Καμιά φορά ενδείκνυται η παύση. Παύση άλλωστε υπάρχει στο λόγο, στη μουσική, στην αφήγηση, και στον χρόνο όταν τον εξετάζουμε μέσα σε μια σχετικιστική ματιά. Η μόνιμη εγρήγορση είναι ένα σημαντικό προσόν, το οποίο καθιστά έτοιμο το άτομο. Η αέναη αυτή τσίτα όμως έχει παθολογικές προεκτάσεις και σίγουρα κανείς δε θα ήθελε να ζει με το σύνδρομο Schwartz-Jampel. Η σωματική ξεκούραση συνεπάγεται την πνευματική ξεκούραση. Γιατί αν το σώμα δε θέλει να δουλέψει, τότε ο πνευματικός κάματος πάει χαμένος. Και όταν δίνεις γκάζι χωρίς να βάλεις ταχύτητα, ο κινητήρας τα φτύνει.
Ποτέ δεν έδωσα βάση στη σωματική υγεία και στην αταραξία. Για το πρώτο δε νομίζω πως ποτέ θα ενδιαφερθώ πραγματικά, γιατί ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Οι εξωτερικές επιδράσεις είναι τόσες πολλές που είτε από παθολογικά αίτια, είτε από κάποιο καπρίτσιο της Ατρόπου, ο θάνατος θα έρθει. Κι αν όχι ο θάνατος, η φθορά σίγουρα. Η αταραξία όμως είναι μεγάλο πράγμα. Όλος ο κόσμος ζει με προβλήματα. Κάποιοι καταβάλλονται από αυτά, κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να ζουν χωρίς να τα σκέφτονται. Ίσως οι δυο αυτές στάσεις να είναι κοινές όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση υγιεινές για το μυαλό. Η λύση είναι η αταραξία. Αταραξία που προκύπτει από τη συνεχή προσπάθεια λύσης του προβλήματος, μέσω της σκέψης, όμως με τρόπο τέτοιο που δε θα καταναλώνεται όλη η φαιά ουσία εκεί. Ένα είδος φίλτρου που δεν αφήνει το πρόβλημα να επισκιάσει τις υπόλοιπες λειτουργίες του νου. Η συνεχής αυτή ροή ενεργειακών φορτίων προς τιμήν της σκέψης, σε ένα μόνιμο ρελαντί, δίνει την εντύπωση της μη κίνησης. Της αταραξίας.
Η μέρα είναι εξαιρετική. Εξαιρετική για να πάει κάποιος μια βόλτα ή για έναν καφέ. Για ένα τσιγάρο κάπου με ησυχία, ή για ένα ποτό κάπου με κόσμο. Μπράβο σε όσους ζουν τη νεότητα. Το πιο πιθανόν είναι να επιλύουν πολύ εύκολα τα προβλήματά τους όταν θα είναι στα ώριμα εργατικά χρόνια τους. Η ζωή θα τους έχει μάθει πώς να οδηγούν το μηχανάκι της ύπαρξης. Πότε να το ζορίζουν και πότε να του βάζουν νεκρά και να κατεβαίνουν την κατηφόρα της αφέλειας. Αλίμονο σε αυτούς που τρέχουν πάντοτε σαν να πρέπει να προλάβουν κάτι ή σε αυτούς που η κατηφόρα δε λέει να σταματήσει.
ΥΓ: Σαν χτες γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης. Τα λόγια που θα μπορούσαν να γραφτούν για το έργο του, είναι τόσα πολλά που τα γράμματα όλων των αλφαβήτων του κόσμου είναι λίγα.
Ποτέ δεν έδωσα βάση στη σωματική υγεία και στην αταραξία. Για το πρώτο δε νομίζω πως ποτέ θα ενδιαφερθώ πραγματικά, γιατί ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Οι εξωτερικές επιδράσεις είναι τόσες πολλές που είτε από παθολογικά αίτια, είτε από κάποιο καπρίτσιο της Ατρόπου, ο θάνατος θα έρθει. Κι αν όχι ο θάνατος, η φθορά σίγουρα. Η αταραξία όμως είναι μεγάλο πράγμα. Όλος ο κόσμος ζει με προβλήματα. Κάποιοι καταβάλλονται από αυτά, κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να ζουν χωρίς να τα σκέφτονται. Ίσως οι δυο αυτές στάσεις να είναι κοινές όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση υγιεινές για το μυαλό. Η λύση είναι η αταραξία. Αταραξία που προκύπτει από τη συνεχή προσπάθεια λύσης του προβλήματος, μέσω της σκέψης, όμως με τρόπο τέτοιο που δε θα καταναλώνεται όλη η φαιά ουσία εκεί. Ένα είδος φίλτρου που δεν αφήνει το πρόβλημα να επισκιάσει τις υπόλοιπες λειτουργίες του νου. Η συνεχής αυτή ροή ενεργειακών φορτίων προς τιμήν της σκέψης, σε ένα μόνιμο ρελαντί, δίνει την εντύπωση της μη κίνησης. Της αταραξίας.
Η μέρα είναι εξαιρετική. Εξαιρετική για να πάει κάποιος μια βόλτα ή για έναν καφέ. Για ένα τσιγάρο κάπου με ησυχία, ή για ένα ποτό κάπου με κόσμο. Μπράβο σε όσους ζουν τη νεότητα. Το πιο πιθανόν είναι να επιλύουν πολύ εύκολα τα προβλήματά τους όταν θα είναι στα ώριμα εργατικά χρόνια τους. Η ζωή θα τους έχει μάθει πώς να οδηγούν το μηχανάκι της ύπαρξης. Πότε να το ζορίζουν και πότε να του βάζουν νεκρά και να κατεβαίνουν την κατηφόρα της αφέλειας. Αλίμονο σε αυτούς που τρέχουν πάντοτε σαν να πρέπει να προλάβουν κάτι ή σε αυτούς που η κατηφόρα δε λέει να σταματήσει.
ΥΓ: Σαν χτες γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης. Τα λόγια που θα μπορούσαν να γραφτούν για το έργο του, είναι τόσα πολλά που τα γράμματα όλων των αλφαβήτων του κόσμου είναι λίγα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου