Πόσο μου αρέσει το Σάββατο. Όχι το τυπικό Σάββατο που θεωρείται η εβδομαδιαία αργία του Έλληνα. Η σταθερά της διασκέδασης και της κραιπάλης. Γουστάρω το Σάββατο που θα γεμίσει απροσδόκητα.
Και θα γεμίσει με πράγματα τα οποία είναι ιδιαίτερα για σένα και δε τα μοιράζεσαι με πολλούς παρά μόνο με τον εαυτό σου. Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα, και που τα έχεις στη ζωή σου στιγματίζοντάς την γι' αυτά αν χρειαστεί. Το γήπεδό σου, το διάβασμά σου, μια σφιχτή αγκαλιά με τον καλύτερό σου φίλο σου που έχεις να τον δεις καιρό γιατί το χακί σας χώρισε.
Πριν πολλά χρόνια περάσαμε με την οικογένειά μου από το γήπεδο Καραϊσκάκη. Σταματήσαμε σε μέρα αγώνα καθώς περιμέναμε κάτι φίλους μας. Όπου γύρναγες έβλεπες γαύρους να περνάνε και να κατευθύνονται στις θύρες τους. Ο πατέρας μου με ειρωνεύτηκε για την κατάσταση της ΑΕΚ στον αγωνιστικό και διοικητικό τομέα. Έβαλα τα κλάματα μέσα στο αυτοκίνητο και ένιωσα ένα αρχέγονο μίσος για κάθε άλλη ομάδα πέρα από τη δικιά μου. Γιατί να είναι έτσι η ομάδα μου ; Γιατί ο πατέρας μου που με έκανε ΑΕΚ, με την ίδια ευκολία ειρωνεύεται την κατάσταση της ιδέας αυτής που κάποιοι άνθρωποι την ενσάρκωσαν το 1924 σε ομάδα ;
Την ίδια χρονιά πήγα γήπεδο με τον πατέρα ενός πρώην φίλου μου. Τρεις τέσσερις φορές σε κεντρικές θύρες. Δεν είδαμε κανένα ντέρμπι, απλά απολαύσαμε καθιστοί το ποδόσφαιρο της ομάδας μας. Αλλά κάτι μας έτρωγε σαν παρέα. Όλοι ΑΕΚτζήδες, η τοπική αλητεία ήταν μεγάλοι και τρανοί οπαδοί και όπως και να'χει έπρεπε κι εμείς να ενταχθούμε ασυνείδητα στο οπαδικό πλαίσιο για να "φαινόμαστε μάγκες σαν αυτούς". Πήγαμε την τελευταία αγωνιστική στο ΑΕΚ-Αστέρας Τρίπολης. Μπήκαμε στη θύρα των οργανωμένων και φωνάξαμε όσα συνθήματα ξέραμε. Ήμασταν πιτσιρίκια. Δεν ξέραμε από αυτά. Το μικρόβιο μπήκε...
Ο επόμενος Αύγουστος έφτασε και τα φιλικά προετοιμασίας μας βρήκανε στο πέταλο των οργανωμένων. Μάθαμε βασικά συνθήματα, κώδικες συμπεριφοράς, και πιάσαμε το νόημα του να είσαι οπαδός. Το ημερολόγιο έφτασε να λέει 31 Αυγούστου. ΑΕΚ-Παναθηναϊκός πρώτη αγωνιστική εντός. Φτάνουμε στο γήπεδο και γίνονται απανωτά ντου. Πελαγώνουμε και δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε. Ξαφνικά το ποδοβολητό αυτό νιώσαμε να μας παρασύρει. Μονομιάς μπήκαμε στη θύρα. Έφαγα μια τούμπα μόλις πήγα να μπω και έσκασε δακρυγόνο μπροστά μου. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα το ταξίδι. Με τα πολλά, δάκρυα, σάλια και τσούξιμο φύγανε και εμείς επιστρέφαμε νικητές σπίτια μας.
Δεν ξέρω για τους άλλους. Το α'πληθυντικό πρόσωπο κόβεται κάπου εδώ. Εγώ τουλάχιστον γύρισα διπλά νικητής. Είχα πιάσει το νόημα της συνειδητής μάζας. Είμαι οπαδός. Όχι πρόβατο, όχι στρατιωτάκι που εξυπηρετώ τους πόθους και τις σκοπιμότητες κάποιων μεγάλων. Χαρτζιλικώνονται οι μεγάλοι οπαδοί. Πες μου κάτι που δεν ξέρω! Αυτό δε με αποτρέπει από το να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο παρών στα οπαδικά δρώμενα της ομάδας μου. Στο σχολείο μας έλεγαν πως όλα αυτά είναι απόρροια της διαλυμένης οικογένειας και των κακών προτύπων. Δεν ξέρω, στο σχολείο μας είπανε πολλά ψέματα. Σε ένα βαθμό είχαν δίκιο οι δάσκαλοι, αλλά όχι καθολικά.
Το οπαδικό σύνολο διαμορφώνει χαρακτήρα στο άτομο. Του δείχνει τρόπους επιβίωσης και αναρρίχησης Τον μαθαίνει να αντιδρά όπως πρέπει, όπου πρέπει και απέναντι σε όποιους πρέπει. Μαθαίνεις να ζυγίζεις καταστάσεις. Να διεκδικείς. Να μην κάνεις βήμα πίσω. Να τρως βροχές, χιόνια, μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές, μαχαιριές, κρατητήρια, προσαγωγές, δικαστήρια, παρακολουθήσεις, αναστολές. Να σε ψάχνουν αντίπαλοι, να τους ψάχνεις εσύ. Να ικανοποιείς κι άλλα πάθη σου μέσω αυτού.
Αυτός είναι ο οπαδισμός. Το αν σε βλέπουν στο δρόμο και σε λένε hooligan δε σε αφορά. Δεν αφορά κι αυτούς. Το άθλημα είναι η πρόφαση. Αυτό ο απλός φίλαθλος δεν θα το καταλάβει ποτέ. Οι θιασώτες της βίας θα υπάρχουν πάντα. Γιατί πρέπει να υπάρχουν πάντα. Το παυσίπονο της εργατικής τάξης θα ζει αιώνια. Εντός κι εκτός γηπέδων. Με μπλε και χακί ΜΑΤάδες, με ΔΙ.ΑΣ, με σκυλιά, κάμερες, ονομαστικά εισιτήρια. Με ρουφιανιές προέδρων, παραγόντων, άλλων οπαδών. Με όλες τις πιθανές καταστάσεις που αποτελούν εμπόδια.
Αυτή η γεμάτη φλέβες φάτσα. Αυτά τα τεντωμένα χέρια. Αυτό το καρφωμένο βλέμμα. Αυτή η έκφραση που δεν ξέρεις αν είναι τρομοκρατημένη ή απλά χαρούμενη. Αυτό το στόμα που δεν ξέρει τι να ξεστομίσει και απλά τρέμει μπροστά στους παίκτες. Αυτή η μέθη και η έκσταση που νιώθει ο καθένας όταν η ομάδα του έχει καταφέρει κάτι εξωπραγματικό.
Κι αυτή είναι η μαγεία του να υποστηρίζεις μια ομάδα. Να την ακολουθείς στο εξωτερικό. Να την βάζεις στην καθημερινότητά σου και να την αποθεώνεις. Αυτά τα ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου που σου ταρακουνάει τόσο δυνατά τον εγκέφαλο που και οι εκφράσεις στο πρόσωπό σου χάνουν την καθιερωμένη σημασία τους.
ΥΓ. ΑΕΚ για πάντα.
Και θα γεμίσει με πράγματα τα οποία είναι ιδιαίτερα για σένα και δε τα μοιράζεσαι με πολλούς παρά μόνο με τον εαυτό σου. Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα, και που τα έχεις στη ζωή σου στιγματίζοντάς την γι' αυτά αν χρειαστεί. Το γήπεδό σου, το διάβασμά σου, μια σφιχτή αγκαλιά με τον καλύτερό σου φίλο σου που έχεις να τον δεις καιρό γιατί το χακί σας χώρισε.
Πριν πολλά χρόνια περάσαμε με την οικογένειά μου από το γήπεδο Καραϊσκάκη. Σταματήσαμε σε μέρα αγώνα καθώς περιμέναμε κάτι φίλους μας. Όπου γύρναγες έβλεπες γαύρους να περνάνε και να κατευθύνονται στις θύρες τους. Ο πατέρας μου με ειρωνεύτηκε για την κατάσταση της ΑΕΚ στον αγωνιστικό και διοικητικό τομέα. Έβαλα τα κλάματα μέσα στο αυτοκίνητο και ένιωσα ένα αρχέγονο μίσος για κάθε άλλη ομάδα πέρα από τη δικιά μου. Γιατί να είναι έτσι η ομάδα μου ; Γιατί ο πατέρας μου που με έκανε ΑΕΚ, με την ίδια ευκολία ειρωνεύεται την κατάσταση της ιδέας αυτής που κάποιοι άνθρωποι την ενσάρκωσαν το 1924 σε ομάδα ;
Την ίδια χρονιά πήγα γήπεδο με τον πατέρα ενός πρώην φίλου μου. Τρεις τέσσερις φορές σε κεντρικές θύρες. Δεν είδαμε κανένα ντέρμπι, απλά απολαύσαμε καθιστοί το ποδόσφαιρο της ομάδας μας. Αλλά κάτι μας έτρωγε σαν παρέα. Όλοι ΑΕΚτζήδες, η τοπική αλητεία ήταν μεγάλοι και τρανοί οπαδοί και όπως και να'χει έπρεπε κι εμείς να ενταχθούμε ασυνείδητα στο οπαδικό πλαίσιο για να "φαινόμαστε μάγκες σαν αυτούς". Πήγαμε την τελευταία αγωνιστική στο ΑΕΚ-Αστέρας Τρίπολης. Μπήκαμε στη θύρα των οργανωμένων και φωνάξαμε όσα συνθήματα ξέραμε. Ήμασταν πιτσιρίκια. Δεν ξέραμε από αυτά. Το μικρόβιο μπήκε...
