Και αυτό ήταν. Πάνε οι διακοπές. Αυτό ήταν. Περίπου δυο εβδομάδες μέσα στις οποίες πρέπει να τακτοποιήσεις υποχρεώσεις, να γιορτάσεις, να δεις όσους δεν έχεις δει για καιρό, να τα βρεις με τον εαυτό σου, να ξεκουραστείς, να διαβάσεις, να , να , να , να, να... Πολλά πράγματα για ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Από την άλλη σκέφτεσαι πως ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, επομένως θα επανέλθεις στο σημείο αυτό. Όμως η ροή του χρόνου ίσως να φέρνει και άσχημα αποτελέσματα, καθώς όλα περνάνε και δε μένει και τίποτα ουσιαστικό. Δε μιλάω για γνώσεις, εμπειρίες και άλλα. Αυτά ναι, εννοείται μένουν. Η ζωή δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και άλλα πράγματα που πλάθουν τον εαυτό σου και να τον στιγματίζουν δια παντός.
Να φέρω ένα παράδειγμα. Ξεκινάς Οκτώβρη σχολή. Βάλε απεργίες, καταλήψεις, αργίες κλπ. Οι κάπου στις 10 εβδομάδες σχολής, καταλήγουν σε 8 καθαρές. Έπειτα έρχονται οι 2 εβδομάδες Χριστουγέννων. Επιστρέφεις για 3 εβδομάδες στην σχολή μέσα στις οποίες σίγουρα κάτι θα παιχτεί για χάσεις 3-4 διδακτικές μέρες. Και η τελευταία εβδομάδα πριν την χειμερινή εξεταστική είναι διαλυμένη ώστε να διαβάσεις. Περνάει ένας μήνας εξεταστικής, και επιστρέφεις ράθυμα στη σχολή σου. Ανάλογα με το πότε πέφτει το Πάσχα έχεις άλλες 8-10 εβδομάδες μάθημα στο ίδιο σκηνικό με το χειμερινό εξάμηνο. Καταλήγεις να είσαι στη 1 με 2 εβδομάδες μείον λόγω χαμένων μαθημάτων και φεύγεις για άλλες δυο εβδομάδες διακοπών Πάσχα. Επιστρέφεις περίπου ενάμιση με ένα μήνα μάθημα και ξεκινάει στις αρχές Ιουνίου η εξεταστική περίοδος. Αρχές Ιουλίου έχεις ξεμπερδέψει από όλα ώσπου να φτάσει ο Σεπτέμβρης για άλλον έναν μήνα επαναληπτικής εξεταστικής. Και πάλι Οκτώβρης.
Έτσι έφυγε μια χρονιά. Με δυο εξάμηνα. Και είσαι άλλο ένα έτος κοντύτερα στο πτυχίο. Σε μια σχολή από 4 έως 6 χρόνια. Είτε με απεριόριστη φοίτηση, είτε με 2*ν είτε με ν+2 έτη φοίτησης. Με συμφοιτητές που σε δείγμα των 10 οι 4 δε θέλουν να βρίσκονται σε αυτήν τη σχολή, οι 2 θα την παρατήσουν πριν το δεύτερο χρόνο και οι άλλοι 4 θα αποφοιτήσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα με βαθμολογίες από 5 έως 9. Έπειτα θα επιδιώξεις να βρεις δουλειά, ή να κάνεις μεταπτυχιακό, ή να διεκδικήσεις υποτροφία, ή να πας φαντάρος. Αν βρεις δουλειά θα μαζέψεις χρήματα για μεταπτυχιακό, ή θα συνεχίσεις στη δουλειά αυτή αν σε ικανοποιεί, η οποία δουλειά θα είναι μακριά από το πτυχίο σου 6 στις 10 φορές. Αν κάνεις μεταπτυχιακό, θα τελειώσεις, και ή θα επιδιώξεις κάτι στο εξωτερικό είτε θα επιστρέψεις στην Ελλάδα για να είσαι ένας πτυχιούχος ανεπάγγελτος. Εκτός κι αν δεν έχεις πάει ακόμα φαντάρος που τότε πρώτα θα εκτίσεις τη θητεία σου και μετά θα κάνεις τα προαναφερθέντα.
Αν διεκδικήσεις υποτροφία θα χάσεις καιρό σε σχέση με τον τελευταίο, και θα ακολουθήσεις με καθυστέρηση την ίδια πορεία του. Αν πας πρώτα φαντάρος, έπειτα ή θα δουλέψεις ή θα κάνεις μεταπτυχιακό. Έτσι σε όλες τις περιπτώσεις είμαστε στα 25-26 χρόνια σου. Από τους 10 φοιτητές ο ένας θα κάνει διδακτορικό στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Θα το ολοκληρώσει σε περίπου 3 με 4 χρόνια αν δουλέψει απερίσπαστος άρα τα πατήσαμε τα 30 έτη.
Κάπως έτσι η ζωή σου από τα 6 χρόνια που μπήκες στο σχολείο, έφτασε στα 25-30 χωρίς ανάσα. Και έπειτα που ανοίγουν νέες υποχρεώσεις εξακολουθείς να μην παίρνεις ανάσα. Να δουλέψεις, να βρεις ένα σπίτι, να πάρεις ένα αυτοκίνητο, να καλύπτεις μόνος σου τις ανάγκες σου. Αν τα φέρει η ζωή, να παντρευτείς, να κάνεις ένα παιδί για αρχή. Να δημιουργήσεις οικογένεια. Να είσαι ενεργός πολίτης και να φτάσεις στα 60μέσα σου για να συνταξιοδοτηθείς.
Και η ζωή σου πέρασε από τα 6 χρόνια σου που μπήκες στο σχολείο σε μια πεντηκονταετία συνεχούς μόχθου για να δεις στο τέλος έναν κρατικό μηχανισμό που δεν μπορεί να σε περιθάλψει, και σαν να μην φτάνει αυτό, να βλέπεις ότι δεν παρήγαγες ποτέ έργο, αλλά απλά δούλευες για να επιβιώσεις.
Θα μου πεις τώρα, πώς έφτασα από τη λήξη των διακοπών στην επισκόπηση μιας τυπικής ζωής. Δεν ξέρω. Αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις για να το ζήσεις αυτό το πράγμα, όχι ομορφότερα αλλά παραγωγικότερα. Να το φτιάξεις έτσι ώστε να μην φαίνεται σαν μια διαδικασία χωρίς αναπνοή, αλλά σαν μια πορεία προδιαγεγραμμένη μεν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου δε.
Καλή επιστροφή στη ρουτίνα.
ΥΓ. Καλώς ήλθες ήλιε. Λάμψε ξανά.
ΥΓ2. Με ξέρεις σαν Μο
αλλά δε με ξέρεις γαμώ.
ΥΓ3. Πρόκειται για μια κοινωνία που πέφτει.
Κι όσο πέφτει λέει «Ως εδώ καλά, ως εδώ καλά…».
Μα δεν έχει σημασία πια το ότι πέφτει.
Σημασία έχει το πώς θα προσγειωθεί…
-La Haine (1995)
Από την άλλη σκέφτεσαι πως ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, επομένως θα επανέλθεις στο σημείο αυτό. Όμως η ροή του χρόνου ίσως να φέρνει και άσχημα αποτελέσματα, καθώς όλα περνάνε και δε μένει και τίποτα ουσιαστικό. Δε μιλάω για γνώσεις, εμπειρίες και άλλα. Αυτά ναι, εννοείται μένουν. Η ζωή δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και άλλα πράγματα που πλάθουν τον εαυτό σου και να τον στιγματίζουν δια παντός.
Να φέρω ένα παράδειγμα. Ξεκινάς Οκτώβρη σχολή. Βάλε απεργίες, καταλήψεις, αργίες κλπ. Οι κάπου στις 10 εβδομάδες σχολής, καταλήγουν σε 8 καθαρές. Έπειτα έρχονται οι 2 εβδομάδες Χριστουγέννων. Επιστρέφεις για 3 εβδομάδες στην σχολή μέσα στις οποίες σίγουρα κάτι θα παιχτεί για χάσεις 3-4 διδακτικές μέρες. Και η τελευταία εβδομάδα πριν την χειμερινή εξεταστική είναι διαλυμένη ώστε να διαβάσεις. Περνάει ένας μήνας εξεταστικής, και επιστρέφεις ράθυμα στη σχολή σου. Ανάλογα με το πότε πέφτει το Πάσχα έχεις άλλες 8-10 εβδομάδες μάθημα στο ίδιο σκηνικό με το χειμερινό εξάμηνο. Καταλήγεις να είσαι στη 1 με 2 εβδομάδες μείον λόγω χαμένων μαθημάτων και φεύγεις για άλλες δυο εβδομάδες διακοπών Πάσχα. Επιστρέφεις περίπου ενάμιση με ένα μήνα μάθημα και ξεκινάει στις αρχές Ιουνίου η εξεταστική περίοδος. Αρχές Ιουλίου έχεις ξεμπερδέψει από όλα ώσπου να φτάσει ο Σεπτέμβρης για άλλον έναν μήνα επαναληπτικής εξεταστικής. Και πάλι Οκτώβρης.
Έτσι έφυγε μια χρονιά. Με δυο εξάμηνα. Και είσαι άλλο ένα έτος κοντύτερα στο πτυχίο. Σε μια σχολή από 4 έως 6 χρόνια. Είτε με απεριόριστη φοίτηση, είτε με 2*ν είτε με ν+2 έτη φοίτησης. Με συμφοιτητές που σε δείγμα των 10 οι 4 δε θέλουν να βρίσκονται σε αυτήν τη σχολή, οι 2 θα την παρατήσουν πριν το δεύτερο χρόνο και οι άλλοι 4 θα αποφοιτήσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα με βαθμολογίες από 5 έως 9. Έπειτα θα επιδιώξεις να βρεις δουλειά, ή να κάνεις μεταπτυχιακό, ή να διεκδικήσεις υποτροφία, ή να πας φαντάρος. Αν βρεις δουλειά θα μαζέψεις χρήματα για μεταπτυχιακό, ή θα συνεχίσεις στη δουλειά αυτή αν σε ικανοποιεί, η οποία δουλειά θα είναι μακριά από το πτυχίο σου 6 στις 10 φορές. Αν κάνεις μεταπτυχιακό, θα τελειώσεις, και ή θα επιδιώξεις κάτι στο εξωτερικό είτε θα επιστρέψεις στην Ελλάδα για να είσαι ένας πτυχιούχος ανεπάγγελτος. Εκτός κι αν δεν έχεις πάει ακόμα φαντάρος που τότε πρώτα θα εκτίσεις τη θητεία σου και μετά θα κάνεις τα προαναφερθέντα.
Αν διεκδικήσεις υποτροφία θα χάσεις καιρό σε σχέση με τον τελευταίο, και θα ακολουθήσεις με καθυστέρηση την ίδια πορεία του. Αν πας πρώτα φαντάρος, έπειτα ή θα δουλέψεις ή θα κάνεις μεταπτυχιακό. Έτσι σε όλες τις περιπτώσεις είμαστε στα 25-26 χρόνια σου. Από τους 10 φοιτητές ο ένας θα κάνει διδακτορικό στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Θα το ολοκληρώσει σε περίπου 3 με 4 χρόνια αν δουλέψει απερίσπαστος άρα τα πατήσαμε τα 30 έτη.
Κάπως έτσι η ζωή σου από τα 6 χρόνια που μπήκες στο σχολείο, έφτασε στα 25-30 χωρίς ανάσα. Και έπειτα που ανοίγουν νέες υποχρεώσεις εξακολουθείς να μην παίρνεις ανάσα. Να δουλέψεις, να βρεις ένα σπίτι, να πάρεις ένα αυτοκίνητο, να καλύπτεις μόνος σου τις ανάγκες σου. Αν τα φέρει η ζωή, να παντρευτείς, να κάνεις ένα παιδί για αρχή. Να δημιουργήσεις οικογένεια. Να είσαι ενεργός πολίτης και να φτάσεις στα 60μέσα σου για να συνταξιοδοτηθείς.
Και η ζωή σου πέρασε από τα 6 χρόνια σου που μπήκες στο σχολείο σε μια πεντηκονταετία συνεχούς μόχθου για να δεις στο τέλος έναν κρατικό μηχανισμό που δεν μπορεί να σε περιθάλψει, και σαν να μην φτάνει αυτό, να βλέπεις ότι δεν παρήγαγες ποτέ έργο, αλλά απλά δούλευες για να επιβιώσεις.
Θα μου πεις τώρα, πώς έφτασα από τη λήξη των διακοπών στην επισκόπηση μιας τυπικής ζωής. Δεν ξέρω. Αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις για να το ζήσεις αυτό το πράγμα, όχι ομορφότερα αλλά παραγωγικότερα. Να το φτιάξεις έτσι ώστε να μην φαίνεται σαν μια διαδικασία χωρίς αναπνοή, αλλά σαν μια πορεία προδιαγεγραμμένη μεν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου δε.
Καλή επιστροφή στη ρουτίνα.
ΥΓ. Καλώς ήλθες ήλιε. Λάμψε ξανά.
ΥΓ2. Με ξέρεις σαν Μο
αλλά δε με ξέρεις γαμώ.
ΥΓ3. Πρόκειται για μια κοινωνία που πέφτει.
Κι όσο πέφτει λέει «Ως εδώ καλά, ως εδώ καλά…».
Μα δεν έχει σημασία πια το ότι πέφτει.
Σημασία έχει το πώς θα προσγειωθεί…
-La Haine (1995)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου