Πολύχρονος

Κάποιες μέρες είναι απλά αδιάφορες. Απλά μουντές και γκρι, που δε σε κινητοποιούν να κάνεις κάτι ουσιαστικό. Ενδεχομένως να φταίει ο καιρός, ή πράγματα που σε κρατάνε πίσω, ή δεν ξέρω τι, πάντως σίγουρα έχεις νιώσει, αναγνώστη, το συναίσθημα αυτό. Το θέμα είναι πως δεν πολεμιέται ο,τι κι αν κάνεις. Αν ακολουθήσεις τη ρουτίνα σου τότε θα βυθιστείς ακόμα περισσότερο στον φαύλο κύκλο αυτής της μαυρίλας.

Απουσιάζει ο σφυγμός, ο παλμός που σε ενεργοποιεί και ζεσταίνει το αίμα σου, για να κάνεις πράγματα που αρμόζουν στη νεανική σου ηλικία. Και ; Τι έγινε ; Γιατί να "πρέπει" να κάνουμε τόσα πράγματα ; Το έχουμε συζητήσει σε παλιότερη ανάρτηση, όμως αυτό το πράγμα είναι πάντα επίκαιρο. Γεμίζουμε τον χρόνο μας με ανούσιες κουβέντες, με γέλια, αγγίγματα, κοιτάγματα και αλληλεπιδράσεις που δεν προσφέρουν τίποτα, και γίνονται απλά για να γίνουν. Παρέες που βρίσκονται για έναν καφέ και μόλις βγουν, ανανεώνουν όλο χαρά για το επόμενο ραντεβού ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να ξαναβρεθούν για τα επόμενο δύο χρόνια.

Δεν είναι διδάγματα του Buscaglia για αγάπες, πεταλούδες και ιστορίες, απλά η απεικόνιση μιας πραγματικότητας πλαστών προσωπείων. Όχι προσώπων, αλλά προσωπείων, άρα μια διπλή απάτη, που δεν ξέρεις αν τελικά η μία αναιρεί την άλλη, ή αν η μία επικαλύπτει την άλλη. Και σε αυτό το σημείο ξεκινάει η παράνοια της εποχής. Το ζήτημα είναι αν θα επιλέξεις να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι προσαρμοστικότητας ή αν θα ταχθείς με την απαθή πλευρά. Τίποτα δεν είναι λάθος, απλά δείχνει στοιχεία για τον χαρακτήρα σου και το πως διαχειρίζεσαι καταστάσεις πίεσης που προέρχεται από κοινωνικά χαστούκια της εποχής.

Δεν ξέρω ο ειρμός που καταλήγει. Τι σημασία έχει άλλωστε ; Όπως έγραψε και ένα φιλικό μπλογκ, μιλάμε για μια ζωή πλην μια αιωνιότητα. Κάτι τόσο συγκεκριμένο και αόριστο συνάμα. Επομένως, λίγη σημασία έχει η σκέψη και το να σπάζεις το κεφάλι σου πάνω σε θέματα που από πολλούς θα χαρακτηριστούν γραφικά και αμπελο-(το υπόλοιπο δικό σας).

ΥΓ. Έχω ξαπλώσει στα σκαλάκια στην άκρη της γειτονιάς

       Νιώθω τόσο ευτυχισμένος που δε με νοιάζει για μας...

ΥΓ2. Πες μου χρόνια πολλά, σήμερα θλίψη μου γιορτάζω

        Το πικρό μου το χαμόγελο, καθρέφτη τώρα αλλάζω

        Σκύλα ζωή σε έμαθα πια, γι'αυτό γουστάρω που γερνάω

        Και πίσω δε γυρνάω