Στα ίδια τυπικά μοτίβα. Ξυπνάς, βρίζοντας την τύχη σου. Στρώνεις κρεβάτι, μουτζώνεις νοερά τον εαυτό σου που γύρισες τόσο πρωί που βρήκες τον πατέρα σου να φεύγει για δουλειά και φτιάχνεις καφέ για να ξεκινήσεις τη μέρα σου.
Βγαίνεις στο μπαλκόνι σου, στραβώνεσαι από τον τόσο ειρωνικό αθηναϊκό ήλιο και τσεκάρεις αν πηγαίνουν όλα καλά στα πτηνά που εκτρέφεις. Στρίβεις το γαρυφαλλάκι σου (ως είθισται να λέγεται το στριφτό με τα ροζ χαρτάκια χωρίς κόλλα που σου έστειλε η γιαγιά σου από το χωριό) και διαβάζεις πάνω στο ανάγλυφο του χαρτιού "Σιγαρόχαρτον Καπνοπαραγωγών". Καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά πολλά για να ταξιδέψεις στην Ελλάδα.
Καπνίζοντας έρχονται συνήθως αυτά που ονομάζονται από του αλκοολικούς "στιγμές διαύγειας". Κάθε εθισμός τα έχει αυτά και το ξέρεις πολύ καλά, όποιος κι αν είσαι εσύ που χαραμίζεις τα νιάτα σου σε εθισμούς που ενώ ξέρεις πως δε θα σε βγάλουν πουθενά, εξακολουθείς να τους ακολουθείς σθεναρά. Η 'στιγμή διαύγειας' πως η μέρα που θα ακολουθήσει θα είναι μια μέρα με κάτι καινούριο μέσα της και μια νέα ενδεχομένως πρόκληση σε κινητοποιεί ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις να σπάσεις μια σιωπή που σε κρατά πίσω. Μια σιωπή που ίσως κρατά και τον κόσμο αυτόν πίσω.
Η Ούμα Θέρμαν ως Mia στο Pulp Fiction λέει στον Τζον Τραβόλτα που υποδύεται τον Vincent Vega πως "καταλαβαίνουμε πως βρίσκουμε κάποιον ξεχωριστό όταν μπορούμε να μοιραστούμε μερικές στιγμές σιωπής μαζί του". Έχει πολύ δίκιο. Πράγματι. Το να λέμε συνέχεια κάτι πραγματικά είναι επίσης κάτι που πάει αυτόν τον κόσμο πίσω. Καταλήγουμε στην ισορροπία μεταξύ σιωπής και ανούσιων διαλόγων ; Ποιος ξέρει ; Ποιος θα μας το πει άραγε ;
Ίσως η ισορροπία αυτή έρχεται όταν απλά μιλάς από μέσα σου. Πράγματα που πέφτουν στο κενό για κάθε έμβιο ον επί γης πλην του ίδιου σου του εαυτού. Είτε είναι μια ερωτική εξομολόγηση που την έκανες ετεροχρονισμένα και έχασε την αίγλη της είτε είναι απλά κάποιοι χαζοί στίχοι που στροβιλίζονται μέσα στον εγκέφαλό σου, και ενώ νομίζεις πως τα πάντα είναι καλά στριμωγμένα μέσα στα κουτάκια τους, αυτοί οι στίχοι μπαίνουν σε κάθε κουτάκι και προκαλούν μια αναστάτωση που δεν είσαι σε θέση να καταστείλεις.
Όταν το χώμα γίνει στάχτη
κι η αγάπη
πιώμα
Η αλήθεια κάπου
θα χορεύει
ακόμα..
Εκεί θα χαθώ
ΥΓ. Το Λεμόνι ίσως τελευταία να είναι στάσιμο. Με προβληματίζει πάντα το πως λειτουργεί ένα έλος όμως. Μαζεύει τη βρωμιά μιας υγρής περιοχής ή τροφοδοτεί τα κουνούπια με μαλάρια που θα διαμοιραστεί σε όσους αποπειραθούν να το προσεγγίσουν ;
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=INgXzChwipY
Βγαίνεις στο μπαλκόνι σου, στραβώνεσαι από τον τόσο ειρωνικό αθηναϊκό ήλιο και τσεκάρεις αν πηγαίνουν όλα καλά στα πτηνά που εκτρέφεις. Στρίβεις το γαρυφαλλάκι σου (ως είθισται να λέγεται το στριφτό με τα ροζ χαρτάκια χωρίς κόλλα που σου έστειλε η γιαγιά σου από το χωριό) και διαβάζεις πάνω στο ανάγλυφο του χαρτιού "Σιγαρόχαρτον Καπνοπαραγωγών". Καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά πολλά για να ταξιδέψεις στην Ελλάδα.
Καπνίζοντας έρχονται συνήθως αυτά που ονομάζονται από του αλκοολικούς "στιγμές διαύγειας". Κάθε εθισμός τα έχει αυτά και το ξέρεις πολύ καλά, όποιος κι αν είσαι εσύ που χαραμίζεις τα νιάτα σου σε εθισμούς που ενώ ξέρεις πως δε θα σε βγάλουν πουθενά, εξακολουθείς να τους ακολουθείς σθεναρά. Η 'στιγμή διαύγειας' πως η μέρα που θα ακολουθήσει θα είναι μια μέρα με κάτι καινούριο μέσα της και μια νέα ενδεχομένως πρόκληση σε κινητοποιεί ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις να σπάσεις μια σιωπή που σε κρατά πίσω. Μια σιωπή που ίσως κρατά και τον κόσμο αυτόν πίσω.
Η Ούμα Θέρμαν ως Mia στο Pulp Fiction λέει στον Τζον Τραβόλτα που υποδύεται τον Vincent Vega πως "καταλαβαίνουμε πως βρίσκουμε κάποιον ξεχωριστό όταν μπορούμε να μοιραστούμε μερικές στιγμές σιωπής μαζί του". Έχει πολύ δίκιο. Πράγματι. Το να λέμε συνέχεια κάτι πραγματικά είναι επίσης κάτι που πάει αυτόν τον κόσμο πίσω. Καταλήγουμε στην ισορροπία μεταξύ σιωπής και ανούσιων διαλόγων ; Ποιος ξέρει ; Ποιος θα μας το πει άραγε ;
Ίσως η ισορροπία αυτή έρχεται όταν απλά μιλάς από μέσα σου. Πράγματα που πέφτουν στο κενό για κάθε έμβιο ον επί γης πλην του ίδιου σου του εαυτού. Είτε είναι μια ερωτική εξομολόγηση που την έκανες ετεροχρονισμένα και έχασε την αίγλη της είτε είναι απλά κάποιοι χαζοί στίχοι που στροβιλίζονται μέσα στον εγκέφαλό σου, και ενώ νομίζεις πως τα πάντα είναι καλά στριμωγμένα μέσα στα κουτάκια τους, αυτοί οι στίχοι μπαίνουν σε κάθε κουτάκι και προκαλούν μια αναστάτωση που δεν είσαι σε θέση να καταστείλεις.
Όταν το χώμα γίνει στάχτη
κι η αγάπη
πιώμα
Η αλήθεια κάπου
θα χορεύει
ακόμα..
Εκεί θα χαθώ
ΥΓ. Το Λεμόνι ίσως τελευταία να είναι στάσιμο. Με προβληματίζει πάντα το πως λειτουργεί ένα έλος όμως. Μαζεύει τη βρωμιά μιας υγρής περιοχής ή τροφοδοτεί τα κουνούπια με μαλάρια που θα διαμοιραστεί σε όσους αποπειραθούν να το προσεγγίσουν ;
ΥΓ2. http://www.youtube.com/watch?v=INgXzChwipY
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου