Τράπουλα

Και έτσι η ζωή μας κυλάει σαν παραμύθι. Ακόμα κι όταν ο πύργος με τα τραπουλόχαρτα που ώρες προσπαθείς να φτιάξεις και τον στηρίζει σε ένα κουκούτσι από καρπούζι καταρρέει προτού καν τον βγάλεις φωτογραφία.
Με μια δήλωση. Μια πρόταση, που σε κάνει να νιώθεις πως πέφτεις σε μια μαύρη τρύπα στο διάστημα και θα βρεθείς σε μια άλλη διάσταση. Εκεί προσπαθείς να ηρεμήσεις τον εαυτό σου και να τον κάνεις να ευγνωμονεί τουλάχιστον που έχει την τράπουλα τακτοποιημένη στη θήκη της.

Μια σύντομη ανάρτηση χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες. Ακόμα και εγώ δεν μπορώ να βρω έναν κατάλληλο συμβολισμό για να περιγράψω τις σκέψεις.
Ας είναι. Αφού έχουμε την τράπουλα και παίζουμε χαρτιά πότε πότε κάτι είναι κι αυτό. Κι ας μην κάνουμε πύργους.

ΥΓ. Κενά πακέτα. Τα λόγια μου λιτά και σκέτα. Πες μου τα νέα σου, κι αν όχι, απλώς ζωγράφισε τα.
ΥΓ2. Ένα κρύο χέρι. Μια τόση ζεστή καρδιά. Κουράγιο. Θα τα ξαναπούμε κανονικά κάποτε κι ας μην μπορείς τώρα να πεις πάνω από κάποιες λέξεις.
ΥΓ3. http://www.youtube.com/watch?v=CvFH_6DNRCY -Θα το ακούσω κάποτε πριβέ. Σε μια βραδιά για τον πιανίστα και τον πελάτη. Έναν Νοέμβρη. Με ένα κρασί. Σε μια νύχτα