Απόπειρες

Κάθε ποτήρι κατασκευάζεται για να δέχεται μια συγκεκριμένη ποσότητα υγρού. Γι'αυτό το λόγο πέρα από την αισθητική και τις καμπύλες του κάθε ποτηριού, από πίσω τους κρύβεται μια λειτουργικότητα η οποία έχει να κάνει απολύτως με την χωρητικότητα.

Ξεκινώντας από τα τεράστια ποτήρια των τριών λίτρων της μπύρας, ως τα ποτηράκια για σφηνάκια τα οποία δεν φτιάχνονται για να διακοσμήσουν τα ράφια ενός σκρίνιου, αλλά για να δεχτούν το καθένα, το κατάλληλο ποτό στην κατάλληλη δόση. Κανείς δεν απαγορεύει σε κανέναν να βάλει στο τεράστιο ποτήρι μπύρας γάλα σε επίπεδο δύο δαχτύλων, αλλά όπως και να έχει η ορθολογιστική σκέψη οδηγεί τον νοήμονα δυτικό άνθρωπο στο να γεμίζει το ποτήρι αυτό με μπύρα. Άσχετα αν θα την πιει ή όχι.

Εδώ, λοιπόν, φτάνουμε στο σημείο που αρχίζουμε να διαμορφώνουμε ένα λογικό καθ'όλα επιχείρημα.

Δεδομένου όπως προαναφέρθηκε, ότι κάθε ποτήρι έχει κατασκευαστεί σε συνάρτηση αισθητικής και λειτουργικότητας με σκοπό όμως την κατάποση του υγρού καταλήγουμε στα εξής: Η πρωταρχική χωρητικότητα φτάνει στο στόμιό του. Επομένως για να διαμορφώνεται το ποτήρι με τέτοιο τρόπο σε ένα επίπεδο χωρητικότητας γίνεται για καθαρά λειτουργικούς λόγους. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως το ποτήρι φτιάχνεται μόνο και μόνο για να γεμίζει. Στην περίπτωση λοιπόν, που το ποτήρι έχει υγρό μέχρι τη μέση καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως είναι μισοάδειο. Ο σκοπός του να γεμίσει να επιτεύχθηκε άρα είναι λογικό να καταλήξουμε στο εύλογο αυτό συμπέρασμα. Δεν πρέπει όμως να ξεφεύγει από το νου μας, πως η συλλογιστική πορεία είναι αμιγώς ορθολογιστική.

Αυτό αναφέρεται ρητά στον συλλογισμό αυτόν, καθώς θα μπορούσε εύκολα κάποιος να αντικρούσει το επιχείρημα υποστηρίζοντας πως το ποτήρι το γεμίζεις μέχρι το σημείο που θες εσύ. Εδώ βρίσκεται η λούμπα στην οποία πέφτει και ανταπαντούμε πως το θέλω είναι ένας παράγοντας που ξεφεύγει από τον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης και μπαίνει στην σφαίρα του συναισθήματος.

Τα τελευταία χρόνια λόγω σπουδών, ακούω παντού για μανιφέστα. Το μανιφέστο του Κομουνισμού από τον Μαρξ. Το μανιφέστο του Υπερρεαλισμού από τον Αντρέ Μπρετόν. Το μανιφέστο του Συμβολισμού από τον Ζαν Μορεάς και άλλα πολλά. Σαφώς και μιλάμε για τέρατα της διανόησης που κανείς δε θα μπορούσε να αντικρούσει ως προς την ορθότητα και τη βαρύτητα των ιδεών τους τουλάχιστον σε πρώιμο στάδιο. Επομένως πως θα μπορούσε ένα Λεμόνι να έχει το θράσος να θεωρήσει το παραπάνω ως ένα Μανιφέστο του Πεσιμισμού ; Και ποιο είναι ένα Λεμόνι για να δώσει αυτό το Μανιφέστο στο πιάτο κάποιου ανώτερου για να το κρίνει, να το διαδώσει και να το εδραιώσει ;  Και ποιο είναι το Λεμόνι για να έχει κάποια αξίωση ; Εύλογα ερωτήματα που τα σκέφτομαι αυτή τη στιγμή που το γράφω. Η έπαρση τιμωρείται και κανείς δεν είναι άξιος να εξαίρει τον εαυτό του. Γιατί, λοιπόν, το Λεμόνι να γράφει κάτι και να το θεωρεί ως μια σύλληψη άξια για να διεκδικήσει μια θέση Μανιφέστου ; Ίσως επειδή έχει την ανάγκη μια επιβεβαίωσης θα πω εγώ. Δεν ξέρω.

Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται και στιγματίζεται από τα αντιπροσωπευτικά της ρεύματα. Επανήλθαμε σε ένα Ρομαντικό/Νεο Ρομαντικό πλαίσιο με έντονα Καρυωτατικά στοιχεία σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Γιατί να μη δώσουμε στην εποχή αυτή έναν πεσιμιστικό χαρακτήρα που θα ισοπεδώσει τα πάντα και θα οδηγήσει τελικά στην αποθέωση του Αμοραλισμου ; Εμπρός για μια απαισιόδοξη κίνηση κόντρα στις εφήμερες χαρές και στις ασπιρίνες ευτυχίας. Δυστυχισμένοι όλου του κόσμου ενωθείτε...