Έπειτα από χρόνια είδα μια ταινία την οποία πάντοτε είχα στο τοπ 10 του μυαλού μου. Ποτέ όμως από τότε που άρχισα να πλάθω τη σημερινή μου ιδιοσυγκρασία δεν μπήκα στον κόπο να την ξαναδώ. Έφτασε βέβαια η κατάλληλη στιγμή, -σημασία έχει το timing- που την ξαναείδα με νέα μάτια. Έβγαλα συμπεράσματα και αντιλήφθηκα πως πλημμυρίζεται από ατάκες, που πραγματικά είναι άξιες σχολιασμού. Πρόκειται για το Taxi Driver του Μάρτιν Σκορσέζε. Πρωταγωνιστής ο Travis Bickle που ενσαρκώνεται από τον Robert DeNiro, σε έναν από τους πρώτους του ρόλους που τον απογείωσαν. Είμαστε στο 1976.
Και πεταγόμαστε ως εκ δια μαγείας στο 2013. Πολλά χρόνια αργότερα θα μπορούσε κανείς να πει, αν και κάτι τέτοιο έγκειται καθαρά στο πως το βλέπεις. Για κάποιους τα δισεκατομμύρια που ζει η Γη είναι ένα μέγεθος βάσει του οποίου θεωρούν την πεντηκονταετία μια τρίχα, ενώ άλλοι δεν αντέχουν για δύο ώρες μόνοι τους. Παρόλ'αυτά η άποψη πως ο χρόνος είναι σχετικός ενώ ισχύει, σε κάποια πράγματα μπορούμε να πούμε πως σταματά δυσάρεστα, σε σημείο που αναρωτιέσαι πως γίνεται μετά από 37 ολόκληρα χρόνια ο Travis Bickle να σου χτυπάει την πόρτα.
Κι όμως η μοναξιά, και ο αποκλεισμός από τη ζωή είναι κάτι τόσο διαχρονικό, που είτε στη Νέα Υόρκη είτε στην Αθήνα, χτυπούν αναπάντεχα σαν μια βροχή στα μέσα του Αυγούστου. Συναισθήματα, ή καλύτερα, καταστάσεις, που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τον κόσμο που σε περιβάλει. Καταστάσεις που σε οδηγούν σε κατάρρευση ή συγκρότηση του είναι σου. You're only as healthy as you feel. Έτσι λέει ο Travis γράφοντας στο ημερολόγιό του. Σίγουρα η κατάρρευση έρχεται εκ των έσω.
Αυτή είναι η στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως σιγά σιγά φτάνεις στον πάτο. Και όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις τότε είσαι έτοιμος να τα κερδίσεις όλα. Ωραίο μήνυμα που περνάει το Fight Club. Μια μεταγενέστερη ταινία σε ανοιχτό διάλογο με τον Ταξιτζή. Επανερχόμενοι λοιπόν, βλέπουμε πως η απόλυτη συνειδητοποίηση της δεινής θέσης σε οδηγεί σε μια περιφρόνηση για οτιδήποτε κακό μπορεί να προκύψει. Η νύχτα είναι μονόδρομος. Όταν οι άλλοι κοιμούνται εσύ δημιουργείς. Τι δημιουργείς ; Τίποτα. Αρχίζεις την προσπάθειά σου ώστε να γίνεις ένας απλός άνθρωπος και να χαθείς μέσα στο πλήθος. Και ποιος βοηθά σε αυτό ; Η νύχτα. Ο μόνος αρωγός στο να βγεις από τον εαυτό σου και να βρεις τον εαυτό σου. All the animals come out at night - whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies, sick, venal. Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets. Πόσο δίκιο. Ο ζωολογικός κήπος σε όλο του το μεγαλείο.
Το σύνδρομο της μοναξιάς δεν φεύγει. Γεννιέσαι με αυτό. Ζεις και πεθαίνεις με αυτό. Καμιά φορά προκύπτουν καταστάσεις στις οποίες δοξάζεις τον Θεό που σου το έδιωξε από πάνω σου και σε έκανε να νιώθεις και εσύ σημαντικός για κάποιον. Είναι όμως μια ψευδαίσθηση γιατί όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Πάλι θα μείνεις μόνος σου και θα παλεύεις με το μοναχικότερο συναίσθημα επί γης. Το συναίσθημα της απέραντης μοναξιάς του είναι σου. Τα ενωμένα χέρια χωρίζουν μπροστά στο γκρεμό. Ασυνείδητα. Και πάλι είσαι μόνος σου. Εσύ και το κενό. Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man... June 8th. My life has taken another turn again. The days can go on with regularity over and over, one day indistinguishable from the next. A long continuous chain. Then suddenly, there is a change. Η προαναφερθείσα αλλαγή. Το όνειρο που χάνεται από το επίμονο ξυπνητήρι. Τι ψευδαίσθηση...
Κάποια στιγμή πρέπει να το πολεμήσεις. Όχι ότι θα αλλάξεις κάτι, αλλά να απασχολήσεις το μυαλό σου καλλιεργώντας του νέες ψευδαισθήσεις. Να υποπέσεις σε νέα λάθη, τα οποία μοιραία πάλι θα σε οδηγήσουν στο μονόδρομο της μοναξιάς. Γιατί εδώ που τα λέμε, εσύ φταις και ο χαρακτήρας σου που δε βγαίνεις από τη δίνη του εγώ σου. Έτσι βρίσκεις μια δουλειά. Μια δουλειά που σου δίνει λεφτά, σου ταιριάζει ή όχι. Σε απασχολεί. Δουλεύεις ή παράγεις έργο; Καμιά σημασία. Γεμίζει τις μέρες σου, τα βράδια σου. Χάνεσαι σε αυτή. Όπως επισημαίνει ο Τravis. You get a job. You become the job. Δε δουλεύεις για να ζεις. Ζεις για να δουλεύεις.
Πείθεσαι και συνειδητοποιείς πως ο κακός σου χαρακτήρας τελικά είναι υπαίτιος για όλα. Νιώθεις βρώμικος άσχετα αν κάνεις μπάνιο κάθε μέρα. Νιώθεις άξεστος άσχετα με το αν σπουδάζεις ή είσαι πολυπράγμων. Νιώθεις ατζαμής άσχετα με το αν τα χέρια σου ξέρουν τι κάνουν, σε απόλυτη συνάρτηση με το μυαλό σου. Η συνειδητοποίηση του μονόδρομου έφτασε. Σου χτυπάει το κουδούνι σαν έναν όμορφο κύριο του Αγίου Βαλεντίνου που αφήνει λουλούδια στην πανέμορφη δεσποινίδα που ενώ ξέρει από ποιον είναι, διαβάζει την κάρτα για να ικανοποίησει τις κρυφές της ελπίδες πως τα έστειλε ο εραστής της. Now I see this clearly. My whole life is pointed in one direction. There never has been a choice for me. Όχι φίλε. Είχες ευκαιρίες. Απλά αφού άρμεξες 100 πρόβατα, μια αδικαιολόγητη μανία σε έκανε να χύσεις την καρδάρα.
Παρ'το χαμπάρι ρε! Δεν υπάρχει επιστροφή. Εκτός κι αν η μοναδική σου ευκαιρία να το αλλάξεις αυτό σου δώσει περιθώριο για μια δεύτερη προσπάθεια. Θα τα καταφέρεις; Ή για άλλη μια φορά θα βγάλεις τον χειρότερο δυνατό εαυτό σου ; Ποιος ξέρει ; Εσύ πάντως ξέρεις πως είσαι γεννημένος για τα λίγα. Αν μπορούσες να έχεις τα πολλά θα είχε φροντίσει ο Θεός να σε βάλει από νωρίς στο τριπάκι των ευνοϊκών συγκυριών. Let me tell you something. You're in a hell, and you're gonna die in a hell, just like the rest of 'em!
ΥΓ. Μεγάλη ανάρτηση, βαρετή και κουραστική για όλους όσους διαβάζουν αυτό το blog. Δυστυχώς για σένα αναγνώστη, καμιά φορά πρέπει να βγάζω από μέσα μου το πως νιώθω.
ΥΓ2. Άραγε να σώζεται η κατάσταση ; Πλέον όχι. Μονόδρομος οι κακές επιλογές. Όταν χάνεις κάτι τότε το εκτιμάς. 4 μήνες και 13 μέρες αισίως.
Και πεταγόμαστε ως εκ δια μαγείας στο 2013. Πολλά χρόνια αργότερα θα μπορούσε κανείς να πει, αν και κάτι τέτοιο έγκειται καθαρά στο πως το βλέπεις. Για κάποιους τα δισεκατομμύρια που ζει η Γη είναι ένα μέγεθος βάσει του οποίου θεωρούν την πεντηκονταετία μια τρίχα, ενώ άλλοι δεν αντέχουν για δύο ώρες μόνοι τους. Παρόλ'αυτά η άποψη πως ο χρόνος είναι σχετικός ενώ ισχύει, σε κάποια πράγματα μπορούμε να πούμε πως σταματά δυσάρεστα, σε σημείο που αναρωτιέσαι πως γίνεται μετά από 37 ολόκληρα χρόνια ο Travis Bickle να σου χτυπάει την πόρτα.
Κι όμως η μοναξιά, και ο αποκλεισμός από τη ζωή είναι κάτι τόσο διαχρονικό, που είτε στη Νέα Υόρκη είτε στην Αθήνα, χτυπούν αναπάντεχα σαν μια βροχή στα μέσα του Αυγούστου. Συναισθήματα, ή καλύτερα, καταστάσεις, που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τον κόσμο που σε περιβάλει. Καταστάσεις που σε οδηγούν σε κατάρρευση ή συγκρότηση του είναι σου. You're only as healthy as you feel. Έτσι λέει ο Travis γράφοντας στο ημερολόγιό του. Σίγουρα η κατάρρευση έρχεται εκ των έσω.
Αυτή είναι η στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως σιγά σιγά φτάνεις στον πάτο. Και όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις τότε είσαι έτοιμος να τα κερδίσεις όλα. Ωραίο μήνυμα που περνάει το Fight Club. Μια μεταγενέστερη ταινία σε ανοιχτό διάλογο με τον Ταξιτζή. Επανερχόμενοι λοιπόν, βλέπουμε πως η απόλυτη συνειδητοποίηση της δεινής θέσης σε οδηγεί σε μια περιφρόνηση για οτιδήποτε κακό μπορεί να προκύψει. Η νύχτα είναι μονόδρομος. Όταν οι άλλοι κοιμούνται εσύ δημιουργείς. Τι δημιουργείς ; Τίποτα. Αρχίζεις την προσπάθειά σου ώστε να γίνεις ένας απλός άνθρωπος και να χαθείς μέσα στο πλήθος. Και ποιος βοηθά σε αυτό ; Η νύχτα. Ο μόνος αρωγός στο να βγεις από τον εαυτό σου και να βρεις τον εαυτό σου. All the animals come out at night - whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies, sick, venal. Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets. Πόσο δίκιο. Ο ζωολογικός κήπος σε όλο του το μεγαλείο.
Το σύνδρομο της μοναξιάς δεν φεύγει. Γεννιέσαι με αυτό. Ζεις και πεθαίνεις με αυτό. Καμιά φορά προκύπτουν καταστάσεις στις οποίες δοξάζεις τον Θεό που σου το έδιωξε από πάνω σου και σε έκανε να νιώθεις και εσύ σημαντικός για κάποιον. Είναι όμως μια ψευδαίσθηση γιατί όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Πάλι θα μείνεις μόνος σου και θα παλεύεις με το μοναχικότερο συναίσθημα επί γης. Το συναίσθημα της απέραντης μοναξιάς του είναι σου. Τα ενωμένα χέρια χωρίζουν μπροστά στο γκρεμό. Ασυνείδητα. Και πάλι είσαι μόνος σου. Εσύ και το κενό. Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man... June 8th. My life has taken another turn again. The days can go on with regularity over and over, one day indistinguishable from the next. A long continuous chain. Then suddenly, there is a change. Η προαναφερθείσα αλλαγή. Το όνειρο που χάνεται από το επίμονο ξυπνητήρι. Τι ψευδαίσθηση...
Κάποια στιγμή πρέπει να το πολεμήσεις. Όχι ότι θα αλλάξεις κάτι, αλλά να απασχολήσεις το μυαλό σου καλλιεργώντας του νέες ψευδαισθήσεις. Να υποπέσεις σε νέα λάθη, τα οποία μοιραία πάλι θα σε οδηγήσουν στο μονόδρομο της μοναξιάς. Γιατί εδώ που τα λέμε, εσύ φταις και ο χαρακτήρας σου που δε βγαίνεις από τη δίνη του εγώ σου. Έτσι βρίσκεις μια δουλειά. Μια δουλειά που σου δίνει λεφτά, σου ταιριάζει ή όχι. Σε απασχολεί. Δουλεύεις ή παράγεις έργο; Καμιά σημασία. Γεμίζει τις μέρες σου, τα βράδια σου. Χάνεσαι σε αυτή. Όπως επισημαίνει ο Τravis. You get a job. You become the job. Δε δουλεύεις για να ζεις. Ζεις για να δουλεύεις.
Πείθεσαι και συνειδητοποιείς πως ο κακός σου χαρακτήρας τελικά είναι υπαίτιος για όλα. Νιώθεις βρώμικος άσχετα αν κάνεις μπάνιο κάθε μέρα. Νιώθεις άξεστος άσχετα με το αν σπουδάζεις ή είσαι πολυπράγμων. Νιώθεις ατζαμής άσχετα με το αν τα χέρια σου ξέρουν τι κάνουν, σε απόλυτη συνάρτηση με το μυαλό σου. Η συνειδητοποίηση του μονόδρομου έφτασε. Σου χτυπάει το κουδούνι σαν έναν όμορφο κύριο του Αγίου Βαλεντίνου που αφήνει λουλούδια στην πανέμορφη δεσποινίδα που ενώ ξέρει από ποιον είναι, διαβάζει την κάρτα για να ικανοποίησει τις κρυφές της ελπίδες πως τα έστειλε ο εραστής της. Now I see this clearly. My whole life is pointed in one direction. There never has been a choice for me. Όχι φίλε. Είχες ευκαιρίες. Απλά αφού άρμεξες 100 πρόβατα, μια αδικαιολόγητη μανία σε έκανε να χύσεις την καρδάρα.
Παρ'το χαμπάρι ρε! Δεν υπάρχει επιστροφή. Εκτός κι αν η μοναδική σου ευκαιρία να το αλλάξεις αυτό σου δώσει περιθώριο για μια δεύτερη προσπάθεια. Θα τα καταφέρεις; Ή για άλλη μια φορά θα βγάλεις τον χειρότερο δυνατό εαυτό σου ; Ποιος ξέρει ; Εσύ πάντως ξέρεις πως είσαι γεννημένος για τα λίγα. Αν μπορούσες να έχεις τα πολλά θα είχε φροντίσει ο Θεός να σε βάλει από νωρίς στο τριπάκι των ευνοϊκών συγκυριών. Let me tell you something. You're in a hell, and you're gonna die in a hell, just like the rest of 'em!
ΥΓ. Μεγάλη ανάρτηση, βαρετή και κουραστική για όλους όσους διαβάζουν αυτό το blog. Δυστυχώς για σένα αναγνώστη, καμιά φορά πρέπει να βγάζω από μέσα μου το πως νιώθω.
ΥΓ2. Άραγε να σώζεται η κατάσταση ; Πλέον όχι. Μονόδρομος οι κακές επιλογές. Όταν χάνεις κάτι τότε το εκτιμάς. 4 μήνες και 13 μέρες αισίως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου