Δεν κατάλαβα ποτέ την φράση "είσαι ο,τι τρως". Αν τρώω καροτάκια δηλαδή είμαι κουνέλι ; Ή είμαι καροτάκι ; Ή είμαι ένας συντηρητικός χορτοφάγος που ενδιαφέρεται για το καλοκαιρινό του μαύρισμα ; Ή έχω φάει το παραμύθι πως είναι αντικαρκινικά ; Δεν ξέρω. Η παραφιλολογία και ο αστικός μύθος είναι τεράστιες δυνάμεις που κινούν την ανθρωπότητα και την εγκλωβίζουν σε δοξασίες με εξαιρετικό ενδιαφέρον μεν, με απωθητική ανακρίβεια δε.
Όσο λοιπόν, το τι τρως και το τι πίνεις καθορίζουν τη ζωή σου, άλλο τόσο σε μακρά ανάλυση, όλο αυτό το σύνολο παραστάσεων και φωτογραφιών που ονομάζεται ζωή, καθορίζεται από τις επιλογές σου. Πεποίθηση κοινή, σχεδόν αυτονόητη που όμως λόγω της κοινοτοπίας αυτής παραβλέπεται από πολλούς, που καταλήγουν να θεωρούν πως η ζωή είναι το αποτέλεσμα νοητικών πράξεων και όχι ενεργειών (π.χ. αυτοί που θέτουν την Πίστη ως την κινητήρια δύναμη). Η αλήθεια δεν υπάρχει, είναι σχετική και έωλη, επομένως το να θίξουμε το ποιος έχει δίκιο είναι τουλάχιστον επικίνδυνο για την εγκυρότητα της ανάρτησης. (Όσο έγκυρο μπορεί να είναι κάτι που γράφεται από κάποιον που δεν παραπέμπει πουθενά για τη σκέψη του και τα γραφόμενά του.)
Οι επιλογές λοιπόν, καθορίζουν τη ζωή. Ο όρος "επιλογή" είναι περίεργος και προβληματικός. Αυτό προκύπτει από το γεγονός πως η έννοια αυτή είναι διττή. Μπορούμε να εννοιοδοτήσουμε την επιλογή με την αυτόνομη βούληση. Το επιλέγειν ενεργητικά δηλαδή. Η με άλλα λόγια όταν το υποκείμενο μπροστά από μια σωρεία αντικειμένων επιλέγει ένα ή κάποια. Από την άλλη βέβαια, έχουμε και την επιλογή η οποία δε γίνεται με πλήρη συνείδηση. Όταν για παράδειγμα έχουμε ένα κουτί με γλυκά διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών, αν αυτός που μας τρατάρει δε γνωρίζει τη γέμιση του καθενός τότε επιστρατεύοντας την τύχη επιλέγουμε ένα από αυτά. Μια παθητική επιλογή, η οποία προκύπτει από την άγνοια.
Οι πρώτες επιλογές, οι ενεργητικές όπως τις ονομάζουμε, καθορίζουν κατά μεγάλο μέρος τη ζωή μας. Λειτουργούν σαν διχαλωτά δρομάκια που οδηγούν όλα στο ίδιο αποτέλεσμα (θάνατος), όμως η πορεία προς αυτόν και οι εμπειρίες του κάθε δρόμου είναι διαφορετικές. Ανάλογα λοιπόν, με τις επιλογές που κάνει το υποκείμενο, πλάθει και διαφορετικό δρόμο στην ανηφορική αυτή πορεία της ζωής. Οι δεύτερες επιλογές, ή παθητικές, στηρίζονται στο ίδιο μοτίβο, είναι όμως διχάλες ή τρίστρατα που το υποκείμενο μην ξέροντας ποια πορεία να επιλέξει, επιστρατεύει στην τύχη του και πορεύεται. Τις περισσότερες φορές αυτή την τυχαία επιλογή την ερμηνεύει μέσω της λογικής, όμως όπως έχουμε ξαναπεί και παλαιότερα, η λογική είναι κάτι συμβατικό και κατά περίσταση. Είναι το placebo της ελεύθερης βούλησης, καθώς υποτάσσεται σχεδόν πάντα στα κοινωνικά δέοντα. Όπως και να'χει, και στις δύο περιπτώσεις επιλογών το αποτέλεσμα είναι κοινό. Η ζωή καθορίζεται τόσο από ενεργητικές όσο κι από παθητικές επιλογές, επομένως εδώ διακρίνουμε καθαρά πως το "είσαι ο,τι τρως" δεν ισχύει απαραίτητα. Εννοείται πως "είμαστε ο,τι τρώμε", αλλά πολλές φορές, "είμαστε και ο,τι μας σερβίρουν". Κι αν πεινάς, θα φας και αυτό που σου σερβίρουν είτε σου αρέσει είτε όχι.
Ζούμε στο σύμπαν της συγκυρίας και της αλυσιδωτής αντίδρασης. Αν οι επιλογές μας καθόριζαν στο ακέραιο την ύπαρξη, τότε δε θα υπολογίζαμε σε καμία περίπτωση το κόστος και θα προβαίναμε πάντα στο "θέλω" μας. Τα γκέμια της καταπίεσης της αγελαίας ζωής όμως, πάντα θα μας κρατάνε πίσω. Σαν επιμύθιο δεν ξέρω αν πρέπει να δώσω κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό. Κάτι αδιάφορο ίσως θα ταίριαζε περισσότερο. Άλλωστε το κάθε υποκείμενο διαθέτει κι άλλα χαρίσματα, όπως για παράδειγμα τόλμη/θάρρος, πέρα από τη λογική. Οι τολμηροί προβαίνουν σε επιλογές. Οι συντηρητικοί περιμένουν τις επιλογές, σε μορφή εξελίξεων. Ποιος έχει δίκιο ; Το δείχνει η Ιστορία.
ΥΓ. Ας είναι.
Όσο λοιπόν, το τι τρως και το τι πίνεις καθορίζουν τη ζωή σου, άλλο τόσο σε μακρά ανάλυση, όλο αυτό το σύνολο παραστάσεων και φωτογραφιών που ονομάζεται ζωή, καθορίζεται από τις επιλογές σου. Πεποίθηση κοινή, σχεδόν αυτονόητη που όμως λόγω της κοινοτοπίας αυτής παραβλέπεται από πολλούς, που καταλήγουν να θεωρούν πως η ζωή είναι το αποτέλεσμα νοητικών πράξεων και όχι ενεργειών (π.χ. αυτοί που θέτουν την Πίστη ως την κινητήρια δύναμη). Η αλήθεια δεν υπάρχει, είναι σχετική και έωλη, επομένως το να θίξουμε το ποιος έχει δίκιο είναι τουλάχιστον επικίνδυνο για την εγκυρότητα της ανάρτησης. (Όσο έγκυρο μπορεί να είναι κάτι που γράφεται από κάποιον που δεν παραπέμπει πουθενά για τη σκέψη του και τα γραφόμενά του.)
Οι επιλογές λοιπόν, καθορίζουν τη ζωή. Ο όρος "επιλογή" είναι περίεργος και προβληματικός. Αυτό προκύπτει από το γεγονός πως η έννοια αυτή είναι διττή. Μπορούμε να εννοιοδοτήσουμε την επιλογή με την αυτόνομη βούληση. Το επιλέγειν ενεργητικά δηλαδή. Η με άλλα λόγια όταν το υποκείμενο μπροστά από μια σωρεία αντικειμένων επιλέγει ένα ή κάποια. Από την άλλη βέβαια, έχουμε και την επιλογή η οποία δε γίνεται με πλήρη συνείδηση. Όταν για παράδειγμα έχουμε ένα κουτί με γλυκά διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών, αν αυτός που μας τρατάρει δε γνωρίζει τη γέμιση του καθενός τότε επιστρατεύοντας την τύχη επιλέγουμε ένα από αυτά. Μια παθητική επιλογή, η οποία προκύπτει από την άγνοια.
Οι πρώτες επιλογές, οι ενεργητικές όπως τις ονομάζουμε, καθορίζουν κατά μεγάλο μέρος τη ζωή μας. Λειτουργούν σαν διχαλωτά δρομάκια που οδηγούν όλα στο ίδιο αποτέλεσμα (θάνατος), όμως η πορεία προς αυτόν και οι εμπειρίες του κάθε δρόμου είναι διαφορετικές. Ανάλογα λοιπόν, με τις επιλογές που κάνει το υποκείμενο, πλάθει και διαφορετικό δρόμο στην ανηφορική αυτή πορεία της ζωής. Οι δεύτερες επιλογές, ή παθητικές, στηρίζονται στο ίδιο μοτίβο, είναι όμως διχάλες ή τρίστρατα που το υποκείμενο μην ξέροντας ποια πορεία να επιλέξει, επιστρατεύει στην τύχη του και πορεύεται. Τις περισσότερες φορές αυτή την τυχαία επιλογή την ερμηνεύει μέσω της λογικής, όμως όπως έχουμε ξαναπεί και παλαιότερα, η λογική είναι κάτι συμβατικό και κατά περίσταση. Είναι το placebo της ελεύθερης βούλησης, καθώς υποτάσσεται σχεδόν πάντα στα κοινωνικά δέοντα. Όπως και να'χει, και στις δύο περιπτώσεις επιλογών το αποτέλεσμα είναι κοινό. Η ζωή καθορίζεται τόσο από ενεργητικές όσο κι από παθητικές επιλογές, επομένως εδώ διακρίνουμε καθαρά πως το "είσαι ο,τι τρως" δεν ισχύει απαραίτητα. Εννοείται πως "είμαστε ο,τι τρώμε", αλλά πολλές φορές, "είμαστε και ο,τι μας σερβίρουν". Κι αν πεινάς, θα φας και αυτό που σου σερβίρουν είτε σου αρέσει είτε όχι.
Ζούμε στο σύμπαν της συγκυρίας και της αλυσιδωτής αντίδρασης. Αν οι επιλογές μας καθόριζαν στο ακέραιο την ύπαρξη, τότε δε θα υπολογίζαμε σε καμία περίπτωση το κόστος και θα προβαίναμε πάντα στο "θέλω" μας. Τα γκέμια της καταπίεσης της αγελαίας ζωής όμως, πάντα θα μας κρατάνε πίσω. Σαν επιμύθιο δεν ξέρω αν πρέπει να δώσω κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό. Κάτι αδιάφορο ίσως θα ταίριαζε περισσότερο. Άλλωστε το κάθε υποκείμενο διαθέτει κι άλλα χαρίσματα, όπως για παράδειγμα τόλμη/θάρρος, πέρα από τη λογική. Οι τολμηροί προβαίνουν σε επιλογές. Οι συντηρητικοί περιμένουν τις επιλογές, σε μορφή εξελίξεων. Ποιος έχει δίκιο ; Το δείχνει η Ιστορία.
ΥΓ. Ας είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου