Φυγή

Κυριακή μεσημέρι. Ωραίος, καθαρός, φθινοπωρινός καιρός χωρίς βροχές, αλλά με όμορφη γλυκιά ψύχρα. Θα ήθελα να δω λίγο παραπάνω κρύο, αλλά δεν με χαλάει καθόλου ο συγκεκριμένος καιρός. Θα μπορούσα να ζω έτσι όλον τον χρόνο.

Η ζωή κάνει κύκλους και τα πάντα είναι μπούμερανγκ, όπως έχω άλλωστε υποστηρίξει και σε παλαιότερη ανάρτηση. Μια δοκιμασία θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι, η οποία και τείνει να μας κάνει καλύτερους και εμπειρότερους. Μέσα σε όλα αυτά είναι και ο θάνατος. Μια παρεξηγημένη έννοια από όπου κι αν την προσεγγίσει κάποιος. Πρέπει να σε αγγίξει η ιδέα του θανάτου για να μπορείς να την κρίνεις, διαφορετικά καθετί που λες είναι ασπιρίνες μεσοπρόθεσμες ώσπου να το βιώσεις στο πετσί σου.

Ο θάνατος μπορεί να έρθει δίκαια ή άδικα για τους ορθολογιστές. Μόνο δίκαια για τους θεολογικά σκοπούντες την έννοια αυτήν. Όπως και να έχει, έρχεται. Αναπάντεχα ή αναμενόμενα, δίκαια ή άδικα, άμεσα ή έμμεσα. Πρέπει όμως να αναλογιστούμε σε κάθε περίσταση τις συνιστώσες για να καταλήξουμε σε μια συνισταμένη, του πως πρέπει να αντιμετωπίζεται το γεγονός αυτό. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να θεωρηθεί ως άρχων, ο νόμος της φύσης. 

Τίποτα δεν είναι πιο βέβαιο από τις ισορροπίες της φύσης. Το "ζην επικινδύνως" φέρει συνέπειες τις οποίες και πρέπει να αναλογιζόμαστε κάθε φορά που κάτι ριψοκίνδυνο μπορεί να προκαλέσει την οποιαδήποτε φθορά. Βέβαια κάτι τέτοιο, έχει να κάνει σαφώς με την ιδιοσυγκρασία του καθενός, αφού οι άνθρωποι επιλέγουν είτε να κυλήσουν στα πλαίσια μιας φυσιολογικής ζωής, ή να την πάρουν στα χέρια τους. Όπως και να'χει, πρέπει να είμαστε κύριοι των ευθυνών μας και τόσο σώφρονες, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας, και πού μπορεί να μας οδηγήσουν οι επιλογές μας. Ενδεχομένως όλα τα παραπάνω να είναι γενικότητες σχετικά με το πραγματευόμενο ζήτημα, αλλά όλα όσα γράφονται έχουν το λόγο τους.

Το να αναφερθώ σε επιμέρους κατηγορίες ατόμων που οδηγούνται (ή καλύτερα φθάνουν) στο θάνατο είναι νοσηρό και άθλιο. Ο αναγνώστης από τα παραπάνω καταλαβαίνει όμως ποια είναι η ουσία της σημερινής ανάρτησης. Το ζήτημα είναι να συμβιβαστεί ο καθένας με την ιδέα της απώλειας. Και αναλογιζόμενος τις εκάστοτε συνθήκες, να είναι όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμος στην αντιμετώπιση του οποιουδήποτε θλιβερού περιστατικού. Εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις στις οποίες ένα "κρίμα" δεν είναι αρκετό. Εκεί πρέπει να λειτουργεί το συναίσθημα και όχι η λογική. Σαφώς, η προτροπή σε μια λογική προσέγγιση του θανάτου δεν μπορεί πάντα να εφαρμοστεί, και ορθώς, καθώς τότε θα χάναμε όλοι μας τις ανθρώπινες ιδιότητές μας.

Έρεισμα για τη συγκεκριμένη ανάρτηση αποτελούν δύο περιστατικά. Πρώτον, μια κατάσταση που βιώνει τον τελευταίο καιρό και δη τις τελευταίες μέρες ο γράφων, και δεύτερον, ένα περιστατικού που συνέβη χτες το βράδυ στη λεωφόρο Δεκελείας στην οποία και σκοτώθηκαν δυο νέα παιδιά 20 ετών. Μάλιστα ο γράφων γνώριζε την κοπέλα έστω φατσικά. Σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, λοιπόν, πέρα από σπαρακτικά μηνύματα σε τραγούδια και καταστάσεις, κάτι όχι τόσο κακό καθώς ο καθένας αντιδρά με τον τρόπο του, παρατήρησα κάτι που είχα διαβάσει πριν από πάρα πολύ καιρό σε μια μελέτη ενός σύγχρονο φιλοσόφου.

Ο άνθρωπος έχει την τάση, όταν μαθαίνει ένα νεκρώσιμο ανακοινωθέν να το προβάλει και να το μοιράζεται με όσον το δυνατόν μεγαλύτερο κύκλο. Κάτι τέτοιο επιβεβαιώνει την άποψη, πως ακόμα και να είναι το πιο κοντινό σου πρόσωπο ο αποθανών, εξακολουθείς να έχεις την ανάγκη να αποδιώκεις από πάνω σου τον πόνο του θανάτου, διαμοιράζοντας την πληροφορία ότι ο τάδε ή ο δείνα πέθανε. Με αυτόν τον τρόπο νιώθεις πως κερδίζεις ζωή, στον κόσμο των ζωντανών, ασχολούμενος με τον κόσμο των νεκρών. 

Και έτσι ακριβώς είναι. Όλοι έχουμε την τάση να παίρνουμε περισσότερα τηλέφωνα όταν πεθαίνει κάποιος, παρά αν πει μια όμορφη κουβέντα ή έχει κάποια επιτυχία. Σαν να ζηλεύουμε που ο αποθανών πρωταγωνιστεί, και θέλουμε να γίνουμε ο θιασάρχης του, ώστε να κερδίσουμε και εμείς μοιραζόμενοι λεπτομέρειες από την φυγή του, λίγη από τη δόξα του. Εν ολίγοις, προτιμούμε να ασχολούμαστε με το θάνατο, παρά με τη ζωή μας, με αποτέλεσμα να φτάνουμε σε αυτόν και να μην έχουμε αντιστάσεις για να ζήσουμε και να κρατηθούμε στη ζωή. Και έτσι παραδινόμαστε.

Τι να πει κανείς σε έναν κόσμο που αγαπάει να νοσεί και να θεραπεύεται, παρά να υγειαίνει και να θεραπεύει...

ΥΓ. Καλό ταξίδι παιδιά. Φύγατε μαζί...

ΥΓ2. Άντε να δούμε.