Όλα καλά

Πως τα φέρνει η ζωή. Καμιά φορά πλάθεις στο μυαλό σου σταθερές αξίες και πιστεύω τα οποία είσαι σίγουρος πως θα τα κουβαλάς μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου. Κι όμως, ο Θεός γελάει με τη σιγουριά σου και αλλάζει τις καταστάσεις, έτσι ώστε να καταλάβεις πως δεν πρέπει μερικές φορές σε πράγματα ρευστά, να είσαι τόσο απόλυτος. Μόλις 9 μέρες πριν το Δεκαπενταύγουστο και η Αθήνα έχει παγετώνα. Όχι κυριολεκτικό, καθώς η ζέστη καλά κρατεί, με ξεσπάσματα δροσερού αέρα. Συνυποδηλωτικό παγετώνα, που υποδηλώνει την παγίωση σε θέσεις όπως η ρευστότητα και η ανοχή. Φαντάσου έναν κόσμο, με αδαείς ανθρώπους να είναι απόλυτοι επί παντός επιστητού. Πραγματικά θλιβερό.

Βεβαίως και πρέπει να είσαι απόλυτος σε αυτά που γνωρίζεις στο έπακρο και δεν χωράει συζήτηση πως κάνεις λάθος. Όμως από την άλλη, η τάση αυτή σε κάνει να κυριεύεσαι από αυτή τη σιγουριά που καμιά φορά μπορεί να αποβεί καταστροφική. Οι καιροί αλλάζουν, και ο άνθρωπος αναθεωρεί. Ο συγκροτημένος άνθρωπος αναθεωρεί και μεταπλάθεται. Ο σοφός άνθρωπος αναθεωρεί, μεταπλάθεται και καταλήγει. Ο τέλειος άνθρωπος αναθεωρεί, μεταπλάθεται, καταλήγει, νιώθει σίγουρος και τελικά φθείρεται. Ο Καμί λέει πως "το ότι αρχίζεις να σκέφτεσαι, σημαίνει πως αρχίζεις να φθείρεσαι". Και έχει δίκιο.

Η βασική ιδιότητα του τέλειου ανθρώπου είναι η καχυποψία. Η καχυποψία, γεννά την περιέργεια και η περιέργεια απαιτεί έρευνα για την αναζήτηση της αλήθειας. Η διαδρομή αυτή βγάζει τον άνθρωπο από την αδράνεια, και τον κυριεύει σε σημείο που τον ταλαιπωρεί. Τον ταλαιπωρεί τόσο, που τελικά φθείρεται. Η ζωή περνά μπροστά από τα μάτια του σαν το μόνο λεωφορείο που θα τον έσωζε από διαδρομή χιλιομέτρων, στο οποίο βέβαια, συνειδητά δεν επέλεξε να επιβιβαστεί. Έτσι περπατά, ιδρώνει, λιώνει και αφήνοντας λίγο λίγο τον εαυτό του πάνω στην ατελείωτη λεωφόρο της έρευνας, καταλήγει σε ένα σκελετό και πεθαίνει. Αυτή είναι η πορεία.

Μπορεί φυσικά να είναι απόλυτος. Να μη δέχεται τίποτα και να μένει ανεπηρέαστος από τις ραγδαίες γύρω του αλλαγές. Να στέκεται αγέρωχος χωριάτης απέναντι στα πρώτα πρωτοβρόχια, νομίζοντας πως η ιδιότητα του φυσικού ανθρώπου τον κάνει άτρωτο στο αγιάζι του Σεπτέμβρη. Όμως θα τον ρίξει στο κρεβάτι, με πνευμονία και η βοήθεια μπορεί να αργήσει να έρθει. Τότε ο απόλυτος άνθρωπος δεν έχει που να κρατηθεί. Η αμφιβολία δεν του επιτρέπει να αναλογιστεί πως έκανε λάθος και νιώθει σίγουρος πως θα σωθεί. Η ύβρις αυτή απέναντι στην πλάση, θα τον κάνει να επιδεινώσει τη θέση του. Και θα πεθάνει αβοήθητος, ενώ υπό άλλες συνθήκες, μια αντιβίωση θα τον έσωζε εντός ολίγου.

Μια αμφιβολία θα ήταν η σπίθα για να τροφοδοτήσει τη ζωή του. Κι όμως. Ο μη τέλειος, κοινός άνθρωπος, επιλέγει να στέκεται απόλυτος σε όλα. Και σε αυτά που ξέρει, και σε αυτά στα οποία δεν έχει ιδέα. Έχει πάντα δίκιο και ας μην έχει διαβάσει Σοπενχάουερ.

Του αξίζει αυτό που έπαθε. Να είσαι καχύποπτος και περίεργος αναγνώστη. Τυχοδιώκτης και καιροσκόπος. Και πάνω από όλα, Θεός του εαυτού σου, αλλά με γνώση της τρωτής σου φύσης.