Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που είναι θιασώτες της άποψης "αξίζει την προσπάθεια". Είναι δηλαδή αυτοί που δεν τους νοιάζει ποτέ το αποτέλεσμα μιας ενέργειας αλλά προτιμούν το ταξίδι. Το μόνο που τους μένει στο τέλος είναι η προσπάθεια που έκαναν να το πετύχουν. Αν το έκαναν, έχει καλώς, και χαίρονται διπλά για την προσπάθειά τους. Αν απέτυχαν, τουλάχιστον δεν έμειναν αμέτοχοι και πάλεψαν για να καταφέρουν κάτι που ήθελαν.
Ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν τη στάση. Σαφώς και είναι μια πάρα πολύ ωραία, αισιόδοξη οπτική για τη ζωή και φανερώνει πως το υποκείμενο έχει χαρακτήρα, και ζει για τις προκλήσεις και όχι για τις καταστάσεις που προκύπτουν από αυτές. Επαναλαμβάνω πως ποτέ δεν κατάλαβα, πώς γίνεται κάποιος ενώ γνωρίζει πως το αποτέλεσμα της ενέργειάς του θα είναι αποτυχημένο, να εξακολουθεί να προσπαθεί. Ο αντίλογος θα έρθει να πει πως υπάρχει το ενδεχόμενο να το καταφέρει. Μάλιστα, εκεί συμφωνώ απόλυτα, όμως στην περίπτωση της ολοκληρωτικής αποτυχίας η οποία είναι δεδομένη, τι πρέπει να γίνεται ; Αξίζουν οι προσπάθειες ή θα έπρεπε να στραφεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου αλλού ;
Η σκέψη αυτή δεν πρέπει να πηγαίνει στο άλλο άκρο, δηλαδή πως όλα κρίνονται βάσει αποτελέσματος, γιατί τότε θα φτάσουμε στον Κύκλο της Βιέννης, τους Ωφελιμιστές και όλα αυτά, θεωρώντας πως ο σκοπός αγιάζει μέσα, και η ποιότητα των πραγμάτων, δηλ. καλά ή κακά, έχει να κάνει εξ' ολοκλήρου με το αποτέλεσμα. Προφανώς και μια τέτοια οπτική ενώ σε πρώτη φάση φαίνεται συγκροτημένη και σωστή, μπάζει από παντού. Τα ακραία παραδείγματα του φόνου για ένα καλό αποτέλεσμα, μπορεί να είναι χτυπητά για τις κοινωνικές επιταγές, όμως αν εγώ προσωπικά δε δέχομαι την ωφελιμιστική ματιά, έχει να κάνει καθαρά με θέματα ηθικής και το πόσο ανήθικος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για ένα συγκεκριμένο θετικό κατά τ' άλλα αποτέλεσμα.
Πίσω στο "αξίζει μια προσπάθεια", πραγματικά θα ήθελα να μπω στη θέση κάποιου που βλέπει τα πράγματα αμιγώς σαν προκλήσεις και συνεχίζει την προσπάθειά του με αμείωτο ενδιαφέρον. Περισσότερο για να διαπιστώσω ποια είναι τα όρια αυτού του ατόμου και πως θα νιώσει όταν θα έρθει η στιγμιαία αμφιβολία ή ακόμα και η συνειδητοποίηση του ότι όλα γίνονται εις μάτην. Ειλικρινά, γίνεται να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να συνειδητοποιήσεις πως ο,τι κάνεις πέφτει στο κενό ; Πως ο,τι κάνεις δε σημαίνει τίποτα για σένα, ούτε για τον σκοπό που το διαπράττεις αλλά είναι ακόμα λίγες άσκοπες ενέργειες που δε θα αλλάξουν τίποτα στον κόσμο αυτό, και απλά σου κατανάλωσαν τον χρόνο της εξέλιξής σου.
Εκτός κι αν αυτές οι ενέργειες συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή σου.
ΥΓ. What do you want from me ?
ΥΓ2. Welcome to the Machine.
Ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν τη στάση. Σαφώς και είναι μια πάρα πολύ ωραία, αισιόδοξη οπτική για τη ζωή και φανερώνει πως το υποκείμενο έχει χαρακτήρα, και ζει για τις προκλήσεις και όχι για τις καταστάσεις που προκύπτουν από αυτές. Επαναλαμβάνω πως ποτέ δεν κατάλαβα, πώς γίνεται κάποιος ενώ γνωρίζει πως το αποτέλεσμα της ενέργειάς του θα είναι αποτυχημένο, να εξακολουθεί να προσπαθεί. Ο αντίλογος θα έρθει να πει πως υπάρχει το ενδεχόμενο να το καταφέρει. Μάλιστα, εκεί συμφωνώ απόλυτα, όμως στην περίπτωση της ολοκληρωτικής αποτυχίας η οποία είναι δεδομένη, τι πρέπει να γίνεται ; Αξίζουν οι προσπάθειες ή θα έπρεπε να στραφεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου αλλού ;
Η σκέψη αυτή δεν πρέπει να πηγαίνει στο άλλο άκρο, δηλαδή πως όλα κρίνονται βάσει αποτελέσματος, γιατί τότε θα φτάσουμε στον Κύκλο της Βιέννης, τους Ωφελιμιστές και όλα αυτά, θεωρώντας πως ο σκοπός αγιάζει μέσα, και η ποιότητα των πραγμάτων, δηλ. καλά ή κακά, έχει να κάνει εξ' ολοκλήρου με το αποτέλεσμα. Προφανώς και μια τέτοια οπτική ενώ σε πρώτη φάση φαίνεται συγκροτημένη και σωστή, μπάζει από παντού. Τα ακραία παραδείγματα του φόνου για ένα καλό αποτέλεσμα, μπορεί να είναι χτυπητά για τις κοινωνικές επιταγές, όμως αν εγώ προσωπικά δε δέχομαι την ωφελιμιστική ματιά, έχει να κάνει καθαρά με θέματα ηθικής και το πόσο ανήθικος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για ένα συγκεκριμένο θετικό κατά τ' άλλα αποτέλεσμα.
Πίσω στο "αξίζει μια προσπάθεια", πραγματικά θα ήθελα να μπω στη θέση κάποιου που βλέπει τα πράγματα αμιγώς σαν προκλήσεις και συνεχίζει την προσπάθειά του με αμείωτο ενδιαφέρον. Περισσότερο για να διαπιστώσω ποια είναι τα όρια αυτού του ατόμου και πως θα νιώσει όταν θα έρθει η στιγμιαία αμφιβολία ή ακόμα και η συνειδητοποίηση του ότι όλα γίνονται εις μάτην. Ειλικρινά, γίνεται να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να συνειδητοποιήσεις πως ο,τι κάνεις πέφτει στο κενό ; Πως ο,τι κάνεις δε σημαίνει τίποτα για σένα, ούτε για τον σκοπό που το διαπράττεις αλλά είναι ακόμα λίγες άσκοπες ενέργειες που δε θα αλλάξουν τίποτα στον κόσμο αυτό, και απλά σου κατανάλωσαν τον χρόνο της εξέλιξής σου.
Εκτός κι αν αυτές οι ενέργειες συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή σου.
ΥΓ. What do you want from me ?
ΥΓ2. Welcome to the Machine.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου