Είναι μεγάλο προνόμιο να έχεις αυτοπειθαρχία. Το πως ορίζεται αυτή η έννοια είναι γνωστό, αλλά σίγουρα ο καθένας την ορίζει διαφορετικά για τον εαυτό του. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, όπως στα περισσότερα πράγματα γύρω μας. Όμως τελικά, πειθαρχία είναι το να τρως λαχανικά ή να μην τρως σοκολατάκια ; Να είσαι συνετός ή να μην κάνεις λάθη ; Να γυμνάζεσαι ή να μην κάθεσαι όλη μέρα στον υπολογιστή ; Εν γένει, να κάνεις κάτι ή να μην κάνεις κάτι ;
Το μην δεν είναι δηλωτικό άρνησης. Σαν να το ακούω στα αφτιά μου να το λέει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Το μην δηλώνει πολλά πράγματα, αλλά όχι την άρνηση. Δεν αρνείσαι με το μην. Αποτρέπεις, απαγορεύεις, συμβουλεύεις, παραινείς, εύχεσαι, απεύχεσαι, καταριέσαι, ορκίζεσαι, φοβάσαι και διατυπώνεις έναν ενδοιασμό. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι.
Προσωπικά δε θεωρώ πως τα μη/μην στη ζωή μας λειτουργούν περιοριστικά. Ίσως αν η ζωή είναι φαγητό να είναι το πικάντικο μέρος του πιάτου που ονομάζεις καθημερινότητα. Ένα μη/μην σου κινητοποιεί νευρώνες οι οποίοι σε κάνουν να βάζεις κάτι σε μια λίστα με πράγματα τα οποία είτε σου κάνουνε κακό είτε δε συμφωνούν με τις κοινωνικές επιταγές.
Το ότι κάτι σου κάνει κακό, ο,τι κακό κι αν είναι αυτό ίσως να είναι κάτι που όντως μπορείς να αποφύγεις. Παρόλ'αυτά η πρόκληση είναι αυτό που μπορεί ακόμα και το πιο συντηρητικό άτομο να το εξοργίσει. Το γεγονός δηλαδή, πως μια κατάσταση, κάτι "άψυχο", σε κοιτάει πονηρά και είναι σαν να σου λέει:"Έλα κότα, δοκίμασε με!" Κάτι σου λέει ευθέως πως είσαι λίγος μπροστά του. Σε κινητοποιεί να ξεπεράσεις τα όρια του χαρακτήρα σου, είτε είναι χαλαρά είτε σφιχτά και να μπεις στο τριπάκι να δοκιμάσεις αυτό το απαγορευμένο μη-λο που οι γύρω σου, για το καλό σου προφανώς έμπαιναν επίμονα στη διαδικασία να σε αποτρέπουν.
Το να αποτρέπεσαι από έναν κύκλο ατόμων που σε νοιάζονται κατά τα λεγόμενά τους, από δακτυλοδεικτούμενες ενέργειες ή από πράγματα γενικότερα που είναι αντίρροπα στις κοινωνικές επιταγές, είναι πραγματικά η κινούσα αιτία ώστε να επιστρέψεις σε νηπιακές συμπεριφορές. Όπως λοιπόν, στο νήπιο θα του πεις να μην τραβάει το τραπεζομάντηλο, αυτό σίγουρα θα το κάνει, έτσι αντίστοιχα το να αποτρέψεις έναν νέο από το να βάλει σκουλαρίκια ή να καπνίσει θα τον οδηγήσει μαθηματικά σίγουρα σε αυτές τις αντιδράσεις. Σαφώς και αυτά τα παραδείγματα ίσως φαίνονται κάπως για τη σημερινή κοινωνία όμως οι δεκαετίες των 70-90's στιγματίστηκαν από τέτοιου είδους μη.
"Ίσως ο πλανήτης αυτός να ήταν διαφορετικός χωρίς όλα αυτά τα μη." ΌΧΙ. Θα ήταν μια βαρετή αναρχία. Ένα βαρετό συνονθύλευμα πραγμάτων με μηδενικό ενδιαφέρον. Η πρόκληση του μη θα είναι πάντα αυτό που θα αποτελεί την πρώτη ταχύτητα στο κιβώτιο ταχυτήτων του αυτοκινήτου του ρου της ιστορίας. Όλα ξεκινάνε από το μη. Και ίσως όλα να τελειώνουν στο μη.
ΥΓ. Ντο, ρε, μι.
ΥΓ2. Πρώην ελεύθερος άνθρωπος.
ΥΓ3. 11 μέρες για τη λήξη της εξεταστικής.
Το μην δεν είναι δηλωτικό άρνησης. Σαν να το ακούω στα αφτιά μου να το λέει ένας πολύ αγαπημένος μου καθηγητής. Το μην δηλώνει πολλά πράγματα, αλλά όχι την άρνηση. Δεν αρνείσαι με το μην. Αποτρέπεις, απαγορεύεις, συμβουλεύεις, παραινείς, εύχεσαι, απεύχεσαι, καταριέσαι, ορκίζεσαι, φοβάσαι και διατυπώνεις έναν ενδοιασμό. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι. Δεν αρνείσαι.
Προσωπικά δε θεωρώ πως τα μη/μην στη ζωή μας λειτουργούν περιοριστικά. Ίσως αν η ζωή είναι φαγητό να είναι το πικάντικο μέρος του πιάτου που ονομάζεις καθημερινότητα. Ένα μη/μην σου κινητοποιεί νευρώνες οι οποίοι σε κάνουν να βάζεις κάτι σε μια λίστα με πράγματα τα οποία είτε σου κάνουνε κακό είτε δε συμφωνούν με τις κοινωνικές επιταγές.
Το ότι κάτι σου κάνει κακό, ο,τι κακό κι αν είναι αυτό ίσως να είναι κάτι που όντως μπορείς να αποφύγεις. Παρόλ'αυτά η πρόκληση είναι αυτό που μπορεί ακόμα και το πιο συντηρητικό άτομο να το εξοργίσει. Το γεγονός δηλαδή, πως μια κατάσταση, κάτι "άψυχο", σε κοιτάει πονηρά και είναι σαν να σου λέει:"Έλα κότα, δοκίμασε με!" Κάτι σου λέει ευθέως πως είσαι λίγος μπροστά του. Σε κινητοποιεί να ξεπεράσεις τα όρια του χαρακτήρα σου, είτε είναι χαλαρά είτε σφιχτά και να μπεις στο τριπάκι να δοκιμάσεις αυτό το απαγορευμένο μη-λο που οι γύρω σου, για το καλό σου προφανώς έμπαιναν επίμονα στη διαδικασία να σε αποτρέπουν.
Το να αποτρέπεσαι από έναν κύκλο ατόμων που σε νοιάζονται κατά τα λεγόμενά τους, από δακτυλοδεικτούμενες ενέργειες ή από πράγματα γενικότερα που είναι αντίρροπα στις κοινωνικές επιταγές, είναι πραγματικά η κινούσα αιτία ώστε να επιστρέψεις σε νηπιακές συμπεριφορές. Όπως λοιπόν, στο νήπιο θα του πεις να μην τραβάει το τραπεζομάντηλο, αυτό σίγουρα θα το κάνει, έτσι αντίστοιχα το να αποτρέψεις έναν νέο από το να βάλει σκουλαρίκια ή να καπνίσει θα τον οδηγήσει μαθηματικά σίγουρα σε αυτές τις αντιδράσεις. Σαφώς και αυτά τα παραδείγματα ίσως φαίνονται κάπως για τη σημερινή κοινωνία όμως οι δεκαετίες των 70-90's στιγματίστηκαν από τέτοιου είδους μη.
"Ίσως ο πλανήτης αυτός να ήταν διαφορετικός χωρίς όλα αυτά τα μη." ΌΧΙ. Θα ήταν μια βαρετή αναρχία. Ένα βαρετό συνονθύλευμα πραγμάτων με μηδενικό ενδιαφέρον. Η πρόκληση του μη θα είναι πάντα αυτό που θα αποτελεί την πρώτη ταχύτητα στο κιβώτιο ταχυτήτων του αυτοκινήτου του ρου της ιστορίας. Όλα ξεκινάνε από το μη. Και ίσως όλα να τελειώνουν στο μη.
ΥΓ. Ντο, ρε, μι.
ΥΓ2. Πρώην ελεύθερος άνθρωπος.
ΥΓ3. 11 μέρες για τη λήξη της εξεταστικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου