Γιατί να κοινοποιώ τις σκέψεις μου ; Γιατί να αναλώνομαι στην κατάποση ενός μικρού σαν καραμελίτσα χαπιού που ονομάζεται κοινωνική καταξίωση ; Και για να ακριβολογούμε απέναντι σε κάθε καλοθελητή, το χάπι ονομάζεται 'κυνήγι της κοινωνικής καταξίωσης'. Γιατί να μη βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων και να προσφέρουμε placebo ηδονής στον ίδιο μας τον εαυτό, δικαιολογώντας τις ενέργειές μας ;
Ζούμε σε μια εποχή, που τίποτα δε μένει πίσω. Καμία πράξη, κανένα έργο. Καμία παρακαταθήκη στον πολιτισμό ή στην ανθρωπότητα. Ακόμα και η μουσική εξαχνώνεται μέσα στο διηνεκές. Μέχρι και τεράστια έργα κάποιου Μπαχ, ή κάποιου Μπετόβεν, κρατούν ένα κοινό πιστό, όμως δεν παύει το κοινό αυτό να αποτελείται από ένα μάτσο γραφικούς φιλόμουσους, στους οποίους θα μπορούσα -για να προλάβω την άσχημη εντύπωση- να εντάξω και τον εαυτό μου. Η αγάπη προς το ωραίο και κλασσικό τείνει να θεωρείται μια προσποιητή γραφικότητα, που αποτελεί τελικά τη βάρκα για να πλεύσει κάποιος μακριά από τα νερά του επικρατούντος ρεύματος.
Γιατί να θέλει κάποιος να εκτίθεται στο κοινό ; Γιατί να θέλει να κυνηγά τη δόξα της αναγνώρισης ; Άραγε υπάρχει κανείς από τους μεγάλους δημιουργούς που δεν είχε έστω σαν ίχνος ιδέας το ότι το έργο του θα γίνει ο Κανόνας ; Υπάρχουν μερικοί, όμως αυτοί κερδίζουν τον τίτλο του μεγάλου ανθρώπου και όχι δημιουργού (βλ. ο Κάφκα ή ο Καβάφης). Ποιος δε θέλει να μνημονεύεται ; Ως κάτι καλό, ως κάτι κακό. Να μνημονεύεται εις τους αιώνας των αιώνων. Ως ο... Ποιος ; Ως ο... -*τερος.
Ποια κακή κατάρα έπεσε στον άνθρωπο και τον έκανε να θέλει να γυμνάζει το μυαλό του, για να βλέπουν οι υπόλοιποι ; Ποιο όφελος είδε ο πρώτος αυτάρεσκος διανοούμενος, ο πρώτος μουσικός που αυτοονομάστηκε έντεχνος, ο πρώτος πολιτικός διανοητής που ενέταξε σε αράδες ιδεολογικής φόρτισης το στοιχείο της βίας ;
Βιώνουμε την era του κενού. Το ένδοξο παρελθόν, που για τους σύγχρονούς του ήταν σάπιο, πλέον φαίνεται ως μια νοσταλγικά όμορφη ανάμνηση. Κίνητρο για τη δημιουργία, όποια κι αν είναι, αποτελούν όλοι αυτοί που μέσα στα συντρίμμια μιας αποσταθεροποιημένης ζωής, βρήκαν καταφύγιο στην μαγειρική των λέξεων. Όμως μια μαγειρική για προσωπική και όχι μαζική κατανάλωση. Πρέπει να διωχθεί η γάγγραινα της επιβεβαίωσης. Κρατά τον άνθρωπο πίσω. Μακάρι να μη βλέπαμε καθρέφτες ποτέ στη ζωή μας. Ο ίδιος ο ήλιος, το ίδιο το φως καταστρέφουν την πρώτη περιέργεια του ανθρώπου. Το να ερωτευθεί το είδωλό του.
Ζούμε σε μια εποχή, που τίποτα δε μένει πίσω. Καμία πράξη, κανένα έργο. Καμία παρακαταθήκη στον πολιτισμό ή στην ανθρωπότητα. Ακόμα και η μουσική εξαχνώνεται μέσα στο διηνεκές. Μέχρι και τεράστια έργα κάποιου Μπαχ, ή κάποιου Μπετόβεν, κρατούν ένα κοινό πιστό, όμως δεν παύει το κοινό αυτό να αποτελείται από ένα μάτσο γραφικούς φιλόμουσους, στους οποίους θα μπορούσα -για να προλάβω την άσχημη εντύπωση- να εντάξω και τον εαυτό μου. Η αγάπη προς το ωραίο και κλασσικό τείνει να θεωρείται μια προσποιητή γραφικότητα, που αποτελεί τελικά τη βάρκα για να πλεύσει κάποιος μακριά από τα νερά του επικρατούντος ρεύματος.
Γιατί να θέλει κάποιος να εκτίθεται στο κοινό ; Γιατί να θέλει να κυνηγά τη δόξα της αναγνώρισης ; Άραγε υπάρχει κανείς από τους μεγάλους δημιουργούς που δεν είχε έστω σαν ίχνος ιδέας το ότι το έργο του θα γίνει ο Κανόνας ; Υπάρχουν μερικοί, όμως αυτοί κερδίζουν τον τίτλο του μεγάλου ανθρώπου και όχι δημιουργού (βλ. ο Κάφκα ή ο Καβάφης). Ποιος δε θέλει να μνημονεύεται ; Ως κάτι καλό, ως κάτι κακό. Να μνημονεύεται εις τους αιώνας των αιώνων. Ως ο... Ποιος ; Ως ο... -*τερος.
Ποια κακή κατάρα έπεσε στον άνθρωπο και τον έκανε να θέλει να γυμνάζει το μυαλό του, για να βλέπουν οι υπόλοιποι ; Ποιο όφελος είδε ο πρώτος αυτάρεσκος διανοούμενος, ο πρώτος μουσικός που αυτοονομάστηκε έντεχνος, ο πρώτος πολιτικός διανοητής που ενέταξε σε αράδες ιδεολογικής φόρτισης το στοιχείο της βίας ;
Βιώνουμε την era του κενού. Το ένδοξο παρελθόν, που για τους σύγχρονούς του ήταν σάπιο, πλέον φαίνεται ως μια νοσταλγικά όμορφη ανάμνηση. Κίνητρο για τη δημιουργία, όποια κι αν είναι, αποτελούν όλοι αυτοί που μέσα στα συντρίμμια μιας αποσταθεροποιημένης ζωής, βρήκαν καταφύγιο στην μαγειρική των λέξεων. Όμως μια μαγειρική για προσωπική και όχι μαζική κατανάλωση. Πρέπει να διωχθεί η γάγγραινα της επιβεβαίωσης. Κρατά τον άνθρωπο πίσω. Μακάρι να μη βλέπαμε καθρέφτες ποτέ στη ζωή μας. Ο ίδιος ο ήλιος, το ίδιο το φως καταστρέφουν την πρώτη περιέργεια του ανθρώπου. Το να ερωτευθεί το είδωλό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου