Έτσι είναι τώρα. Όλα κρύα..
Ένας στίχος από ένα τραγούδι που κάποια στιγμή της ζωής μου ένιωσα να με αντιπροσωπεύει στίχο προς στίχο. Πλέον μεγάλωσα. Νιώθω την επίθεση που πρεσβεύει αλλά δεν μπορώ να το βιώσω στον βαθμό που το βίωνα κάποτε.
Κι όμως αναγνώστη μου. Είναι όλα κρύα. Και ας μη λέει το καλοκαίρι να φύγει ολοκληρωτικά κερνώντας μας κάποιες ηλιοφάνειες που πλέον κατάντησαν βαρετές και κοινότοπες. Μια υγρασία που είναι ύπουλη αιωρείται όμως τελικά δεν είναι αυτή. Άλλα πράγματα είναι κρύα. Ίσως να τα επιδιώκουμε εμείς να τα κάνουμε κρύα. Ίσως οι καταστάσεις να ψυχραίνουν το σκηνικό. Εν πάση περιπτώσει πάντως το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.
Είναι από εκείνες τις στιγμές στη ζωή όπως πολλάκις έχω αναφερθεί, που νιώθεις πως όλη σου η ζωή έχει μπει σε μία τάξη. Ναι, εντάξει. Θα συμφωνήσω πως πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι που σε τρώει. Όμως όχι κι έτσι. Είναι στιγμές που νιώθεις πως ο Θεός είναι ο τιμωρός που σου τα δίνει όλα, όμως σου παίρνει για κάτι που σου κρατάει μανιάτικο αυτό που θεωρείς εσύ σημαντικότερο. Τότε λες από μέσα σου πικραμένος μεν, υποταγμένος δε, "γενηθήτω το θέλημα Σου". Αποφασίζεις να λουστείς τις συνέπειες. Και αυτό θα σου ερμηνεύσουν ως ανθρώπινη φύση αυτοί που ξέρουν τα πολλά και ο νους τους κατεβάζει. Όχι φίλε μου...
Εκεί είναι το σημείο στο οποίο οφείλεις να παίξεις έναν διπλό ρόλο. Οδυνηρό. Να γίνεις ο δήμιος και ο δέσμιος. Να γίνεις ο θύτης και το θύμα. Να γίνεις ο μαστιγωτής που χρησιμοποιεί το μαστίγιο για να αυτομαστιγώνεται και να μαστιγώνει. Να σκύψεις ευλαβικά το κεφάλι σου στον Θεό και να υιοθετήσεις μια διπλωματική στάση.
"Ναι ρε! Έχεις δίκιο. Εντάξει! Και τι κατάφερες ρε ;", και να συνεχίσεις σαν άλλος Εωσφόρος, "Non serviam"
Non serviam. Στην χειρότερη θέση του κόσμου θα πεις Non serviam. Και ο Θεός βοηθός.
ΥΓ. "Φαίνεται πια πως τίποτα τίποτα δεν μας σώζει"
ΥΓ2. "Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει"
ΥΓ3. How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου