Σταχτόνερο

Πένθιμο σκηνικό, σε μια καθημερινότητα που σε υποχρεώνει να αντικρίζεις κυκλικά και περιοδικά, τις ίδιες πραγματικότητες. Πραγματικότητες, που νομίζεις πως είναι πραγματικές όμως τελικά είναι επιβεβλημένες εξ άνωθεν. Ειδικά δε, η πραγματικότητα των κοινωνικών συναναστροφών είναι από τις πιο έντονες που έχει να αντιμετωπίσει ένα υποκείμενο. Από ένα σημείο και μετά, όσο καλή σχέση κι αν υπάρχει με τις επαφές αυτές, το υποκείμενο χρειάζεται τον προσωπικό του χώρο. Τον χώρο αυτόν, μπορεί να τον βρει είτε σε κάτι απτό, είτε σε κάτι πλαστό που μπορεί να υποκαταστήσει το "πραγματικό" του απτού χώρου. Μια τέτοια σκέψη μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς τα πάντα είναι χωροχρόνος, ακόμα και το φως που τροφοδοτεί τη ζωή μας, -κάτι που απέδειξε περίτρανα η διάνοια αυτή που ονομαζόταν Αλβέρτος Αϊνστάιν.
Αφού το υποκείμενο βρει τον προσωπικό του χώρο, ή/και χωροχρόνο, τότε μετά από καιρό επιδίδεται σε μια δοκιμασία κατά την οποία κοιτιέται σε ένα κάτοπτρο, προσπαθώντας να δει ποιο τελικά ένδυμα του πάει. Αυτό του ανθρώπου ή αυτό του ατόμου ; Όπου άνθρωπος, βάλτε μοναχικότητα, όπου άτομο, βάλτε κοινωνικότητα. Και από κει και πέρα πράττει αναλόγως, είτε φορώντας ένα από τα δύο πανωφόρια, είτε φορώντας τα εναλλάξ, ανάλογα με την επιταγή που πρέπει να εξαργυρώσει κάθε φορά. Πέρα όμως από αυτά, το ζήτημα είναι σοβαρό και εστιάζει αλλού. Δηλαδή, στο κώλυμα που δημιουργείται αν κάποιο υποκείμενο δεν μπορεί να εξασφαλίσει τον προσωπικό του χωροχρόνο σε απτά "πραγματικά" πλαίσια και προεκτάσεις. Οι παράγοντες που μπορούν να αναστείλουν κάτι τέτοιο, άπειροι.

Το αδιέξοδο αυτό, τo έθεσα ως μεγάλο παιδί πλέον στον εαυτό μου. Σε πολλές συζητήσεις μας, ομολογουμένως τον εκπλήσσω με τις σκέψεις μου. Δεν το κρύβω. Όμως όσο καλός μπορεί να είμαι στις κουβέντες μας, άλλο τόσο κακός είναι αυτός στην εφαρμογή των. Πίσω στο θέμα μας, λοιπόν, όταν το υποκείμενο δεν μπορεί να εξασφαλίσει "πραγματικό" χωροχρόνο, οφείλει να κατασκευάσει τον δικό του. Τα υλικά ομολογουμένως, είναι ακριβά. Θα περίμενε κανείς πως κάτι πλαστό/φανταστικό είναι το πιο εύκολο να κατασκευαστεί. Όμως μια εκ θεμελίων κατασκευή ενός προσωπικού χωροχρόνου, μέσα σε ένα νου που ήδη έχει χτιστεί πάνω σε άλλον χωρόχρονο (τον κοινωνικό), χρειάζεται πάνω απ'όλα γνώση. Η γνώση αυτή, είναι προσβάσιμη. Είναι τα καθημερινά ερεθίσματα. Δεν χρειάζεται να πληρώσεις για να τη λάβεις αλλά πρέπει να κουραστείς ώστε να έχεις λάβει τόση, ώστε να φτιάξεις τη δική σου πραγματικότητα.
Επιστρέφοντας στο παραπάνω αδιέξοδο, πολλές φορές σαν νέος ένιωσα την ανάγκη να κάνω τη δική μου πραγματικότητα. Δεν τα κατάφερα και το απέδωσα στην αναβλητικότητα ή στον φόβο του καινούριου. Ίσως τελικά το sack voyage δεν ήταν γεμάτο αρκετά για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο. Πλέον, ενθυμούμενος την τελευταία φορά που το σκέφτηκα, μπορώ να πω πως αφού έκανα ένα τσιγάρο (με το συμπάθιο), κατάλαβα πως το μόνο εύκολο είναι να δημιουργηθεί αυτό το κέλυφος για κάποιες ώρες της μέρας. Δυστυχώς δεν μπορεί να το διαρκεί περισσότερο, και ίσως δεν πρέπει, καθώς τότε τίθεται το υποκείμενο μοιραία εκτός πραγματικότητος. Η γνώση ποτέ δε σταματά να τροφοδοτείται, άρα το κέλυφος θα συντηρείται. Για το αν θα μεγαλώνει δεν το ξέρω. Εύχομαι να συμβαίνει αυτό, και να μη διαψευσθώ.

Ζηλεύω την χελώνα που κουβαλά πάντα το σπίτι της μαζί. Έχει τον χώρο της και επιλέγει τον χρόνο που θα περάσει με τον εαυτό της. Μπορεί να πηγαίνει αργά, όμως η εξέλιξη επέλεξε να κουβαλά το φορτίο της σοφίας της. Γι'αυτό και κέρδισε το λαγό, γι'αυτό και πάντα θα προπορεύεται του Αχιλλέα.

ΥΓ. Η ζωή είναι ισόβια.

Νίκος Καζαντζάκης  “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”