Δε βάλτωσε το Λεμόνι. Πήρε απλά κάποιες μέρες ρεπό. Δεν πήγε διακοπές αν και θα πάει, αλλά ακόμα και τότε θα είναι ενεργό. Οι λόγοι αποχής ήταν ανθρώπινοι, καθημερινοί, κοινοί, ανούσιοι. Δεν υπήρξε παραμέληση του ιστότοπου, ούτε επανάπαυση στο γεγονός πως θα διαβάζει ο αναγνώστης παλιές αναρτήσεις. Αν και έγινε αυτό, και το Λεμόνι ακόμα και χωρίς νέο υλικό κρατά τη βάση του κοντά του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση από αυτό, για τον γράφοντα. Πρώτον, να βλέπει πως κάποιοι εκτιμούν τα γραφόμενα του, και η πλειοψηφία αυτών να μην είναι καν γνωστοί ή φίλοι, και δεύτερον, να ξέρει πως είναι και ο ίδιος συνεπής στις υποχρεώσεις του, όταν κάθεται απέναντι από την οθόνη και συνθέτει την επόμενη ανάρτηση.
Τέλος εποχής. Ελεύθερη πτώση πριν το πιο κομβικό σημείο της σεζόν. Και αυτό σαφώς, αν είσαι παλιός αναγνώστης, ξέρεις πως δεν είναι άλλο από τον Αύγουστο. Ο Αύγουστος είναι η Πρωτοχρονιά για το μυαλό. Τελειώνουν όλα. Ο ήλιος καίει όσο χρειάζεται και το τέμπο της πρωτεύουσας πέφτει. Πέφτει, και μαζί του πέφτεις και εσύ. Επαναπροσαρμόζεις τα θέλω και τα πρέπει για την ερχόμενη σεζόν και θέτεις στόχους και επιδιώξεις. Προσοχή! Άλλο ο στόχος, άλλο η επιδίωξη. Ο στόχος προϋποθέτει μέσα του πως το ταξίδι είναι επίπονο και η μη πραγματοποίησή του, δεν είναι τόσο επιβλαβής, καθώς το υποκείμενο κερδίζει ούτως ή άλλως. Η επιδίωξη είναι κάτι πιο επιτακτικό. Πρέπει να πραγματοποιηθεί πάση θυσία. Εν πάση περιπτώσει όμως, αυτά είναι δεύτερα πράγματα μπροστά στο τέλος εποχής που προμηνύει κάθε καλοκαίρι ο Αύγουστος.
Το τέλος εποχής αφορά πολλά πράγματα. Πέρα από τον επαναπροσδιορισμό αξιών και πιστεύω, ξεκαθαρίζουν καταστάσεις και άτομα, και ως εκ τούτου αποφασίζεις τι σκαρταδούρα θα διώξεις και τι πολύτιμο θα κρατήσεις κοντά σου. Αλίμονο, αν περιμένεις να ξεκαθαρίζει ο κόσμος στα πέριξ, από μόνος του. Πρέπει εσύ με ξεσκονόπανο και απολυμαντικό να διώχνεις το σκάρτο και το κίβδηλο. Οι καταστάσεις και τα άτομα είναι ελευθερία. Ποτέ δεσμά. Ο,τι αντιμετωπίζεις ως δεσμό, τότε σε κρατάει πίσω, σου κάνει κακό, και πρέπει να το κόψεις. Καμιά φορά αυτό το "κάτι" έχει γίνει κομμάτι σου, χέρι σου, πόδι σου. Πονάει πολύ να το κόψεις, αλλά πρέπει.
ΥΓ. Από αύριο πάντα. Καλό καλοκαίρι Αθήνα...
Τέλος εποχής. Ελεύθερη πτώση πριν το πιο κομβικό σημείο της σεζόν. Και αυτό σαφώς, αν είσαι παλιός αναγνώστης, ξέρεις πως δεν είναι άλλο από τον Αύγουστο. Ο Αύγουστος είναι η Πρωτοχρονιά για το μυαλό. Τελειώνουν όλα. Ο ήλιος καίει όσο χρειάζεται και το τέμπο της πρωτεύουσας πέφτει. Πέφτει, και μαζί του πέφτεις και εσύ. Επαναπροσαρμόζεις τα θέλω και τα πρέπει για την ερχόμενη σεζόν και θέτεις στόχους και επιδιώξεις. Προσοχή! Άλλο ο στόχος, άλλο η επιδίωξη. Ο στόχος προϋποθέτει μέσα του πως το ταξίδι είναι επίπονο και η μη πραγματοποίησή του, δεν είναι τόσο επιβλαβής, καθώς το υποκείμενο κερδίζει ούτως ή άλλως. Η επιδίωξη είναι κάτι πιο επιτακτικό. Πρέπει να πραγματοποιηθεί πάση θυσία. Εν πάση περιπτώσει όμως, αυτά είναι δεύτερα πράγματα μπροστά στο τέλος εποχής που προμηνύει κάθε καλοκαίρι ο Αύγουστος.
Το τέλος εποχής αφορά πολλά πράγματα. Πέρα από τον επαναπροσδιορισμό αξιών και πιστεύω, ξεκαθαρίζουν καταστάσεις και άτομα, και ως εκ τούτου αποφασίζεις τι σκαρταδούρα θα διώξεις και τι πολύτιμο θα κρατήσεις κοντά σου. Αλίμονο, αν περιμένεις να ξεκαθαρίζει ο κόσμος στα πέριξ, από μόνος του. Πρέπει εσύ με ξεσκονόπανο και απολυμαντικό να διώχνεις το σκάρτο και το κίβδηλο. Οι καταστάσεις και τα άτομα είναι ελευθερία. Ποτέ δεσμά. Ο,τι αντιμετωπίζεις ως δεσμό, τότε σε κρατάει πίσω, σου κάνει κακό, και πρέπει να το κόψεις. Καμιά φορά αυτό το "κάτι" έχει γίνει κομμάτι σου, χέρι σου, πόδι σου. Πονάει πολύ να το κόψεις, αλλά πρέπει.
ΥΓ. Από αύριο πάντα. Καλό καλοκαίρι Αθήνα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου