Που είσαι ; Έ ; Ακόμα ; Ακόμα την ίδια καραμέλα ρε ; Την πιπιλίσαμε και την κατάπιαμε εκατό φορές. Επιτέλους κάνε κάτι. Δείξε ότι υπάρχεις.
Βλέπεις τα πάντα και μένεις εκεί. Βλέπεις σεισμούς, τυφώνες, καταιγίδες, κρύα, σκοτωμούς, αυτοκτονίες και κάθεσαι εκεί. Εκ του ασφαλούς μας παραπέμπεις στα βιβλία σου για να μας πεις πως αν κάνουμε το χ και το ψ και το ζ, θα είμαστε μέλη τους βασιλείου σου. Που είναι το τσαρδί σου να έρθουμε να το δούμε και εμείς ; Που είναι οι αξιωματούχοι σου να τους τα πω κι αυτών ;
Συνέχεια τα ίδια. Σε παίρνω τηλέφωνο, δεν απαντάς. Προσπαθώ να σου μιλήσω, δεν απαντάς. Μου στέλνεις σημάδια, τα οποία δεν ξέρω αν πρέπει να τα πιστέψω ή όχι. Κι όταν τα πιστέψω δεν ξέρω πως να τα ερμηνεύσω. Με δοκιμάζεις ; Και αν ναι, θα ανταμειφθώ ; Κάνω τις σωστές επιλογές. Ρε μας κοροϊδεύεις ; Βλέπω τον κάθε ανίκανο να έχει αυτό που θέλει και αυτόν που το θέλει όσο τίποτα άλλο του το στερείς. Δε λέω, επιλογές είναι αυτές του ατόμου, και στοιχεία του χαρακτήρα του. Αλλά κατά τη συνειδητοποίηση του λάθους γιατί δεν εκτιμάς τη μεταστροφή ; Γιατί εξακολουθείς να τον τυραννάς και σαν ντόμινο επηρεάζεις τα πάντα. Και αφού ξέρεις τα μελλούμενα γιατί δε δίνεις κάνα σημάδι γι'αυτά. Έχει πλάκα ε ;
Είμαι μέσα στο Matrix της ζωής και δεν έρχεσαι να μου προσφέρεις το κόκκινο ή το μπλε χάπι. Με αφήνεις στην αναζήτηση. Δώσε μου τουλάχιστον ένα από τα δύο να πάει στο διάολο. Κουράστηκα να σε αμφισβητώ και παράλληλα να σε υποστηρίζω όσο κανέναν άλλον. Θες να παλέψουμε ; Θες να τις παίξουμε ; Βρες μου έναν τρόπο να σε προσβάλω για να έρθουμε face to face να τα πούμε καλύτερα. Να μπερδευτούν τα γένια μας και να τα πούμε σαν άντρες. Ένα, δύο, πέντε, δέκα. Όλα στο τραπέζι. Και να σου πω κάτι ; Πες το μου. "Ρε μαλάκα έχεις άδικο". Θα το δεχτώ αν το λες εσύ. Αλλά για να δούμε, θα το πεις ή θα κάνεις πάλι τα παιχνίδια που σου εξασφαλίζει η θέση σου.
Μας κάνεις να κάνουμε ευχές. Και μετά ; Κοιτάς πόσο πιστοί είμαστε ; Αφού το έχεις πει, πως δεν είναι το βασικότερο κριτήριο αυτό. Και αν είναι, εμένα γιατί μου το κάνεις αυτό ; Δεν σε υποστηρίζω ; Αν βρίζω πότε πότε το ξέρεις πως το κάνω γιατί έχω βρώμικο κεφάλι. Αλλά το μετανιώνω κατευθείαν. Και αυτό το ξέρεις. Τι να σου πω ; Στείλε μου ένα σημάδι να το δω και να σιγουρευτώ. Να πάρω αποφάσεις, να κάνω κινήσεις. Ξέρεις πως είναι αυτά. Να προλάβω το μέλλον και τις εξελίξεις που τρέχουν.
Όσο κι αν το μισώ να το λέω.
Μια αίγα ανάμεσα στο ποίμνιο.
Α ρε μπαγάσα. Περνάς καλά εκεί πάνω ;
Βλέπεις τα πάντα και μένεις εκεί. Βλέπεις σεισμούς, τυφώνες, καταιγίδες, κρύα, σκοτωμούς, αυτοκτονίες και κάθεσαι εκεί. Εκ του ασφαλούς μας παραπέμπεις στα βιβλία σου για να μας πεις πως αν κάνουμε το χ και το ψ και το ζ, θα είμαστε μέλη τους βασιλείου σου. Που είναι το τσαρδί σου να έρθουμε να το δούμε και εμείς ; Που είναι οι αξιωματούχοι σου να τους τα πω κι αυτών ;
Συνέχεια τα ίδια. Σε παίρνω τηλέφωνο, δεν απαντάς. Προσπαθώ να σου μιλήσω, δεν απαντάς. Μου στέλνεις σημάδια, τα οποία δεν ξέρω αν πρέπει να τα πιστέψω ή όχι. Κι όταν τα πιστέψω δεν ξέρω πως να τα ερμηνεύσω. Με δοκιμάζεις ; Και αν ναι, θα ανταμειφθώ ; Κάνω τις σωστές επιλογές. Ρε μας κοροϊδεύεις ; Βλέπω τον κάθε ανίκανο να έχει αυτό που θέλει και αυτόν που το θέλει όσο τίποτα άλλο του το στερείς. Δε λέω, επιλογές είναι αυτές του ατόμου, και στοιχεία του χαρακτήρα του. Αλλά κατά τη συνειδητοποίηση του λάθους γιατί δεν εκτιμάς τη μεταστροφή ; Γιατί εξακολουθείς να τον τυραννάς και σαν ντόμινο επηρεάζεις τα πάντα. Και αφού ξέρεις τα μελλούμενα γιατί δε δίνεις κάνα σημάδι γι'αυτά. Έχει πλάκα ε ;
Είμαι μέσα στο Matrix της ζωής και δεν έρχεσαι να μου προσφέρεις το κόκκινο ή το μπλε χάπι. Με αφήνεις στην αναζήτηση. Δώσε μου τουλάχιστον ένα από τα δύο να πάει στο διάολο. Κουράστηκα να σε αμφισβητώ και παράλληλα να σε υποστηρίζω όσο κανέναν άλλον. Θες να παλέψουμε ; Θες να τις παίξουμε ; Βρες μου έναν τρόπο να σε προσβάλω για να έρθουμε face to face να τα πούμε καλύτερα. Να μπερδευτούν τα γένια μας και να τα πούμε σαν άντρες. Ένα, δύο, πέντε, δέκα. Όλα στο τραπέζι. Και να σου πω κάτι ; Πες το μου. "Ρε μαλάκα έχεις άδικο". Θα το δεχτώ αν το λες εσύ. Αλλά για να δούμε, θα το πεις ή θα κάνεις πάλι τα παιχνίδια που σου εξασφαλίζει η θέση σου.
Μας κάνεις να κάνουμε ευχές. Και μετά ; Κοιτάς πόσο πιστοί είμαστε ; Αφού το έχεις πει, πως δεν είναι το βασικότερο κριτήριο αυτό. Και αν είναι, εμένα γιατί μου το κάνεις αυτό ; Δεν σε υποστηρίζω ; Αν βρίζω πότε πότε το ξέρεις πως το κάνω γιατί έχω βρώμικο κεφάλι. Αλλά το μετανιώνω κατευθείαν. Και αυτό το ξέρεις. Τι να σου πω ; Στείλε μου ένα σημάδι να το δω και να σιγουρευτώ. Να πάρω αποφάσεις, να κάνω κινήσεις. Ξέρεις πως είναι αυτά. Να προλάβω το μέλλον και τις εξελίξεις που τρέχουν.
Όσο κι αν το μισώ να το λέω.
Μια αίγα ανάμεσα στο ποίμνιο.
Α ρε μπαγάσα. Περνάς καλά εκεί πάνω ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου