Μεγαλώνεις. Παύεις να παίζεις με παζλ. Να παίζεις. Όχι να φτιάχνεις. Τα φτιάχνεις καλλωπιστικά πλέον. Απλά για να διακοσμήσεις έναν τοίχο. Και επειδή ίσως μεγαλώνεις παύεις να χάνεις τα κομμάτια.
Η ώριμη ηλικία σου έφτασε και πράγματι είσαι σε θέση να πάρεις την απόφαση του παζλ. Την απόφαση να αφιερώσεις πολλές ώρες από τη ζωή σου για να το φτιάξεις. Σιγά σιγά. Κι ας μην είναι τίποτα φαντασμαγορικό. Απλά να έχει πολλά κομμάτια για να τα συνταιριάξεις και να σου καταναλώσει πολύ χρόνο. Όχι για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά για να καλύψεις τα κενά σου. Κάθε άνθρωπος φτιάχνει παζλ στη ζωή του. Είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Και έρχεται η ώρα που στο μεγάλο παζλ της προσωπικότητάς του, το χαμένο κομμάτι δεν τον απασχολεί.
Ναι, δεν τον απασχολεί γιατί αυτός είναι. Ανολοκλήρωτος, μηδαμινός. We are the all singing all dancing crap of the world. Αυτό λέει ο Tyler Durden στο Fight Club. Κι έχει δίκιο. Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μικροσκοπικούς κόκκους άμμου σε μια τεράστια αμμουδιά στο Μαϊάμι που το κύμα και ο αέρας κάθε φορά μας φέρνουν δίπλα σε άλλους κόκκους. Αν είσαι τυχερός θα περιπλανάσαι για πάντα. Θα μπεις στη θάλασσα, θα κολλήσεις σε έναν βράχο, στους γλουτούς μιας όμορφης έφηβης, στο γυμνασμένο στήθος ενός εικοσάρη που το αίμα του θα σε καίει. Αν είσαι ακόμα πιο τυχερός όμως θα καταχωνιαστείς κάτω από έναν βράχο, και θα μείνεις εκεί για πάντα. Μαζί με άλλους κόκκους που θα βρωμάνε την ίδια δυσωδία τα χνώτα σας.
Γιατί είναι ευλογία να είσαι στάσιμος και να πηγαίνεις μπροστά. Είναι το μόνο οξύμωρο και παράδοξο στη ζωή που δικαιολογείται. Να είσαι στο ίδιο μέρος, και να προοδεύεις. Πραγματικά μεγαλειώδες. Τίποτα δε συγκρίνεται με την απειρότητα του "εγώ" σου, με την πρόοδό σου και την αίσθηση του παντοτινού. Δεν ξέρω πως να προσεγγίσω το τελευταίο. Βασικά δεν μπορώ γιατί είμαι σίγουρος πως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που μπορεί να ετυμολογήσει, σημασιολογήσει, αναλύσει κλπ. κάθε λέξη ή φράση, πέρα από το σύνταγμα "για πάντα".
Αν ποτέ το καταφέρεις εσύ τυχαίε διανοούμενε, γλωσσολόγε, ασκητή του μυαλού έλα να μου το πεις. Και να το πεις και σε άλλους. Τότε ναι. Το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση δεν ειπώθηκε ανώφελα.
ΥΓ. Μια εβδομάδα ακόμα για το πέρας της εξεταστικής.
ΥΓ2. Συγχαρητήρια στον πρώτο άνθρωπο επί γης που κατάφερε να συλλάβει πως είναι άνθρωπος
Η ώριμη ηλικία σου έφτασε και πράγματι είσαι σε θέση να πάρεις την απόφαση του παζλ. Την απόφαση να αφιερώσεις πολλές ώρες από τη ζωή σου για να το φτιάξεις. Σιγά σιγά. Κι ας μην είναι τίποτα φαντασμαγορικό. Απλά να έχει πολλά κομμάτια για να τα συνταιριάξεις και να σου καταναλώσει πολύ χρόνο. Όχι για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά για να καλύψεις τα κενά σου. Κάθε άνθρωπος φτιάχνει παζλ στη ζωή του. Είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Και έρχεται η ώρα που στο μεγάλο παζλ της προσωπικότητάς του, το χαμένο κομμάτι δεν τον απασχολεί.
Ναι, δεν τον απασχολεί γιατί αυτός είναι. Ανολοκλήρωτος, μηδαμινός. We are the all singing all dancing crap of the world. Αυτό λέει ο Tyler Durden στο Fight Club. Κι έχει δίκιο. Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μικροσκοπικούς κόκκους άμμου σε μια τεράστια αμμουδιά στο Μαϊάμι που το κύμα και ο αέρας κάθε φορά μας φέρνουν δίπλα σε άλλους κόκκους. Αν είσαι τυχερός θα περιπλανάσαι για πάντα. Θα μπεις στη θάλασσα, θα κολλήσεις σε έναν βράχο, στους γλουτούς μιας όμορφης έφηβης, στο γυμνασμένο στήθος ενός εικοσάρη που το αίμα του θα σε καίει. Αν είσαι ακόμα πιο τυχερός όμως θα καταχωνιαστείς κάτω από έναν βράχο, και θα μείνεις εκεί για πάντα. Μαζί με άλλους κόκκους που θα βρωμάνε την ίδια δυσωδία τα χνώτα σας.
Γιατί είναι ευλογία να είσαι στάσιμος και να πηγαίνεις μπροστά. Είναι το μόνο οξύμωρο και παράδοξο στη ζωή που δικαιολογείται. Να είσαι στο ίδιο μέρος, και να προοδεύεις. Πραγματικά μεγαλειώδες. Τίποτα δε συγκρίνεται με την απειρότητα του "εγώ" σου, με την πρόοδό σου και την αίσθηση του παντοτινού. Δεν ξέρω πως να προσεγγίσω το τελευταίο. Βασικά δεν μπορώ γιατί είμαι σίγουρος πως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που μπορεί να ετυμολογήσει, σημασιολογήσει, αναλύσει κλπ. κάθε λέξη ή φράση, πέρα από το σύνταγμα "για πάντα".
Αν ποτέ το καταφέρεις εσύ τυχαίε διανοούμενε, γλωσσολόγε, ασκητή του μυαλού έλα να μου το πεις. Και να το πεις και σε άλλους. Τότε ναι. Το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση δεν ειπώθηκε ανώφελα.
ΥΓ. Μια εβδομάδα ακόμα για το πέρας της εξεταστικής.
ΥΓ2. Συγχαρητήρια στον πρώτο άνθρωπο επί γης που κατάφερε να συλλάβει πως είναι άνθρωπος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου