Βροχή και αέρας στην Αθήνα. Όχι άσχημος καιρός. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Γούστα. Όχι προϊόντα επιλογών αλλά συγκυριών.
Ακούω τις κουβέντες γύρω μου και σκέφτομαι συνέχεια τον φίλο μου τον Κ. Κάποτε μου είπε σε κουβέντα. "Ρε μαλάκα ακούω τους γύρω μου και όλες οι κουβέντες τους μου φαίνονται ίδιες. Τους ακούω να κάνουν διαλόγους του τύπου: ''Πόσες καρέκλες έχετε σπίτι σας ; Τρεις ; Α εμείς περισσότερες''" Και πραγματικά έχει δίκιο. Δεν είναι ανωτερότητα, ούτε ψωροπερηφάνια. Μπορεί να ακουστεί έτσι αλλά δεν είναι. Είναι η αλήθεια για αυτόν που θέλει έστω και ελάχιστα να γυμνάζει το μυαλό του. Δεν είμαστε εμείς οι διανοούμενοι που πάντα μιλάμε για το τι είναι ζωή και θάνατος. Όλοι θα μιλήσουν και για τις καρέκλες του σπιτιού τους. Απλά είναι θλιβερό το παρθένο κόκκινο μυαλό του εικοσάρη να αναλώνεται στο υπο- και στο κατώτερο εν γένει.
Είναι θλιβερό να έχεις μηδενικό όραμα στη ζωή σου και είναι θλιβερό να μην μπορείς να τεντώσεις τα αφτιά σου στον καθένα και να ακούσεις αυτό που έχει να σου πει, εφόσον καταλαβαίνεις πως αυτό το κάτι που θα ακούσεις έχει κάποια αξία. Έστω και μικρή. Ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Όπως είχε πει ο σοφός περιπτεράς κοντά στην εκκλησία της ενορίας μου: "Στην ανθρωπότητα αξίζει μόνο αφανισμός".
Πόσο δίκιο έχεις ρε Μαρμούτα
ΥΓ. Τα έχουμε ξαναπεί. Μπλε και κόκκινο χάπι.
ΥΓ2. Κανείς δεν πεθαίνει όταν πρέπει, αλλά όταν μπορεί.
Ακούω τις κουβέντες γύρω μου και σκέφτομαι συνέχεια τον φίλο μου τον Κ. Κάποτε μου είπε σε κουβέντα. "Ρε μαλάκα ακούω τους γύρω μου και όλες οι κουβέντες τους μου φαίνονται ίδιες. Τους ακούω να κάνουν διαλόγους του τύπου: ''Πόσες καρέκλες έχετε σπίτι σας ; Τρεις ; Α εμείς περισσότερες''" Και πραγματικά έχει δίκιο. Δεν είναι ανωτερότητα, ούτε ψωροπερηφάνια. Μπορεί να ακουστεί έτσι αλλά δεν είναι. Είναι η αλήθεια για αυτόν που θέλει έστω και ελάχιστα να γυμνάζει το μυαλό του. Δεν είμαστε εμείς οι διανοούμενοι που πάντα μιλάμε για το τι είναι ζωή και θάνατος. Όλοι θα μιλήσουν και για τις καρέκλες του σπιτιού τους. Απλά είναι θλιβερό το παρθένο κόκκινο μυαλό του εικοσάρη να αναλώνεται στο υπο- και στο κατώτερο εν γένει.
Είναι θλιβερό να έχεις μηδενικό όραμα στη ζωή σου και είναι θλιβερό να μην μπορείς να τεντώσεις τα αφτιά σου στον καθένα και να ακούσεις αυτό που έχει να σου πει, εφόσον καταλαβαίνεις πως αυτό το κάτι που θα ακούσεις έχει κάποια αξία. Έστω και μικρή. Ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Όπως είχε πει ο σοφός περιπτεράς κοντά στην εκκλησία της ενορίας μου: "Στην ανθρωπότητα αξίζει μόνο αφανισμός".
Πόσο δίκιο έχεις ρε Μαρμούτα
ΥΓ. Τα έχουμε ξαναπεί. Μπλε και κόκκινο χάπι.
ΥΓ2. Κανείς δεν πεθαίνει όταν πρέπει, αλλά όταν μπορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου