Με τον όρο Αδράνεια, στη Φυσική, ονομάζεται η χαρακτηριστική ιδιότητα των σωμάτων να αντιστέκονται στην οποιαδήποτε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης.
Ξεκινούμε με την διασαφήνιση του όρου. Τα σώματα είμαστε εμείς. Προσεγγίζοντας πάντα το σώμα και την ψυχή ως μια οντότητα, αριστοτελικά ή ακόμα καλύτερα όπως ο Σπινόζα. Έστω λοιπόν, πως το σώμα είναι αυτό που αντιστέκεται και στην έννοια σώμα βάζεις το άθροισμα της σαρκικής αλλά και νοητικής μάζας του ανθρώπου. Η κινητική κατάσταση είναι η ζωή. Κάτι κινούμενο και στάσιμο παράλληλα. Ένα ποτάμι που ενίοτε βαλτώνει. Οι μεταβολές, οι αλλαγές, είναι κάτι που κάνει το σώμα να τσινάει. Να αντιστέκεται. Και αυτό είναι η Αδράνεια.
Όταν οι δυνάμεις που ασκούνται σε ένα σώμα αλληλοαναιρούνται, τότε το σώμα θα εξακολουθεί να κινείται με την ταχύτητα την οποία έχει αποκτήσει ή αν δεν έχει ταχύτητα θα παραμείνει ακίνητο. Η παραπάνω αρχή της αδράνειας διατυπώθηκε αρχικά από τον Γαλιλαίο.
Η αλλόκοτη αυτή σκέψη, έχει εφαρμογή προφανέστατη. Οι δυνάμεις είναι οι ιδέες, δυνατές ιδέες. Ιδέες που κάνουν τον άνθρωπο να μην επιλέγει τη μια μόνο πλευρά αλλά να αμφιταλαντεύεται διαρκώς και να υιοθετεί πότε τη μία πότε την άλλη. Ο Γαλιλαίος παρατήρησε, πως ο άνθρωπος αυτός είτε βαλτώνει τελικά και βυθίζεται στο έλος ή προχωρά ακάθεκτος. Άλλωστε η ματαιότητα καθιστά ισάξια και τα δύο.
Αν ασκηθούν δυνάμεις σε κάποιο σώμα και αυτό δεν μεταβάλει την κινητική του κατάσταση (παραμείνει ακίνητο ή διατηρεί την πορεία του), τότε σημαίνει ότι υπάρχουν άλλες εξωτερικές δυνάμεις που αντιστέκονται στη μεταβολή, συνήθως είναι στατικές τριβές.
Το σώμα που δε μεταβάλλει την κινητική του κατάσταση είναι κάτι άξιο παρατήρησης και εντελώς διφορούμενο. Μπορεί να είναι ένας κάθετος χαρακτήρας ο οποίος δέχεται τις αντίρροπες ιδέες, και δε βαλτώνει, αλλά μπορεί να ζει μέσα σε ένα χάος το οποίο τον υποχρεώνει να πηγαίνει μπροστά και να μην αποκλίνει με τίποτα. Κάτι τέτοιο, είναι σαφώς η κακή πλευρά και κάτι εξαιρετικά θλιβερό. Οι εξωτερικές δυνάμεις είναι ερεθίσματα που δε λαμβάνουν όλοι, στην περίπτωση του σοβαρού και αυστηρού χαρακτήρα, τα οποία λόγω των αντιστάσεών του, καταφέρνει και αντιστέκεται σε αυτά. Στην περίπτωση του χαμένου κορμιού όμως, πρόκειται για ιδέες με κακόβουλη ή και καλόβουλη αύρα, τις οποίες δε γεύεται λόγω της στατικής άγνοιας και ημιμάθειάς του.
Αδράνεια στη μεταφορική κίνηση: Η αδράνεια ισούται με m0/τετρ.ρίζα (1-u^2/c^2) , ενώ για μικρές ταχύτητες η αδράνεια ισούται με τη μάζα (m) και είναι σταθερή. Επιπλέον, όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα τόσο μεγαλύτερη είναι η αδράνεια. Ένα σώμα με μικρή μάζα μεταβάλλει εύκολα την κίνησή του, ενώ ένα σώμα με μεγάλη μάζα μεταβάλλει την κίνησή του δυσκολότερα. Η ισότητα μάζας και αδράνειας διατυπώθηκε από τον Νεύτωνα η μάζα ενός σώματος είναι το μέτρο της αδράνειάς του, που είναι ο πρώτος νόμος του.
Η μάζα είναι το υπόβαθρο. Το πόσο μακριά φτάνεις. Το σώμα με τη μικρή μάζα θα μεταβάλλει την κίνησή του. Θα κάνει βήματα παραπέρα από την ευθεία καρφωτή ανηφορική πορεία. Θα πέσει σε λακούβες, θα βγει στα χωράφια ψάχνοντας να βρει το δρόμο, αλλά θα το περιμένει μακρά περίοδος νυκτός. Η μεγάλη μάζα θα μείνει πιστό στην κίνησή του, στην κατεύθυνσή του, την πορεία του. Η μεγάλη μάζα προκαλεί μεγάλη αδράνεια, η μικρή μάζα αποφεύγει την αδράνεια όμως χάνει και το δρόμο. Αν κουβαλάς μεγάλη μάζα, η αδράνεια είναι αναπόφευκτη.
Ευχαριστούμε Νεύτωνα.
Ξεκινούμε με την διασαφήνιση του όρου. Τα σώματα είμαστε εμείς. Προσεγγίζοντας πάντα το σώμα και την ψυχή ως μια οντότητα, αριστοτελικά ή ακόμα καλύτερα όπως ο Σπινόζα. Έστω λοιπόν, πως το σώμα είναι αυτό που αντιστέκεται και στην έννοια σώμα βάζεις το άθροισμα της σαρκικής αλλά και νοητικής μάζας του ανθρώπου. Η κινητική κατάσταση είναι η ζωή. Κάτι κινούμενο και στάσιμο παράλληλα. Ένα ποτάμι που ενίοτε βαλτώνει. Οι μεταβολές, οι αλλαγές, είναι κάτι που κάνει το σώμα να τσινάει. Να αντιστέκεται. Και αυτό είναι η Αδράνεια.
Όταν οι δυνάμεις που ασκούνται σε ένα σώμα αλληλοαναιρούνται, τότε το σώμα θα εξακολουθεί να κινείται με την ταχύτητα την οποία έχει αποκτήσει ή αν δεν έχει ταχύτητα θα παραμείνει ακίνητο. Η παραπάνω αρχή της αδράνειας διατυπώθηκε αρχικά από τον Γαλιλαίο.
Η αλλόκοτη αυτή σκέψη, έχει εφαρμογή προφανέστατη. Οι δυνάμεις είναι οι ιδέες, δυνατές ιδέες. Ιδέες που κάνουν τον άνθρωπο να μην επιλέγει τη μια μόνο πλευρά αλλά να αμφιταλαντεύεται διαρκώς και να υιοθετεί πότε τη μία πότε την άλλη. Ο Γαλιλαίος παρατήρησε, πως ο άνθρωπος αυτός είτε βαλτώνει τελικά και βυθίζεται στο έλος ή προχωρά ακάθεκτος. Άλλωστε η ματαιότητα καθιστά ισάξια και τα δύο.
Αν ασκηθούν δυνάμεις σε κάποιο σώμα και αυτό δεν μεταβάλει την κινητική του κατάσταση (παραμείνει ακίνητο ή διατηρεί την πορεία του), τότε σημαίνει ότι υπάρχουν άλλες εξωτερικές δυνάμεις που αντιστέκονται στη μεταβολή, συνήθως είναι στατικές τριβές.
Το σώμα που δε μεταβάλλει την κινητική του κατάσταση είναι κάτι άξιο παρατήρησης και εντελώς διφορούμενο. Μπορεί να είναι ένας κάθετος χαρακτήρας ο οποίος δέχεται τις αντίρροπες ιδέες, και δε βαλτώνει, αλλά μπορεί να ζει μέσα σε ένα χάος το οποίο τον υποχρεώνει να πηγαίνει μπροστά και να μην αποκλίνει με τίποτα. Κάτι τέτοιο, είναι σαφώς η κακή πλευρά και κάτι εξαιρετικά θλιβερό. Οι εξωτερικές δυνάμεις είναι ερεθίσματα που δε λαμβάνουν όλοι, στην περίπτωση του σοβαρού και αυστηρού χαρακτήρα, τα οποία λόγω των αντιστάσεών του, καταφέρνει και αντιστέκεται σε αυτά. Στην περίπτωση του χαμένου κορμιού όμως, πρόκειται για ιδέες με κακόβουλη ή και καλόβουλη αύρα, τις οποίες δε γεύεται λόγω της στατικής άγνοιας και ημιμάθειάς του.
Αδράνεια στη μεταφορική κίνηση: Η αδράνεια ισούται με m0/τετρ.ρίζα (1-u^2/c^2) , ενώ για μικρές ταχύτητες η αδράνεια ισούται με τη μάζα (m) και είναι σταθερή. Επιπλέον, όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα τόσο μεγαλύτερη είναι η αδράνεια. Ένα σώμα με μικρή μάζα μεταβάλλει εύκολα την κίνησή του, ενώ ένα σώμα με μεγάλη μάζα μεταβάλλει την κίνησή του δυσκολότερα. Η ισότητα μάζας και αδράνειας διατυπώθηκε από τον Νεύτωνα η μάζα ενός σώματος είναι το μέτρο της αδράνειάς του, που είναι ο πρώτος νόμος του.
Η μάζα είναι το υπόβαθρο. Το πόσο μακριά φτάνεις. Το σώμα με τη μικρή μάζα θα μεταβάλλει την κίνησή του. Θα κάνει βήματα παραπέρα από την ευθεία καρφωτή ανηφορική πορεία. Θα πέσει σε λακούβες, θα βγει στα χωράφια ψάχνοντας να βρει το δρόμο, αλλά θα το περιμένει μακρά περίοδος νυκτός. Η μεγάλη μάζα θα μείνει πιστό στην κίνησή του, στην κατεύθυνσή του, την πορεία του. Η μεγάλη μάζα προκαλεί μεγάλη αδράνεια, η μικρή μάζα αποφεύγει την αδράνεια όμως χάνει και το δρόμο. Αν κουβαλάς μεγάλη μάζα, η αδράνεια είναι αναπόφευκτη.
Ευχαριστούμε Νεύτωνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου