Τρίπτυχο

Θεωρούσα πάντα -και δεν ξέρω αν το έχω γράψει στο Λεμόνι- πως η καταξίωση του άντρα έρχεται με την φυλακή. Μια αξιόποινη πράξη η οποία θα τον βάλει μέσα. Άσχετα με την ποιότητά της ή τον αντίκτυπό της, αρκεί να μην είναι επονείδιστη όπως ένας βιασμός, μια παιδεραστία ή συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης οργάνων. Αυτό δεν είναι καταξίωση αλλά ηλιθιότητα και διαστροφή. Σχετικά με το παραπάνω, με την πάροδο των ετών κατέληξα πως η ανθρώπινη ζωή έχει τρεις κατευθύνσεις ως στόχους. Ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή σου και τα βιώματά σου, αν θες να λέγεσαι άξιος άνθρωπος -για τα ανορθόδοξα κριτήρια του Λεμονιού- οφείλεις να πάρεις μια από τις τρεις κατευθύνσεις-στόχους.

Αρχικά, όπως αναφέρθηκε ο γράφων, είναι η φυλάκιση. Ναι, προϋποτίθενται σοβαρά ψυχικά χαρίσματα ώστε να κάνεις κάτι εν ψυχρώ και όχι εν βρασμώ ψυχής, και κατόπιν αυτού να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες που σου επιφυλάσσει το μεγαλύτερο ψέμα που επινοήθηκε ποτέ από τον άνθρωπο και ονομάζεται Νόμος (κόλπο των αδυνάτων να προφυλάσσονται από τους δυνατούς-ικανούς). Αλήθεια, δεν είναι τεράστια καταξίωση το να κοιτάξεις στα μάτια το δικαστή και να πεις "Είχα πλήρη επίγνωση των πράξεων μου"; Καμία δικαιολογία για λιγότερα χρόνια, κανένα παραθυράκι για ελαφρυντικό, κανένας συνήγορος υπεράσπισης που απλά θα μειώσει την ποινή σου για κάποιες χιλιάδες ευρώ. Ένα χαμόγελο την ώρα της ετυμηγορίας αρκεί. Πραγματικά, υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από αυτό ; 

Δεύτερη κατεύθυνση αποτελεί ο εγκλεισμός σε κάποιο φρενοκομείο. Φαντάσου αναγνώστη μου πόσοι και πόσοι ήταν αυτοί που επιτελώντας απλά το έργο τους και τίποτα παραπάνω έφτασαν στη μανία. Έγραφαν μουσική, μυθιστορήματα, ήταν πολιτικοί, απλοί βιοπαλαιστές, κάθε λογής άνθρωπος, κάθε τάξης, κάθε επιπέδου. Για όλους έχει ο μπαξές, θα μου πεις. Όμως θα απαντήσω πως αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Το γεγονός πως είτε φτωχός είτε πλούσιος, είτε άσπρος είτε σκούρος, είτε δεξιός είτε αριστερός, έχουν όλοι το ίδιο δικαίωμα στην τρέλα. Έχουν τις ίδιες ανησυχίες που τελικά τους οδηγούν σε μια δίχως προηγούμενο παραφροσύνη, που καταλήγει σε λευκά ενδύματα και  βενζοδιαζεπίνες. Κανένα μέλλον. Μήπως όμως αυτό είναι το μέλλον ; Μήπως αυτή είναι η ξεγνοιασιά ; 

Τέλος, επειδή το Λεμόνι έχει ως ίδιον το να επαναλαμβάνεται θα επανέλθουμε σε ένα πολύ γνώριμο θέμα. Στο ζήτημα της αυτοκτονίας ως σκοπός καταξίωσης της ζωής. Επέλεξα να το εξετάσω τελευταίο όχι μόνο επειδή έχει αναφερθεί ξανά το παρόν ζήτημα στο blog αυτό, αλλά κι επειδή αξιολογικά ίσως να είναι ο,τι πιο σημαντικό μπορεί να καταφέρει τελικά ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που είναι κύριος του εαυτού του. Έχει πλήρη επίγνωση των πράξεών του και έχει πάντα το υπόβαθρο να καταλήξει ψυχασθενικός. Ζει για να ζει, επειδή ατυχώς ζει, και δεν έχει πρόβλημα να επανέλθει στην αρχέγονή του κατάσταση. Σε μια μοριακή φύση από την οποία και ξεκίνησε κάποτε με μια μεγάλη έκρηξη -ενδεχομένως. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο προσόν στον άνθρωπο από το να είναι και να νιώθει ελεύθερος. Η ελευθερία σε νου και σώμα είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Γιατί να είσαι λοιπόν δέσμιος του φόβου; Ενός φόβου που σου καλλιέργησαν και σε κρατάει πίσω. Γιατί να μην αποφασίσεις για μια και μόνο φορά στη ζωή σου ΕΣΥ για τις επόμενες κινήσεις σου ; Γιατί να μην ορίσεις εσύ την φύση ; Την φύση που μην ξεχνάς πως είσαι μέλος της, επομένως η φωνή σου μετράει.

Μακάριοι οι κατέχοντες 'γνωθι σαυτον'

Μακάριοι οι ασθενείς τω πνεύματι

Μακάριοι οι αυτόχειρες

Μακάριοι οι ελεύθεροι άνθρωποι

ΥΓ. Μπράβο σε όσους αγωνίστηκαν για τα τμήματά τους και αποσύρεται το σχέδιο "Αθηνά"