Ο επόμενος Αύγουστος έφτασε και τα φιλικά προετοιμασίας μας βρήκανε στο πέταλο των οργανωμένων. Μάθαμε βασικά συνθήματα, κώδικες συμπεριφοράς, και πιάσαμε το νόημα του να είσαι οπαδός. Το ημερολόγιο έφτασε να λέει 31 Αυγούστου. ΑΕΚ-Παναθηναϊκός πρώτη αγωνιστική εντός. Φτάνουμε στο γήπεδο και γίνονται απανωτά ντου. Πελαγώνουμε και δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε. Ξαφνικά το ποδοβολητό αυτό νιώσαμε να μας παρασύρει. Μονομιάς μπήκαμε στη θύρα. Έφαγα μια τούμπα μόλις πήγα να μπω και έσκασε δακρυγόνο μπροστά μου. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα το ταξίδι. Με τα πολλά, δάκρυα, σάλια και τσούξιμο φύγανε και εμείς επιστρέφαμε νικητές σπίτια μας.
Δεν ξέρω για τους άλλους. Το α'πληθυντικό πρόσωπο κόβεται κάπου εδώ. Εγώ τουλάχιστον γύρισα διπλά νικητής. Είχα πιάσει το νόημα της συνειδητής μάζας. Είμαι οπαδός. Όχι πρόβατο, όχι στρατιωτάκι που εξυπηρετώ τους πόθους και τις σκοπιμότητες κάποιων μεγάλων. Χαρτζιλικώνονται οι μεγάλοι οπαδοί. Πες μου κάτι που δεν ξέρω! Αυτό δε με αποτρέπει από το να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο παρών στα οπαδικά δρώμενα της ομάδας μου. Στο σχολείο μας έλεγαν πως όλα αυτά είναι απόρροια της διαλυμένης οικογένειας και των κακών προτύπων. Δεν ξέρω, στο σχολείο μας είπανε πολλά ψέματα. Σε ένα βαθμό είχαν δίκιο οι δάσκαλοι, αλλά όχι καθολικά.
Το οπαδικό σύνολο διαμορφώνει χαρακτήρα στο άτομο. Του δείχνει τρόπους επιβίωσης και αναρρίχησης Τον μαθαίνει να αντιδρά όπως πρέπει, όπου πρέπει και απέναντι σε όποιους πρέπει. Μαθαίνεις να ζυγίζεις καταστάσεις. Να διεκδικείς. Να μην κάνεις βήμα πίσω. Να τρως βροχές, χιόνια, μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές, μαχαιριές, κρατητήρια, προσαγωγές, δικαστήρια, παρακολουθήσεις, αναστολές. Να σε ψάχνουν αντίπαλοι, να τους ψάχνεις εσύ. Να ικανοποιείς κι άλλα πάθη σου μέσω αυτού.
Αυτός είναι ο οπαδισμός. Το αν σε βλέπουν στο δρόμο και σε λένε hooligan δε σε αφορά. Δεν αφορά κι αυτούς. Το άθλημα είναι η πρόφαση. Αυτό ο απλός φίλαθλος δεν θα το καταλάβει ποτέ. Οι θιασώτες της βίας θα υπάρχουν πάντα. Γιατί πρέπει να υπάρχουν πάντα. Το παυσίπονο της εργατικής τάξης θα ζει αιώνια. Εντός κι εκτός γηπέδων. Με μπλε και χακί ΜΑΤάδες, με ΔΙ.ΑΣ, με σκυλιά, κάμερες, ονομαστικά εισιτήρια. Με ρουφιανιές προέδρων, παραγόντων, άλλων οπαδών. Με όλες τις πιθανές καταστάσεις που αποτελούν εμπόδια.
Αυτή η γεμάτη φλέβες φάτσα. Αυτά τα τεντωμένα χέρια. Αυτό το καρφωμένο βλέμμα. Αυτή η έκφραση που δεν ξέρεις αν είναι τρομοκρατημένη ή απλά χαρούμενη. Αυτό το στόμα που δεν ξέρει τι να ξεστομίσει και απλά τρέμει μπροστά στους παίκτες. Αυτή η μέθη και η έκσταση που νιώθει ο καθένας όταν η ομάδα του έχει καταφέρει κάτι εξωπραγματικό.
Κι αυτή είναι η μαγεία του να υποστηρίζεις μια ομάδα. Να την ακολουθείς στο εξωτερικό. Να την βάζεις στην καθημερινότητά σου και να την αποθεώνεις. Αυτά τα ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου που σου ταρακουνάει τόσο δυνατά τον εγκέφαλο που και οι εκφράσεις στο πρόσωπό σου χάνουν την καθιερωμένη σημασία τους.
ΥΓ. ΑΕΚ για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου