Καλό Χειμώνα λένε όλοι γύρω σου! Ποτέ δεν το κατάλαβα. Δεν υπάρχει το Φθινόπωρο ; Τρεις μήνες. Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος. Η νοοτροπία του καλοκαιριού με τρελαίνει. Καλοκαίρι. Τελειώνει το καλοκαίρι και τότε σκεφτόμαστε ότι έρχεται ο Χειμώνας. Άντε να φύγει να έρθει πάλι το καλοκαίρι. Τις δυο πιο ενδιαφέρουσες και ωραιότερες εποχές τις βάζουμε στην άκρη. Αλλά ναι. Έτσι μάθαμε. Να βάζουμε στην άκρη του περίεργο και χωρίς ταυτότητα και να εκθειάζουμε τα φανταχτερά.
Σεπτέμβρης. Η πρώτη υγρασία εμφανίστηκε. Κόπηκαν οι ζέστες και άρχισε μια μεσημεριανή κουφόβραση, που συνοδεύεται από μια παχιά πάχνη. Μια υγρασία που σε κάνει να ιδρώνεις σε υπερβολικά μεγάλα επίπεδα δυσφορίας. Η χαμηλότερη ηλιακή ακτινοβολία ρίχνει τους παλμούς της καρδιάς. Φαινομενικά ηρεμεί τον άνθρωπο όμως θεωρώ πως κάθε άλλο. Τον εξαγριώνει. Τον κάνει ένα απάνθρωπο τέρας. Που η καρδιά του δε δουλεύει όπως θα έπρεπε για να σταθμίζει καλύτερα τα πράγματα που τον αφορούν.
Το Φθινόπωρο θα φύγει όπως ήρθε. Αθόρυβα και με την προσμονή του Χειμώνα από τους φανς του Καλοκαιριού για να παραπονιούνται και τους αντίστοιχους του Χειμώνα να χαίρονται γι' αυτόν. Μαζί με το φευγιό του θα πάρει μαζί του χτύπους από την καρδιά μας. Σε κάποιους θα δοθούν πίσω με το νέο Θέρος. Σε άλλους όχι. Αυτοί οι άλλοι αυτό το Φθινόπωρο θα γεράσουν. Θα ακολουθήσουν την φθίνουσα πορεία που παίρνουν οι οπώρες και όλη η φύση. Η παρακμή της φύσης θα τους επηρεάσει βαθύτατα.
Και κάθε Φθινόπωρο θα γερνάνε όλο και πιο πολύ. Κάθε Φθινόπωρο η καρδιά τους θα χτυπάει όλο και πιο αργά. Ώσπου θα καταλήξουν απάνθρωποι. Και όχι με την βάρβαρη έννοια. Απλά θα απογυμνωθούν από την ανθρώπινη φύση τους, που τους επιτάσσει να ζουν τη ζωή τους. Μαζί με τον Νοέμβρη θα φύγει και το τελευταίο ίχνος αυτής της μελανίνης του καλοκαιριού. Το τελευταίο ίχνος αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας.
Και θα οδηγηθούν στον γκρεμό. Έναν γκρεμό βαθύ και απόκρημνο, που βρίσκεται μέσα τους. Το μεγαλύτερο Τέρας δεν βρίσκεται στην άλλη πλευρά της Αγίας Γραφής. Το μεγαλύτερο Τέρας βρίσκεται μέσα μας. Το δημιουργούμε οι ίδιοι ; Το επιλέγουμε ; Πάντως ένα είναι σίγουρο. Άλλοι το βιώνουν και άλλοι απλά το προσπερνούν. Ποιος έχει δίκιο ;
Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα.
ΥΓ. Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή
Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά
Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια
Θα σ' αγαπώ
http://www.youtube.com/watch?v=ZSgDuDtW-_I&feature=fvst
ΥΓ2.So many feelings
Pent up in here
Left alone I'm with
The one I most fear
I'm sick and I'm tired
Of reasoning
Just want to break out
Shake off this skin
I can't escape myself
http://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA
Σεπτέμβρης. Η πρώτη υγρασία εμφανίστηκε. Κόπηκαν οι ζέστες και άρχισε μια μεσημεριανή κουφόβραση, που συνοδεύεται από μια παχιά πάχνη. Μια υγρασία που σε κάνει να ιδρώνεις σε υπερβολικά μεγάλα επίπεδα δυσφορίας. Η χαμηλότερη ηλιακή ακτινοβολία ρίχνει τους παλμούς της καρδιάς. Φαινομενικά ηρεμεί τον άνθρωπο όμως θεωρώ πως κάθε άλλο. Τον εξαγριώνει. Τον κάνει ένα απάνθρωπο τέρας. Που η καρδιά του δε δουλεύει όπως θα έπρεπε για να σταθμίζει καλύτερα τα πράγματα που τον αφορούν.
Το Φθινόπωρο θα φύγει όπως ήρθε. Αθόρυβα και με την προσμονή του Χειμώνα από τους φανς του Καλοκαιριού για να παραπονιούνται και τους αντίστοιχους του Χειμώνα να χαίρονται γι' αυτόν. Μαζί με το φευγιό του θα πάρει μαζί του χτύπους από την καρδιά μας. Σε κάποιους θα δοθούν πίσω με το νέο Θέρος. Σε άλλους όχι. Αυτοί οι άλλοι αυτό το Φθινόπωρο θα γεράσουν. Θα ακολουθήσουν την φθίνουσα πορεία που παίρνουν οι οπώρες και όλη η φύση. Η παρακμή της φύσης θα τους επηρεάσει βαθύτατα.
Και κάθε Φθινόπωρο θα γερνάνε όλο και πιο πολύ. Κάθε Φθινόπωρο η καρδιά τους θα χτυπάει όλο και πιο αργά. Ώσπου θα καταλήξουν απάνθρωποι. Και όχι με την βάρβαρη έννοια. Απλά θα απογυμνωθούν από την ανθρώπινη φύση τους, που τους επιτάσσει να ζουν τη ζωή τους. Μαζί με τον Νοέμβρη θα φύγει και το τελευταίο ίχνος αυτής της μελανίνης του καλοκαιριού. Το τελευταίο ίχνος αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας.
Και θα οδηγηθούν στον γκρεμό. Έναν γκρεμό βαθύ και απόκρημνο, που βρίσκεται μέσα τους. Το μεγαλύτερο Τέρας δεν βρίσκεται στην άλλη πλευρά της Αγίας Γραφής. Το μεγαλύτερο Τέρας βρίσκεται μέσα μας. Το δημιουργούμε οι ίδιοι ; Το επιλέγουμε ; Πάντως ένα είναι σίγουρο. Άλλοι το βιώνουν και άλλοι απλά το προσπερνούν. Ποιος έχει δίκιο ;
Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα.
ΥΓ. Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή
Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά
Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια
Θα σ' αγαπώ
http://www.youtube.com/watch?v=ZSgDuDtW-_I&feature=fvst
ΥΓ2.So many feelings
Pent up in here
Left alone I'm with
The one I most fear
I'm sick and I'm tired
Of reasoning
Just want to break out
Shake off this skin
I can't escape myself
http://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου