E=mc^2

Καλή Σαρακοστή. Στο ίδιο μοτίβο. Ο χρόνος περνάει τόσο μα τόσο γρήγορα. Ήδη έχουμε ξεπεράσει τα μισά του Μαρτίου. Σε λίγο θα φτάσει το Πάσχα και αμέσως μετά το καλοκαίρι. Μα πραγματικά ; Μου φαίνεται σαν χθες πως μιλούσα για καλοκαίρια και αναμονές χειμώνα κλπ. Πότε έφυγε έτσι ένας χειμώνας ; Πόσο δίκιο είχε ο Άλμπερτ ;
Aφήνεσαι, περνάει ο καιρός. Δεν το καταλαβαίνεις. Σφίγγεσαι και σκέφτεσαι πράγματα που σε απασχολούν. Πάλι περνάει, απλά σου φαίνεται άλλοτε μικρή περίοδος σαν το άναμμα ενός σπίρτου κι άλλοτε σαν μια ισόβια κάθειρξη σε ένα κελί με μόνη παρέα ένα αναλογικό ρολόι.
Άραγε ο χρόνος να είναι χρήμα ; Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η φράση. Σαφώς και πιάνω το γενικό νόημα και την αίσθηση του καθημερινού αγώνα που σε συνάρτηση με τον χρόνο φέρνει το χρήμα, αλλά αν πιάσουμε κυριολεκτικά τα πράγματα, βλέπουμε κάτι πραγματικά αέναο και αόριστο να παίρνει τη μορφή της πεμπτουσίας της ύλης.
Μικρότερος αναρωτιόμουν για το θάνατο. Και έκλαιγα σαν χαζός επειδή κάποτε θα πεθάνω και αυτό θα είναι "για πάντα". Έχει πλάκα να είσαι μικρός γιατί η αγνότητά σου εμποδίζει την πολυπλοκότητα της σκέψης σου. Μακροπρόθεσμα όμως, όταν πλέον θα δίνεις απαντήσεις σε αυτά που παλιότερα ταλαιπωρούσαν το εγώ σου, θα νιώθεις πραγματικά την ολοκλήρωση.
Αν πιάσουμε να αναλύσουμε το απροσδιόριστο και το σχετικό του χρόνου, πρώτα πρώτα πρέπει να καταλήξουμε σε ένα βασικότατο συμπέρασμα. Τα πάντα σχετικά με τον χρόνο και την έκφρασή σου σχετικά με αυτόν εξαρτώνται από πράγματα τα οποία έχεις βιώσει. Λες "καλημέρα" μόνο όταν έχεις βιώσει κάποτε μια καλή μέρα. Βίωσες και κακές ημέρες όμως οι επιταγές της κοινωνίας σε εμποδίζουν από το να πεις "κακημέρα".
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το "ποτέ" και το "για πάντα". Τα δύο μεγαλύτερα αόριστα μεγέθη του χρόνου. Κι όμως. Δεν είναι έτσι. Το "ποτέ" μπορείς να το λες, να το πιστεύεις, να το φοβάσαι. Γιατί το έχεις βιώσει. Γιατί έχεις βιώσει πως "ποτέ" δεν πήγες στην Αμερική. Το "για πάντα" ; Το έχεις βιώσει ; Θα το βιώσεις ποτέ ; Προφανώς όχι. Επομένως όταν ήσουν μικρός και φοβόσουν πως θα πεθάνεις "για πάντα" τσάμπα στεναχωριόσουν. Αυτό το "για πάντα" δε θα το βιώσεις ποτέ. Και στην τελική όταν το βιώσεις, δε θα μπορείς να είσαι εδώ μαζί μας για να μας πεις αν είναι καλό ή κακό.

Ο χρόνος είναι σχετικός. Τα πάντα είναι σχετικά. Τα αισθήματα είναι σχετικά ; Ένα φιλί είναι σχετικό; Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν να πάρουμε απάντηση από τον Άλμπερτ όταν θα διαμορφώσουμε άποψη και για το "για πάντα".

ΥΓ. Επιστροφή στην εντατική καθημερινότητα. Ή καθημερινότητα είναι χόμπι.
ΥΓ2. Τα πάντα είναι συνήθεια. Εκτός από το τσιγάρο και τη μουσική. Αυτά είναι ευγενικές χορηγίες του Θείου.