Μύρισε..

Και κάπως έτσι, χωρίς καμιά ουσιαστική ξεκούραση από Δευτέρα πάλι σχολή. Τέταρτο εξάμηνο και αρχίζουμε ωραιότατα με Ιλιάδα. Ο καιρός έφτιαξε ωραιότατα και πραγματικά η άνοιξη είναι ο οργασμός της φύσης. Ίσως είναι νωρίς βέβαια ακόμα για να λέμε κάτι τέτοιο, αλλά μυρίζει η άνοιξη στο μπαλκόνι σου, ακόμα κι αν είσαι στην Αθήνα.
Χωρίς να θέλω να επανέλθω σε ζητήματα ματαιότητας κλπ. θα θίξω απλά το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Και πόσο δύσκολα ξεχνούν οι άνθρωποι, ή/και σε μερικές περιπτώσεις πόσο εύκολα ξεχνούν. Οι μέρες εξανεμίζονται καθημερινά και δεν το καταλαβαίνουμε. Δεν καταλαβαίνουμε πως μια ανάμνηση στα τρία χρόνια πίσω, είναι πραγματικά τόσο ζωντανή στο μυαλό μας σε σημείο που τη θεωρούμε χτεσινή. Και αντίθετα, πράγματα που κάναμε χτες, τα διαγράφουμε αυθημερόν από τη μνήμη μας λες και θέλουμε να αποδιώξουμε την ανάμνηση.
Μοιραία έρχεται πάντα η ματαιότητα στο προσκήνιο. Ίσως τελικά να είναι το αποκούμπι κάθε συλλογισμού. Το πόσο μάταιος τελικά είναι ο πλανήτης κρίνοντας από τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Ο άνθρωπος έχασε κάθε τελευταίο σημάδι μαχητικότητας. Ο νωθρός του νους ενώ καταλαβαίνει το κακό και το επιβλαβές, εξακολουθεί να το προσπερνάει ρίχνοντας τη ματιά του αλλού. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Όμως στην καλοπέραση και την εύκολη λύση τα μάτια καρφώνονται μονομιάς στον στόχο. Σαν το άγριο θηρίο που θα επιλέξει όχι να φάει ένα μεγαλόσωμο αρσενικό από το κοπάδι με τα βουβάλια, αλλά το νεογέννητο ανυπεράσπιστο μικρό, κι ας μην έχει ούτε τα 1/3 του κρέατος πάνω του.

Ευλογία είναι να ξυπνάς και να έχεις κάτι να κάνεις. Να μη σε τρώει η μαρμάγκα. Να μην καταβαραθρώνεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Να μη σκουριάζουν οι αρθρώσεις σου και πεθαίνεις αργά αργά μόνος σου. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερη κατάρα από το να πεθαίνεις μόνος σου.

ΥΓ. Είναι ωραίο πράγμα να έχεις φίλους που τους αγαπάς και σε αγαπάνε. Και πίσω από το μπινελίκι και την κοροϊδία ξέρεις πως κρύβεται ένας άνθρωπος που αν πάθεις κάτι θα είναι εκεί να σε βοηθήσει.
ΥΓ2. Διάλεξε πλευρά...