Παρακεταμόλη

Μέσα Ιανουαρίου. Ο απαθής αυτός μήνας κυλά γρήγορα και έρχεται ένας αδιάφορος Φεβρουάριος, τουλάχιστον για τους περισσότερους φοιτητές. Διάβασμα, εξεταστική, πολλοί καφέδες μπροστά από χαρτιά, στυλό και βιβλία, και βραδινά τσιγάρα στο μπαλκόνι σε μια κρύα Αθήνα.
Είχα πείσει τον εαυτό μου πως η ζωή είναι τη μέρα. Μάλλον πρόκειται για άλλο ένα καλοκαιρινό σύνδρομο, κατά το οποίο χαλάς το πρόγραμμά σου, και κάποια στιγμή θες να ζήσεις το πρωινό που έχεις ξεχάσει πως είναι επειδή κοιμάσαι. Έκανα λάθος, και το καταλαβαίνω συνήθως στην καρδιά του χειμώνα αυτό. Η νύχτα βγάζει αλήθειες με αυτή τη θανάσιμη σιωπή της. Αποτελεί το πρόσφορο έδαφος για να συσκεφθείς με τον εαυτό σου. Να κάνεις ενδοσκόπηση, να δημιουργήσεις ερωτήματα στο εγώ σου και να τα απαντήσεις με τη συντροφιά της σιγής. Όταν οι άλλοι κοιμούνται, εσύ είσαι ξύπνιος και αυτοεπιβεβαιώνεσαι ως άτομο που θέλει να περνιέται για ανήσυχο.
Είναι οι ώρες που αποφασίζεις τα σημαντικά της ζωής σου, αλλά κατά έναν παράδοξο τρόπο το πρωί πράττεις διαφορετικά, λες και είσαι άλλος άνθρωπος. Ίσως είναι ένα τρικ της αντίληψής σου, για να τσεκάρεις πόσο σοβαρές αποφάσεις λαμβάνεις και πόσο ικανός είσαι να τις εφαρμόσεις στη ρουτίνα σου. Εν πάση περιπτώσει όμως, πλάθεις το μυαλό σου, σε τέτοιο βαθμό που έστω υποσυνείδητα το φως της ημέρας θα σε βρει διαφορετικό.

Δε θα ήθελα να μιλήσω ξανά για εξέλιξη, πρόοδο, τύχη και άλλες έννοιες που απασχολούν το Λεμόνι συχνά πυκνά. Δεν ξέρω καν γιατί θέλω να μιλήσω. Παρόλ' αυτά νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι ο οποίος δεν προκύπτει από συναισθηματικά αδιέξοδα αλλά από μια απροσδιόριστη αιτία που ίσως να ορίζεται στο μυαλό μου, αλλά δεν φτάνει στα ακροδάχτυλά μου για να πατήσω τα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου. Ενδεχομένως να είναι το άγχος του αύριο. Το άγχος του μετά, του ύστερα, του αφού. Το μέλλον.
Αυτό γερνάει τον άνθρωπο. Η ευθύνη του να κάνει κάτι αύριο. Τα μελλοντικά σχέδια που κάνει για τον εαυτό του, τους γύρω του. Τον καθιστούν όλα αυτά υπεύθυνο απέναντι σε μια χίμαιρα που ονομάζεται χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο περνά και διαγράφει ο καθένας μας λίγο αδιάφορο χρόνο στην αιωνιότητα. Οι πόροι του αρχίζουν να διαστέλλονται και το δέρμα του ανεπαίσθητα χωρίζει, ώσπου οι εμφανείς ρυτίδες να του υπενθυμίσουν το ότι είναι άλλος ένας περαστικός σε μια στάση λεωφορείου. Άλλο ένα μυρμήγκι αδιάφορο, που ακόμα κι αν στην αποικία του κάνει κουμάντο, η πρώτη σόλα που θα βρεθεί από πάνω του θα το λιώσει θέλοντας ή μη.

Αρκετοί λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Ένας καλλιτέχνης είπε πως ο χρόνος είναι ο μόνος γιατρός που δεν πληρώνουμε. Δεν ξέρω αν μπορώ να ταχθώ υπέρ αυτής της νοοτροπίας. Είναι γιατρός ή είναι ένα ξυπνητήρι που βρίσκεται συνέχεια σε αναβολή και ανά τακτά χρονικά διαστήματα σου υπενθυμίζει οτιδήποτε άσχημο σε κάνει να γερνάς και να νιώθεις ένοχος ;
Ώρες ώρες νιώθω μια διχασμένη προσωπικότητα που άλλοτε υποστηρίζω σθεναρά κάτι, και το υποστηρίζω πράγματι και όχι για τη λεζάντα. Άλλοτε όμως με πιάνω στα πλαίσια της ματαιότητας να αναιρώ τα πάντα και να βρίσκομαι πάλι στη μέση μιας ατέλειωτης θάλασσας, παλεύοντας με τα κύματα της αναζήτησης του νοήματος και της αλήθειας. Της κινούσας αιτίας και του κινήτρου που θα δώσει τελικά λίγη ώθηση για ζωή.

Ο Τάσος Λειβαδίτης έγραψε:

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.
Ή
ἕνα θάνατο
γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…

Αφορμή για τα παραπάνω μια ταινία του Woody Allen (Match point) που είδα παρακινημένος από μια φίλη. Η ανάρτηση δε βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα νοήματα της ταινίας, απλά ο καθένας εκλαμβάνει καθετί διαφορετικά.

Καλό ξημέρωμα Αθήνα

ΥΓ. Αν δε βρεις μια θέση στη ζωή κανενός όπως τη θες εσύ, τι σου απομένει ;