Τι παράξενο συναίσθημα ; Πανανθρώπινο πραγματικά. Κυριακή. Όσο κι αν προσπάθησαν οι θρησκείες να καθαγιάσουν αυτήν την ημέρα η καταχνιά από πάνω της δεν πρόκειται να φύγει ποτέ. Μια καταχνιά που φωλιάζει μέσα σου και σε συντροφεύει σε όλη σου την ενεργή ζωή. Από ένα σημείο και μετά απλώς οι μέρες περνούν και δεν έχει πολλή σημασία αν είναι Τρίτη ή Παρασκευή.
Όταν ήσουν παιδί περίμενες το σ/κ για να χαρείς τους γονείς σου, να σου αφιερώσουν χρόνο. Άσχετα αν το έκαναν ή όχι. Τουλάχιστον ήταν εκεί. Η μαμά σου θα έφτιαχνε μπριζόλες, γιουβέτσι ή παστίτσιο που εννοείται σου άρεσαν. Κυριακή απόγευμα ήξερες πως ξημερώνει Δευτέρα και θα είσαι μέσα στα παιχνίδια σου όλη μέρα περιμένοντας τη μαμά σου και τον μπαμπά σου να επιστρέψουν από τη δουλειά, κουρασμένοι χωρίς όρεξη για πολλά πολλά.
Μεγάλωσες και πήγες σχολείο. Για 12 χρόνια. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια το απόγευμα της Κυριακής σηματοδοτούσε τη μικρή καταιγίδα στην καρδιά σου μπροστά σε μια νέα εβδομάδα. Κάτι που συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο, πιο χαλαρά μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση παραμένεις μαθητής δε. Αν έχεις εργαστήρια ξυπνάς, αν έχεις προαιρετική παρακολούθηση και το μάθημα είναι σοβαρό πρέπει επίσης να ξυπνήσεις. Και για άλλη μια φορά στη ζωή σου η Κυριακή γίνεται αυτό που φοβάσαι περισσότερο.
Στον κόσμο των μεγάλων είναι η μέρα μετά το Σάββατο. Αρκετοί δουλεύουν εκείνη τη μέρα και δεν τους φαίνεται ιδιαίτερα κάπως όμως σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εβδομάδας και έτσι, στο τελευταίο στάδιο του ενεργού ανθρώπινου βίου, η Κυριακή εξακολουθεί να δένει το στομάχι σου.
Αφορμή για την αναφορά αυτή στάθηκε το συναίσθημα που έχει κατακλύσει σήμερα τον γράφοντα, πως αύριο πρέπει να κάνει κάτι σημαντικό, και έτσι μετέτρεψε στη μέση της εξεταστικής περιόδους, το απόγευμα αυτής της Κυριακής σε έναν εφιάλτη.
Ερώτηση ενδοσκόπησης:
Όταν συνειδητοποιείς πως σαν άτομο έχει περισσότερα στραβά από καλά, αλλά μιλάμε για συντριπτικά περισσότερα στραβά, τι σου μένει να κάνεις ;
ΥΓ. Εκεί έξω, κάπου είναι ένα άτομο το οποίο περιμένει να ενωθεί μαζί σου, ως τα κομμάτια του παζλ που σου λείπουν και τούμπαλιν. Έχεις δυο επιλογές για το κομμάτι που σου λείπει. Ή να το ζωγραφίσεις και να το συμπληρώσεις, ή να το αφήσεις κενό. Αν το ζωγραφίσεις, μπορεί να μην φαίνεται πως λείπει, να ξεγελάς το μάτι σου αλλά πάντα θα σε τυραννάει. Όμως, θα είσαι καλά. Στην ψευδαίσθηση του ολόκληρου παζλ. Αν το αφήσεις κενό, πάντα κάτι θα λείπει..
Όταν ήσουν παιδί περίμενες το σ/κ για να χαρείς τους γονείς σου, να σου αφιερώσουν χρόνο. Άσχετα αν το έκαναν ή όχι. Τουλάχιστον ήταν εκεί. Η μαμά σου θα έφτιαχνε μπριζόλες, γιουβέτσι ή παστίτσιο που εννοείται σου άρεσαν. Κυριακή απόγευμα ήξερες πως ξημερώνει Δευτέρα και θα είσαι μέσα στα παιχνίδια σου όλη μέρα περιμένοντας τη μαμά σου και τον μπαμπά σου να επιστρέψουν από τη δουλειά, κουρασμένοι χωρίς όρεξη για πολλά πολλά.
Μεγάλωσες και πήγες σχολείο. Για 12 χρόνια. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια το απόγευμα της Κυριακής σηματοδοτούσε τη μικρή καταιγίδα στην καρδιά σου μπροστά σε μια νέα εβδομάδα. Κάτι που συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο, πιο χαλαρά μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση παραμένεις μαθητής δε. Αν έχεις εργαστήρια ξυπνάς, αν έχεις προαιρετική παρακολούθηση και το μάθημα είναι σοβαρό πρέπει επίσης να ξυπνήσεις. Και για άλλη μια φορά στη ζωή σου η Κυριακή γίνεται αυτό που φοβάσαι περισσότερο.
Στον κόσμο των μεγάλων είναι η μέρα μετά το Σάββατο. Αρκετοί δουλεύουν εκείνη τη μέρα και δεν τους φαίνεται ιδιαίτερα κάπως όμως σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εβδομάδας και έτσι, στο τελευταίο στάδιο του ενεργού ανθρώπινου βίου, η Κυριακή εξακολουθεί να δένει το στομάχι σου.
Αφορμή για την αναφορά αυτή στάθηκε το συναίσθημα που έχει κατακλύσει σήμερα τον γράφοντα, πως αύριο πρέπει να κάνει κάτι σημαντικό, και έτσι μετέτρεψε στη μέση της εξεταστικής περιόδους, το απόγευμα αυτής της Κυριακής σε έναν εφιάλτη.
Ερώτηση ενδοσκόπησης:
Όταν συνειδητοποιείς πως σαν άτομο έχει περισσότερα στραβά από καλά, αλλά μιλάμε για συντριπτικά περισσότερα στραβά, τι σου μένει να κάνεις ;
ΥΓ. Εκεί έξω, κάπου είναι ένα άτομο το οποίο περιμένει να ενωθεί μαζί σου, ως τα κομμάτια του παζλ που σου λείπουν και τούμπαλιν. Έχεις δυο επιλογές για το κομμάτι που σου λείπει. Ή να το ζωγραφίσεις και να το συμπληρώσεις, ή να το αφήσεις κενό. Αν το ζωγραφίσεις, μπορεί να μην φαίνεται πως λείπει, να ξεγελάς το μάτι σου αλλά πάντα θα σε τυραννάει. Όμως, θα είσαι καλά. Στην ψευδαίσθηση του ολόκληρου παζλ. Αν το αφήσεις κενό, πάντα κάτι θα λείπει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου