Πόσο φρικτό το να υπάρχεις για λίγο. Όλοι αυτοί οι γεννημένοι από άντρες και γυναίκες, μάγους της συγγραφής. Υπήρξαν. Για λίγο. Γεννήθηκαν άλλοι ήδη μεγάλοι, άλλοι μικροί, άλλοι αναφέρονται ως νεκροί. Άρα έζησαν κι αυτοί. Για λίγο. Τελειώνουν οι σελίδες του βιβλίου, κλείνει το οπισθόφυλλο, τοποθετείται στη βιβλιοθήκη, στο γραφείο, στο ντουλάπι. Κοιμούνται οι ήρωες. Μέχρι να ξυπνήσουν. Να υπάρξουν για άλλο λίγο και μετά ξανά να κοιμηθούν. Να πεθάνουν ; Ποτέ. Ακόμα κι όλα τα αντίτυπα να καούν, αυτοί υπήρξαν και κατέλαβαν το μερτικό τους στην ύλη. Και η ύλη ανήκει στους ex nihio nihil όρους Δε δημιουργείται από το μηδέν και δεν φτάνει ποτέ σε αυτό.
Τα τείχη της πόλης δεν υπάρχουν πλέον. Είσαι "ελεύθερος" να πας οπουδήποτε. Κι όμως τα αθηναϊκά τείχη δεν υπήρξαν ποτέ πιο ερμητικά κλειστά. Κλείνουν μέσα τα πάθη και τις εμμονές εκατομμυρίων ατόμων που πλέον χωρίζονται με βάση το αν είναι νομοταγείς ή όχι. Ένας νόμος, τύραννος. Και παγωμένα μυαλά, γεμάτα βρύα και λειχήνες που χρησιμοποιούν το χαρτί για κάθε πιθανή ανθρώπινη χρήση, εκτός από το να γράψουν ή να διαβάσουν.
ΥΓ. Βγήκε ο κουτσός. Έρχεται ο γδάρτης.
Τα τείχη της πόλης δεν υπάρχουν πλέον. Είσαι "ελεύθερος" να πας οπουδήποτε. Κι όμως τα αθηναϊκά τείχη δεν υπήρξαν ποτέ πιο ερμητικά κλειστά. Κλείνουν μέσα τα πάθη και τις εμμονές εκατομμυρίων ατόμων που πλέον χωρίζονται με βάση το αν είναι νομοταγείς ή όχι. Ένας νόμος, τύραννος. Και παγωμένα μυαλά, γεμάτα βρύα και λειχήνες που χρησιμοποιούν το χαρτί για κάθε πιθανή ανθρώπινη χρήση, εκτός από το να γράψουν ή να διαβάσουν.
ΥΓ. Βγήκε ο κουτσός. Έρχεται ο γδάρτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου