Καιρός είναι φτάνοντας σιγά σιγά στον έναν χρόνο από τότε που άνοιξε το Λεμόνι, να δοθεί μια ταμπέλα. Είναι κακό να βάζουμε ταμπέλες, σύμφωνα με την κοινή λογική όμως για να χωρίζουμε τα πράγματα και να τους αποδίδουμε συγκεκριμένες ιδιότητες τα χωρίζουμε βάσει κάποιων χαρακτηριστικών. Για το λόγο αυτόν, ήρθε πιστεύω η ώρα να γίνει μια ειδολογική προσέγγιση για το Λεμόνι. Να ενταχθεί σε μια παράδοση ή να δημιουργήσει μια δικιά του. Να αποκτήσει την ετικέτα του.
Το blogspot αυτό ξεκίνησε με αρχικό σκοπό, την τοποθέτηση του γράφοντος, πάνω σε όλα τα ζητήματα τα οποία απασχολούν μια κοινωνία. Τίποτα σε βάθος, τίποτα το καινούριο. Απλή αναπαραγωγή θεμάτων και ακραίες, σχεδόν προκλητικές απόψεις. Η στροφή ήρθε λίγο αργότερα, όταν το Λεμόνι άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα δοκιμιακών κειμένων που προκύπτουν από το καθημερινό ερέθισμα του γράφοντα, κάτι όμως που σε ένα βαθμό θα έφτανε σε ένα αναπόφευκτο τέλμα, καθώς οι καθημερινές εικόνες πολλές φορές αλληλοδιαπλέκονται, άρα τα προς πραγμάτευση θέματα θα έφταναν σε αδιέξοδο.
Στο σημείο εκείνο, συγκυρίες και λοιπές αναποδιές, κινητοποίησαν μια τάση προς το άγνωστο. Ένα άγνωστο που είχε δοκιμιακό χαρακτήρα όμως αναφερόταν στο καθημερινό ερέθισμα από σχεδόν πρωτοπρόσωπη σκοπιά. Αυτοβιογραφικό δε θα μπορούσε να είναι, γιατί βιογραφία ή αυτο-* αξίζει σε κάτι το οποίο έχει παράξει κάποιο έργο κι έχει φτάσει στο τέλος του. Όχι σε κάτι άσημο και ζωντανό.
Μετά από αυτές τις σκέψεις άρχισε η έρευνα. Έρευνα σε blogspots και wordpresses και λίγες ήταν αυτές που έμοιαζαν έστω και λίγο με αυτό. Το βίωμα ήταν μια γραμμή μέσα σε μια χαοτική μάζα από δοκιμιακού τύπου προσεγγίσεις και δημοσιογραφικού τύπου περιπλανήσεις, άλλες κατώτερες άλλες ανώτερες. Έτσι, το Λεμόνι, θεώρησε πως μπορεί και έχει την αξίωση να το κάνει, να εισάγει μια δική του ειδολογική προσέγγιση. Να καταλήξει σε κάτι χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με προϋπάρχουσες παραδόσεις, αλλά ούτε και να ταράξει τα νερά. Απλά να ζητήσει, από όποιον διαβάζει και καταλαβαίνει να το διαδώσει και να πράξει το ίδιο εφόσον πνίγεται και καμιά φορά το πληκτρολόγιο είναι ελαφρύτερο από τα λόγια.
Πρόκειται για ένα βιωματικό δοκίμιο ή καλύτερα για ένα ημερολογιακό δοκίμιο. Το επίθετο διαδικτυακός θα μπορούσε να παρεμβληθεί όμως το μέσο είναι προφανές επομένως δεν χρειάζεται να επισημαίνεται. Κρατάμε το ημερολογιακό δοκίμιο. Δεσπόζουσες του, η καθημερινή συγγραφή γεγονότων τα οποία είναι για τον γράφοντα σημαντικά, με ποιητικό τρόπο ώστε να μπορούν να σταθούν καλλιτεχνικά, όμως με βασικό πυλώνα τη δοκιμιακή προσέγγιση όλων αυτών, που η ποιητική γλώσσα μπορεί να ευτελίσει.
Αν νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου καν'το. Ακόμα κι αν στους φίλους σου μιλάς με ευχέρεια, ακόμα και αν έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε ακούνε, πάντα θα υπάρχει αυτός που θα σε αφήνει άναυδο με υπόνοιες δακρύων στον αμφιβληστροειδή σου. Είτε είναι ζωντανός είτε νεκρός είτε ο καθρέφτης σου ο ίδιος.
ΥΓ. Σνίφαρε την άνοιξη
ΥΓ2. Πρόοδος σημαίνει να προχωράς τόσο μπροστά που να βλέπεις το πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
Το blogspot αυτό ξεκίνησε με αρχικό σκοπό, την τοποθέτηση του γράφοντος, πάνω σε όλα τα ζητήματα τα οποία απασχολούν μια κοινωνία. Τίποτα σε βάθος, τίποτα το καινούριο. Απλή αναπαραγωγή θεμάτων και ακραίες, σχεδόν προκλητικές απόψεις. Η στροφή ήρθε λίγο αργότερα, όταν το Λεμόνι άρχισε να αποκτά τον χαρακτήρα δοκιμιακών κειμένων που προκύπτουν από το καθημερινό ερέθισμα του γράφοντα, κάτι όμως που σε ένα βαθμό θα έφτανε σε ένα αναπόφευκτο τέλμα, καθώς οι καθημερινές εικόνες πολλές φορές αλληλοδιαπλέκονται, άρα τα προς πραγμάτευση θέματα θα έφταναν σε αδιέξοδο.
Στο σημείο εκείνο, συγκυρίες και λοιπές αναποδιές, κινητοποίησαν μια τάση προς το άγνωστο. Ένα άγνωστο που είχε δοκιμιακό χαρακτήρα όμως αναφερόταν στο καθημερινό ερέθισμα από σχεδόν πρωτοπρόσωπη σκοπιά. Αυτοβιογραφικό δε θα μπορούσε να είναι, γιατί βιογραφία ή αυτο-* αξίζει σε κάτι το οποίο έχει παράξει κάποιο έργο κι έχει φτάσει στο τέλος του. Όχι σε κάτι άσημο και ζωντανό.
Μετά από αυτές τις σκέψεις άρχισε η έρευνα. Έρευνα σε blogspots και wordpresses και λίγες ήταν αυτές που έμοιαζαν έστω και λίγο με αυτό. Το βίωμα ήταν μια γραμμή μέσα σε μια χαοτική μάζα από δοκιμιακού τύπου προσεγγίσεις και δημοσιογραφικού τύπου περιπλανήσεις, άλλες κατώτερες άλλες ανώτερες. Έτσι, το Λεμόνι, θεώρησε πως μπορεί και έχει την αξίωση να το κάνει, να εισάγει μια δική του ειδολογική προσέγγιση. Να καταλήξει σε κάτι χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με προϋπάρχουσες παραδόσεις, αλλά ούτε και να ταράξει τα νερά. Απλά να ζητήσει, από όποιον διαβάζει και καταλαβαίνει να το διαδώσει και να πράξει το ίδιο εφόσον πνίγεται και καμιά φορά το πληκτρολόγιο είναι ελαφρύτερο από τα λόγια.
Πρόκειται για ένα βιωματικό δοκίμιο ή καλύτερα για ένα ημερολογιακό δοκίμιο. Το επίθετο διαδικτυακός θα μπορούσε να παρεμβληθεί όμως το μέσο είναι προφανές επομένως δεν χρειάζεται να επισημαίνεται. Κρατάμε το ημερολογιακό δοκίμιο. Δεσπόζουσες του, η καθημερινή συγγραφή γεγονότων τα οποία είναι για τον γράφοντα σημαντικά, με ποιητικό τρόπο ώστε να μπορούν να σταθούν καλλιτεχνικά, όμως με βασικό πυλώνα τη δοκιμιακή προσέγγιση όλων αυτών, που η ποιητική γλώσσα μπορεί να ευτελίσει.
Αν νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου καν'το. Ακόμα κι αν στους φίλους σου μιλάς με ευχέρεια, ακόμα και αν έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε ακούνε, πάντα θα υπάρχει αυτός που θα σε αφήνει άναυδο με υπόνοιες δακρύων στον αμφιβληστροειδή σου. Είτε είναι ζωντανός είτε νεκρός είτε ο καθρέφτης σου ο ίδιος.
ΥΓ. Σνίφαρε την άνοιξη
ΥΓ2. Πρόοδος σημαίνει να προχωράς τόσο μπροστά που να βλέπεις το πίσω μέρος του κεφαλιού σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου