Πέρασε ο καιρός γρήγορα. Σιγά σιγά πρέπει να επανέλθει η προηγούμενη κατάσταση της καθημερινής πάλης. Αυτής που δίνει νόημα στη ζωή σε αντίθεση με την αναρχία του καλοκαιριού. Η αφησιά αυτή, αν δεν είναι τόσο αδόκιμη η λέξη, είναι ψυχοφθόρα. Ψυχοφθόρα με την κυριολεκτική σημασία του επιθέτου αυτού. Φθείρει την ψυχή. Την διασκεδάζει αλλά δεν την άγει. Δεν ψυχαγωγείσαι. Απλά ακολουθείς μια διασκεδαστική νόρμα. Που σε εξοστρακίζει δεξιά και αριστερά χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και κέρδος.
Λυκειακά θέματα τα παραπάνω, όμως επανέρχονται συχνά πυκνά στη θεματολογία. Είναι ένας δείκτης επαγρύπνησης, η συνειδητοποίηση της αδράνειας και η ανάγκη για δράση, όπως αντίστοιχα και η συνειδητοποίηση της κούρασης και η ανάγκη της αδράνειας. Αυτά πάνε κυκλικά. Και ο άνθρωπος ως ανικανοποίητο ον πάντα επιδιώκει το αντίθετο από την εποχή που βρίσκεται. Θέλγεται γενικά στο να ψάχνει το μη κοινό, και να το επιθυμεί, κι όταν αυτό γίνει κοινό, να το απορρίπτει. Καλή συμπεριφορά αυτή από τη μία, όμως από την άλλη είναι πλαστή και τείνει να συμβαίνει, όχι επειδή το άτομο θέλει, αλλά επειδή πρέπει.
Ίσως τα παραπάνω λόγια να είναι ασύντακτα, ανάκατα, μη τακτοποιημένα έστω. Έτσι πρέπει να είναι, σε μια πρόχειρη ανάγνωση, όμως αντικατοπτρίζουν άριστα τον χαρακτήρα του κειμένου αλλά και των ημερών (23/7 σήμερα). Πρόκειται για μια περίοδο απόλυτης αδράνειας, που κάθε ικανότητα σε εγκαταλείπει. Το μόνο που περιμένεις είναι η επαναφορά στην πραγματικότητα της ρουτίνας. Τίποτα περισσότερο. Ειδικά όταν στον ορίζοντα δεν πρόκειται να ξεπροβάλει κάτι το οποίο θα απασχολήσει το μυαλό με δολερό ή και όχι, τρόπο, για να το εντάξει στην καλοκαιρινή διάθεση (summer mood).
Γιατί, όπως έχει προειπωθεί, δεν είναι για όλους το καλοκαίρι.
Το μόνο ωραίο, στην εποχή αυτή, είναι το περπάτημα σε έντονο ρυθμό κάτω από τον καυτό αττικό ήλιο, που έχει μάθει να καίει με όλη του τη δύναμη το τσιμέντο της πρωτεύουσας. Να το καψώνει και να το ζεματίζει για τον χειμώνα, για να περπατάμε πάνω του πιο σταθερά. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με τη νομοτέλεια και τίποτα δε γίνεται εντελώς τυχαία όπως έχουν υποστηρίξει πολλές ψυχές.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=j7xrRC9u6O0
Λυκειακά θέματα τα παραπάνω, όμως επανέρχονται συχνά πυκνά στη θεματολογία. Είναι ένας δείκτης επαγρύπνησης, η συνειδητοποίηση της αδράνειας και η ανάγκη για δράση, όπως αντίστοιχα και η συνειδητοποίηση της κούρασης και η ανάγκη της αδράνειας. Αυτά πάνε κυκλικά. Και ο άνθρωπος ως ανικανοποίητο ον πάντα επιδιώκει το αντίθετο από την εποχή που βρίσκεται. Θέλγεται γενικά στο να ψάχνει το μη κοινό, και να το επιθυμεί, κι όταν αυτό γίνει κοινό, να το απορρίπτει. Καλή συμπεριφορά αυτή από τη μία, όμως από την άλλη είναι πλαστή και τείνει να συμβαίνει, όχι επειδή το άτομο θέλει, αλλά επειδή πρέπει.
Ίσως τα παραπάνω λόγια να είναι ασύντακτα, ανάκατα, μη τακτοποιημένα έστω. Έτσι πρέπει να είναι, σε μια πρόχειρη ανάγνωση, όμως αντικατοπτρίζουν άριστα τον χαρακτήρα του κειμένου αλλά και των ημερών (23/7 σήμερα). Πρόκειται για μια περίοδο απόλυτης αδράνειας, που κάθε ικανότητα σε εγκαταλείπει. Το μόνο που περιμένεις είναι η επαναφορά στην πραγματικότητα της ρουτίνας. Τίποτα περισσότερο. Ειδικά όταν στον ορίζοντα δεν πρόκειται να ξεπροβάλει κάτι το οποίο θα απασχολήσει το μυαλό με δολερό ή και όχι, τρόπο, για να το εντάξει στην καλοκαιρινή διάθεση (summer mood).
Γιατί, όπως έχει προειπωθεί, δεν είναι για όλους το καλοκαίρι.
Το μόνο ωραίο, στην εποχή αυτή, είναι το περπάτημα σε έντονο ρυθμό κάτω από τον καυτό αττικό ήλιο, που έχει μάθει να καίει με όλη του τη δύναμη το τσιμέντο της πρωτεύουσας. Να το καψώνει και να το ζεματίζει για τον χειμώνα, για να περπατάμε πάνω του πιο σταθερά. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με τη νομοτέλεια και τίποτα δε γίνεται εντελώς τυχαία όπως έχουν υποστηρίξει πολλές ψυχές.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=j7xrRC9u6O0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου