Τα πάντα κάνουν κύκλους. Κάποιοι κύκλοι κλείνουν. Κάποιοι άλλοι ανοίγουν. Κάποιοι δεν κλείνουν ποτέ και παίρνουν σπειροειδές σχήμα, όμως δεν είναι συνειδητή επιλογή και έτσι τρέπονται σε ορμητικές δίνες. Κάποιοι άλλοι επίσης δεν κλείνουν ποτέ όμως το επιλέγουμε εμείς αυτό και έτσι αφήνουμε τη σπείρα σε αταραξία και όποτε θέλουμε ή το επιβάλει ο καιρός συνεχίζουμε να την ξεμπλέκουμε ή να την επεκτείνουμε.
Ο άνθρωπος έχει πολλές ανάγκες. Κάποιες σεβαστές, άλλες όχι, γιατί δεν είναι αληθινές αλλά πλαστές ανάγκες που τις καλλιεργεί η εποχή. Η κάθε εποχή. Η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου είναι ο λόγος. Η έκφραση. Κανείς δε θα μπορούσε να το αμφισβητήσει αυτό. Όπως επίσης δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως ο άνθρωπος ζητά μόνιμα την φυγή. Η φυγή είναι το βασικό εργαλείο για να διευρύνει το μυαλό του. Μου θυμίζει την αντιπρόταση του Καββαδία στον Καίσαρα, που τον προέτρεπε να φύγουν για μακρινά ταξίδια προς απάλυνση του πόνου του τελευταίου για την αγαπημένη του. Η φυγή λοιπόν...
Να φεύγεις, ναι. Για μια μέρα, για μια βδομάδα, για πάντα όχι. Είναι ντροπή να ξεχνάς τις ρίζες. Το αίμα -αλλιώτικα θα το έλεγε ένας φίλος. Ζηλεύω θετικά αυτούς που η ζωή τους φέρνει αντιμέτωπους με τόση ανέχεια, που αποφασίζουν να τα παρατήσουν όλα και να πάρουν το πρώτο πλοίο για να μπαρκάρουν. Να πάνε σε άλλα μέρη, να κάνουν πέντε δεκάρες. Να μη ζητιανέψουν το ψωμί τους αλλά να το κυνηγήσουν ως τις Ινδίες, ως την Αμερική και τις βόρειες θάλασσες. Θέλει σθένος, ακόμα κι αν δεν έχεις άλλη επιλογή. Πάντα κάτι σε κρατάει πίσω ακόμα κι αν είσαι μόνος στον κόσμο. Το χώμα είναι γλυκό και η λησμονιά του αίματος -που χύθηκε στον τόπο αυτό για να γεννηθείς και είναι για πάντα ζεστό- φρικτή. Μυρίζει αιμοσφαίρια και νευρικά αιμοπετάλια.
Τι περίεργο πράγμα αυτό το Ετεροχρονισμένο, που μια ζωή θα στοιχειώνει το μυαλό σου ; Που πάντα σκέφτεσαι πως αν το μυαλό σου υπήρχε στην ίδια του μορφή κάποια χρόνια πίσω, θα έπαιρνες άλλες αποφάσεις για σένα. Ίσως όλα να εντάσσονται στην νομοτέλεια και τελικά, να μην έχει σημασία αυτό το "αν.." αλλά, για σκέψου: "Αν" ;
Αν δεν ακολουθούσες την πορεία των σπουδών, αν δε ζούσες παρασιτικά στους δικούς σου, αν δε δούλευες, αν δεν έκανες παρέα με αυτούς που κάνεις, θα ήσουν ο ίδιος ; Όχι. Σίγουρα. Πάντα όμως, θα ήθελες να φύγεις.
Κι αν δεν μπορείς ; Κι αν δεν μπορείς ούτε δυο μέρες να δεις έναν άλλον τόπο ; Να σκεφτείς ποιητικά και να δελεάσεις τον εαυτό σου με εικόνες νοητές ; Όχι. Τίποτα δεν ξεπερνάει το βίωμα. Καμιά φορά η σκέψη μπορεί να μαχαιρώσει ή να γλυκάνει πολύ, είναι όμως πεπερασμένη και περιοδική. Το βίωμα είναι ένα στιγμιαίο ανεπανάληπτο γεγονός. Είναι μια φωτογραφία που δεν εμφανίζεται ποτέ, καθ'όλη τη διάρκεια της Ύπαρξης. Η ανάμνηση, η σκέψη είναι ένα αρνητικό.
Ποιος όμως σπίτι του έχει άλμπουμ με αρνητικά ;
ΥΓ. Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε, κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει. Εσύ τσιγάρο Κάμελ να καπνίζεις, ναι. Κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.
ΥΓ2. Αν δεν μπορείς να φύγεις, προσπάθησε το. Τουλάχιστον θα ξεφύγεις από το γνώριμο βάλτο.
Ο άνθρωπος έχει πολλές ανάγκες. Κάποιες σεβαστές, άλλες όχι, γιατί δεν είναι αληθινές αλλά πλαστές ανάγκες που τις καλλιεργεί η εποχή. Η κάθε εποχή. Η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου είναι ο λόγος. Η έκφραση. Κανείς δε θα μπορούσε να το αμφισβητήσει αυτό. Όπως επίσης δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως ο άνθρωπος ζητά μόνιμα την φυγή. Η φυγή είναι το βασικό εργαλείο για να διευρύνει το μυαλό του. Μου θυμίζει την αντιπρόταση του Καββαδία στον Καίσαρα, που τον προέτρεπε να φύγουν για μακρινά ταξίδια προς απάλυνση του πόνου του τελευταίου για την αγαπημένη του. Η φυγή λοιπόν...
Να φεύγεις, ναι. Για μια μέρα, για μια βδομάδα, για πάντα όχι. Είναι ντροπή να ξεχνάς τις ρίζες. Το αίμα -αλλιώτικα θα το έλεγε ένας φίλος. Ζηλεύω θετικά αυτούς που η ζωή τους φέρνει αντιμέτωπους με τόση ανέχεια, που αποφασίζουν να τα παρατήσουν όλα και να πάρουν το πρώτο πλοίο για να μπαρκάρουν. Να πάνε σε άλλα μέρη, να κάνουν πέντε δεκάρες. Να μη ζητιανέψουν το ψωμί τους αλλά να το κυνηγήσουν ως τις Ινδίες, ως την Αμερική και τις βόρειες θάλασσες. Θέλει σθένος, ακόμα κι αν δεν έχεις άλλη επιλογή. Πάντα κάτι σε κρατάει πίσω ακόμα κι αν είσαι μόνος στον κόσμο. Το χώμα είναι γλυκό και η λησμονιά του αίματος -που χύθηκε στον τόπο αυτό για να γεννηθείς και είναι για πάντα ζεστό- φρικτή. Μυρίζει αιμοσφαίρια και νευρικά αιμοπετάλια.
Τι περίεργο πράγμα αυτό το Ετεροχρονισμένο, που μια ζωή θα στοιχειώνει το μυαλό σου ; Που πάντα σκέφτεσαι πως αν το μυαλό σου υπήρχε στην ίδια του μορφή κάποια χρόνια πίσω, θα έπαιρνες άλλες αποφάσεις για σένα. Ίσως όλα να εντάσσονται στην νομοτέλεια και τελικά, να μην έχει σημασία αυτό το "αν.." αλλά, για σκέψου: "Αν" ;
Αν δεν ακολουθούσες την πορεία των σπουδών, αν δε ζούσες παρασιτικά στους δικούς σου, αν δε δούλευες, αν δεν έκανες παρέα με αυτούς που κάνεις, θα ήσουν ο ίδιος ; Όχι. Σίγουρα. Πάντα όμως, θα ήθελες να φύγεις.
Κι αν δεν μπορείς ; Κι αν δεν μπορείς ούτε δυο μέρες να δεις έναν άλλον τόπο ; Να σκεφτείς ποιητικά και να δελεάσεις τον εαυτό σου με εικόνες νοητές ; Όχι. Τίποτα δεν ξεπερνάει το βίωμα. Καμιά φορά η σκέψη μπορεί να μαχαιρώσει ή να γλυκάνει πολύ, είναι όμως πεπερασμένη και περιοδική. Το βίωμα είναι ένα στιγμιαίο ανεπανάληπτο γεγονός. Είναι μια φωτογραφία που δεν εμφανίζεται ποτέ, καθ'όλη τη διάρκεια της Ύπαρξης. Η ανάμνηση, η σκέψη είναι ένα αρνητικό.
Ποιος όμως σπίτι του έχει άλμπουμ με αρνητικά ;
ΥΓ. Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε, κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει. Εσύ τσιγάρο Κάμελ να καπνίζεις, ναι. Κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.
ΥΓ2. Αν δεν μπορείς να φύγεις, προσπάθησε το. Τουλάχιστον θα ξεφύγεις από το γνώριμο βάλτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου