Ένα μήνας. Ενεργός. Και κάνα δυο τρεις εβδομάδες προετοιμασίας. Η εξεταστική του τρίτου εξαμήνου έλαβε αίσιο τέλος. Τα αποτελέσματα κάποτε θα βγούνε και από Δευτέρα, περνάμε στη νέα ρουτίνα του τέταρτου εξαμήνου. Κόπος, κούραση και μόχθος και τρεις μέρες ξεκούρασης και ανάρρωσης από το αχαλίνωτο παθητικό σεξ που δέχτηκαν όσοι το πάλεψαν για αυτήν την εξεταστική.
Κακός λαιμός, άφθες στο στόμα λόγω αντιπυρετικών και στρες συμπληρώνουν το γαλήνιο τοπίο της νεκρής φύσης και της καμένης γης αυτής της εξεταστικής περιόδου.
Τι όμορφη που είναι η Αθήνα. Καμιά φορά τα γυαλιά σου πρέπει να τα σκουπίζεις. Τα φωνάζω χρόνια αυτά απλά σήμερα συνειδητοποίησα πως ζω στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. Εκεί που τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων έχουν διαφορετικές εκφράσεις. Εκεί που από τη μια θα δεις πρεζάκια να πεθαίνουν και από την άλλη τον Παρθενώνα! Πολλά "εκεί" θα μπορούσα να πω αλλά δε μου φτάνει ένα ολόκληρο μπλογκ για να πω όλα αυτά. Κράτα αναγνώστη τον βράχο και τα κίτρινα ταξί. Τίποτα παραπάνω.
Ήμουν στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια. Δημοτικό πήγαινα σίγουρα. Η κυρά Μητρούλα, γυναίκα του ράφτη του χωριού μου, Αλέκου Ζώη, κατάγεται από τον Τρύφο. Χωριό της Ακαρνανίας και δη του Ξηρομέρου από το οποίο καταγόταν και η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Κοντά στον Τρύφο, το μοναστήρι και οι ιαματικές πηγές του Αγίου Βαρβάρου. Ένα απόγευμα σε κουβέντες από τις γριές στο χωριό έπιασα τη Μήτρω, να λέει για τον άγιο, πως ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος, ζούσε τρυφηλό και ακόλαστο βίο. Όπως αναφέρει και αντίστοιχος σύνδεσμος από το διαδίκτο:
Ο Άγιος Βάρβαρος έζησε το 820-829 μ.χ. επί της Βασιλείας του Μιχαήλ Τραυλού. Ήταν μέλος πειρατικής συμμορίας Αράβων, από την χώρα των Άφρων, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στα μέρη της Ακαρνανίας. Μετά από σκληρή μάχη στο χωριό Καραϊσκάκη Αστακού εναντίον τών Άκαρνάνων ό μόνος πού σώθηκε ηταν ό Βάρβαρος. Από τότε κατέφυγε στα βουνά του Τρύφου και ζούσε ως ληστής. Κάποια μέρα, ενώ ο ιερέας λειτουργούσε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο όρος Νύσσα, αξιώνεται Θείας και Ουρανίου αποκαλύψεως. Η Χάρις του Θεού έκανε το μεγάλο θαύμα της μεταστροφής του! Πιστεύει στον Χριστό και βαπτίζεται. Κείρεται μοναχός και ασκείται στην έρημο με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και σωφροσύνη. Κυνηγοί από την Πρέβεζα περιπλανώμενοι στο όρος για θηράματα συναντούν τον Βάρβαρο, τον οποίο εκλαμβάνουν ως άγριο θήραμα και τον θανατώνουν. Με ιερή συγκίνηση πριν παραδώσει την αγία του ψυχή στον αγαπημένο του Ιησού αναφωνεί: «Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Bασιλεία Σου». Πνέοντας τα λοίσθια ψιθύρισε με δυσκολία: «Πίε, Βάρβαρε, ποτήριον αίμα οίον κεκέρακας». Πιές, Βάρβαρε, ποτήρι με αίμα, Όμοιο με αυτό που και συ πρόσφερες σε άλλους.
Μεγάλη διήγηση που λογικά σε αφήνει αδιάφορο αναγνώστη. Εμένα όχι. Όταν ο Βάρβαρος μπήκε στην εκκλησία τους είδε όλους να ίπτανται αφημένοι από αμαρτίες. Και αυτός να ακουμπάει κάτω. Να έχει βάρη. Βάρη τα οποία αποτίναξε από πάνω του και έγινε ελεύθερος άνθρωπος.
Πέρα από το χριστιανικό παράλληλο, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου -ναι με εσένα όποιος κι αν είσαι που διαβάζεις-, πως μετά από κάμποσα χρόνια από απανωτές αναποδιές και ορθογραφικά λάθη που δε διορθώνονταν, μπορώ να πω πως σε ένα βαθμό νιώθω ξανά ελεύθερος άνθρωπος. Ένας νέος που έχει τη ζωή μπροστά του και θα την εκμεταλλευτεί κατά τον καλύτερο τρόπο. Ακόμα βλέποντας το ποτήρι μισοάδειο. Αλλά αυτό είναι στάση ζωής.
ΥΓ. Κουράγιο σε όλους όσους έπαθαν ο,τι έκαναν.
Κακός λαιμός, άφθες στο στόμα λόγω αντιπυρετικών και στρες συμπληρώνουν το γαλήνιο τοπίο της νεκρής φύσης και της καμένης γης αυτής της εξεταστικής περιόδου.
Τι όμορφη που είναι η Αθήνα. Καμιά φορά τα γυαλιά σου πρέπει να τα σκουπίζεις. Τα φωνάζω χρόνια αυτά απλά σήμερα συνειδητοποίησα πως ζω στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. Εκεί που τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων έχουν διαφορετικές εκφράσεις. Εκεί που από τη μια θα δεις πρεζάκια να πεθαίνουν και από την άλλη τον Παρθενώνα! Πολλά "εκεί" θα μπορούσα να πω αλλά δε μου φτάνει ένα ολόκληρο μπλογκ για να πω όλα αυτά. Κράτα αναγνώστη τον βράχο και τα κίτρινα ταξί. Τίποτα παραπάνω.
Ήμουν στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια. Δημοτικό πήγαινα σίγουρα. Η κυρά Μητρούλα, γυναίκα του ράφτη του χωριού μου, Αλέκου Ζώη, κατάγεται από τον Τρύφο. Χωριό της Ακαρνανίας και δη του Ξηρομέρου από το οποίο καταγόταν και η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Κοντά στον Τρύφο, το μοναστήρι και οι ιαματικές πηγές του Αγίου Βαρβάρου. Ένα απόγευμα σε κουβέντες από τις γριές στο χωριό έπιασα τη Μήτρω, να λέει για τον άγιο, πως ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος, ζούσε τρυφηλό και ακόλαστο βίο. Όπως αναφέρει και αντίστοιχος σύνδεσμος από το διαδίκτο:
Ο Άγιος Βάρβαρος έζησε το 820-829 μ.χ. επί της Βασιλείας του Μιχαήλ Τραυλού. Ήταν μέλος πειρατικής συμμορίας Αράβων, από την χώρα των Άφρων, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στα μέρη της Ακαρνανίας. Μετά από σκληρή μάχη στο χωριό Καραϊσκάκη Αστακού εναντίον τών Άκαρνάνων ό μόνος πού σώθηκε ηταν ό Βάρβαρος. Από τότε κατέφυγε στα βουνά του Τρύφου και ζούσε ως ληστής. Κάποια μέρα, ενώ ο ιερέας λειτουργούσε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο όρος Νύσσα, αξιώνεται Θείας και Ουρανίου αποκαλύψεως. Η Χάρις του Θεού έκανε το μεγάλο θαύμα της μεταστροφής του! Πιστεύει στον Χριστό και βαπτίζεται. Κείρεται μοναχός και ασκείται στην έρημο με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και σωφροσύνη. Κυνηγοί από την Πρέβεζα περιπλανώμενοι στο όρος για θηράματα συναντούν τον Βάρβαρο, τον οποίο εκλαμβάνουν ως άγριο θήραμα και τον θανατώνουν. Με ιερή συγκίνηση πριν παραδώσει την αγία του ψυχή στον αγαπημένο του Ιησού αναφωνεί: «Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Bασιλεία Σου». Πνέοντας τα λοίσθια ψιθύρισε με δυσκολία: «Πίε, Βάρβαρε, ποτήριον αίμα οίον κεκέρακας». Πιές, Βάρβαρε, ποτήρι με αίμα, Όμοιο με αυτό που και συ πρόσφερες σε άλλους.
Μεγάλη διήγηση που λογικά σε αφήνει αδιάφορο αναγνώστη. Εμένα όχι. Όταν ο Βάρβαρος μπήκε στην εκκλησία τους είδε όλους να ίπτανται αφημένοι από αμαρτίες. Και αυτός να ακουμπάει κάτω. Να έχει βάρη. Βάρη τα οποία αποτίναξε από πάνω του και έγινε ελεύθερος άνθρωπος.
Πέρα από το χριστιανικό παράλληλο, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου -ναι με εσένα όποιος κι αν είσαι που διαβάζεις-, πως μετά από κάμποσα χρόνια από απανωτές αναποδιές και ορθογραφικά λάθη που δε διορθώνονταν, μπορώ να πω πως σε ένα βαθμό νιώθω ξανά ελεύθερος άνθρωπος. Ένας νέος που έχει τη ζωή μπροστά του και θα την εκμεταλλευτεί κατά τον καλύτερο τρόπο. Ακόμα βλέποντας το ποτήρι μισοάδειο. Αλλά αυτό είναι στάση ζωής.
ΥΓ. Κουράγιο σε όλους όσους έπαθαν ο,τι έκαναν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου