχθούν στη συντηρητική ευθεία οδό. Το άκρο στην παρούσα περίπτωση, αντικατοπτρίζεται στη "λατρεία της καθόδου". Όχι δηλαδή την άπλετη δεκτικότητα σε οτιδήποτε καινούριο, αλλά την συστηματική αμφισβήτηση του "νέου" και την επιφύλαξη απέναντι σε αυτό που είθισται να βελτιώνει την πλάση.
Άλλωστε τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Όλα αλλάζουν χαρακτήρα και ταμπέλα ανάλογα την χρήση που τους γίνεται. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, το "πίσω βήμα", "η οπισθοχώρηση", "η δύσπιστη αντιμετώπιση", ακόμα και η απαισιοδοξία, δεν πρέπει να χρωματίζονται αρνητικά, αλλά να αποτελούν βασικά όπλα στην φαρέτρα του υποκειμένου που σέβεται την ύπαρξή του και νιώθει πως είναι κύριος του εαυτού του.
ΥΓ. Όλα γίνονται, αρκεί να το θες. Αλλά και να μην το θες δεν υπάρχει πρόβλημα. Το Λεμόνι σε θεωρεί δικό του άνθρωπο.
ΥΓ2. Impossible is nothing λέει η Adidas. Ας τους ενημερώσει κάποιος πως πολλά πράγματα είναι impossible.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου