Μυρίζει άνοιξη. Το σπίτι μυρίζει καμένο λάδι. Ο πρωινός αέρας είναι ελαφρύς και ο ήλιος έχει διακοσμητικό ρόλο. Η υγρασία χαμηλή παρά το επικίνδυνο της εποχής. Φλεβάρης μήνας και η Αθήνα αποφάσισε να ενδυθεί το ωραιότερο φουστάνι της. Η όμορφη Αθήνα, φαίνεται ακόμα καλύτερη με αυτό το ελαφρύ, λεπτό πέπλο ηλίου. Χωρίς να βράζει το τσιμέντο. Χωρίς να κρυσταλλώνουν οι γυάλινες λάμπες στο δρόμο.
"Σας έπιασε η άνοιξη;" locus communis σε όλες τις δασκάλες του Δημοτικού, και ίσως του πρώιμου Γυμνασίου. Όχι πολύ κακή παρατήρηση. Ο κόσμος γίνεται εξωστρεφής, και κατ'επέκταση η αναπαραγωγική οργασμική λειτουργία της φύσης κινητοποιεί και τον άνθρωπο. Παρόλ' αυτά η εξωστρέφεια της σωματικής υπόστασης δεν μπορεί να συγκριθεί με τον παγετό της ψυχής. Οι στρατιώτες που υπηρετούν τις ιδεολογίες τους, είναι στοιχισμένοι μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, και σαν άλλοι Εβραίοι στα τρένα, οδηγούνται στο απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης που λέγεται "πόλη". Στο ζωντανό αυτό νεκροταφείο, που λειτουργεί σαν το βαρέλι, μέσα στο οποίο ζυμώνεται το κρασί. Ένα Kamp μέσα στο οποίο κάποιοι δουλεύουν μηχανικά, με σκοπό να πεθάνουν, και κάποιοι άλλοι επιλέγουν "το άλλο", ξέροντας επίσης πως ο σκοπός τους είναι να πεθάνουν.
Γιατί να είδαμε το φως της ζωής, αν προορισμός είναι ο θάνατος ; Τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων, ίσως δίνουν την απάντηση. Το αρσενικό γένος κυνηγά μια ζωή το αιδοίο. Όσο χυδαίο κι αν ακούγεται, έτσι είναι. Άπαξ και βγει από αυτό, η libido του καθορίζει όλο του το είναι. Θέλει μανιωδώς να ξαναμπεί σε αυτό, και θα πληγώσει, θα προδώσει, θα φερθεί σκάρτα για να το καταφέρει. Όταν λοιπόν πέθαινε ο αρχαίος Έλληνας, θαβόταν σε εμβρυική στάση. Επέστρεφε στη μήτρα. Στην ανατολική αυτή Νιρβάνα, που το βρέφος για ένα καπρίτσιο γκρεμίζει κάπου στους 9 μήνες.
ΥΓ: http://www.artmag.gr/art-history/art-history/item/886-cubism
"Σας έπιασε η άνοιξη;" locus communis σε όλες τις δασκάλες του Δημοτικού, και ίσως του πρώιμου Γυμνασίου. Όχι πολύ κακή παρατήρηση. Ο κόσμος γίνεται εξωστρεφής, και κατ'επέκταση η αναπαραγωγική οργασμική λειτουργία της φύσης κινητοποιεί και τον άνθρωπο. Παρόλ' αυτά η εξωστρέφεια της σωματικής υπόστασης δεν μπορεί να συγκριθεί με τον παγετό της ψυχής. Οι στρατιώτες που υπηρετούν τις ιδεολογίες τους, είναι στοιχισμένοι μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, και σαν άλλοι Εβραίοι στα τρένα, οδηγούνται στο απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης που λέγεται "πόλη". Στο ζωντανό αυτό νεκροταφείο, που λειτουργεί σαν το βαρέλι, μέσα στο οποίο ζυμώνεται το κρασί. Ένα Kamp μέσα στο οποίο κάποιοι δουλεύουν μηχανικά, με σκοπό να πεθάνουν, και κάποιοι άλλοι επιλέγουν "το άλλο", ξέροντας επίσης πως ο σκοπός τους είναι να πεθάνουν.
Γιατί να είδαμε το φως της ζωής, αν προορισμός είναι ο θάνατος ; Τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων, ίσως δίνουν την απάντηση. Το αρσενικό γένος κυνηγά μια ζωή το αιδοίο. Όσο χυδαίο κι αν ακούγεται, έτσι είναι. Άπαξ και βγει από αυτό, η libido του καθορίζει όλο του το είναι. Θέλει μανιωδώς να ξαναμπεί σε αυτό, και θα πληγώσει, θα προδώσει, θα φερθεί σκάρτα για να το καταφέρει. Όταν λοιπόν πέθαινε ο αρχαίος Έλληνας, θαβόταν σε εμβρυική στάση. Επέστρεφε στη μήτρα. Στην ανατολική αυτή Νιρβάνα, που το βρέφος για ένα καπρίτσιο γκρεμίζει κάπου στους 9 μήνες.
ΥΓ: http://www.artmag.gr/art-history/art-history/item/886-cubism
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου