Κλείνεις τα μάτια. Ακούς αυτόν τον ηλεκτρονικό θόρυβο του μυαλού σου. Ένα ενοχλητικό ιιιιιιι σαν τάση ρεύματος, που αν το παρατηρήσεις, γίνεται εφιαλτικό, όμως είναι μια πολύ καλή απόδειξη πως είσαι ζωντανός. Τώρα, για το αν είσαι και φυσιολογικός όσον αφορά τα φρένα σου, αυτό το ξέρουν οι ειδικοί. Και καλύτερα να μην το ξέρεις εσύ ο ίδιος.
Με κλειστά μάτια θα δεις ο,τι δεν είδες ποτέ και μπορείς νοερά να το φανταστείς. Ή ακόμα ο,τι είδες και απλά θες να το επαναφέρεις στη μνήμη σου, γιατί σου άφησε μια γεύση στο στόμα. Καλή, κακή.. Δεν με ενδιαφέρει. Εσένα ενδιαφέρει. Αποκλειστικά εσένα. Τα κλειστά μάτια σου, είναι η φυλακή του εαυτού σου. Το "εγώ" σου μέσα σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένα για σένα, από σένα.
Το να κάθεσαι όλη αυτήν την ώρα με κλειστά μάτια σαφώς και είναι νωθρό. Σε καθιστά έναν αργόσχολο, που δεν παράγει Έργο. Κι αν δεν παράγεις Έργο, άμεσα αναιρείς έναν από τους βασικότερους ρόλους σου πάνω στο γήινο στερέωμα. Ίσως και τον μοναδικό άξιο ρόλο για τον οποίο δεν χρειάζεται καμία πρόβα παρά μια παράσταση "απόψε αυτοσχεδιάζουμε".
Τα μάτια ανοίγουν. Είσαι στο δωμάτιό σου. Η τριακοστή πρώτη μέρα του Αυγούστου ξημερώνει. Για σένα μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. Για κάποιον άλλον μπορεί να αποτελεί την επέτειο μιας μνήμης που διαμόρφωσε τον εαυτό του. Αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το αεράκι που προμηνύει Φθινόπωρο, γαργαλά τα γυμνά σου μπράτσα και σε προκαλεί να κοιτάξεις γύρω σου. Η ώρα όμως είναι δύο και τέταρτο. Και το σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις τίποτα. Η κατάσταση τείνει να γίνει κωμικοτραγική. Δεν ξέρεις καν γιατί το δωμάτιο σου, ένα τυχαίο βράδυ σου κάνει τόση εντύπωση.
Τι μάταιος κόσμος. Μας κάνει να τραβάμε τα μάτια μας από αυτά που οργανικά συνάδουν με μας. Και μας αποπροσανατολίζει.
Η κατάσταση μπορεί και να κούρασε. Στρίβεις ένα τσιγάρο για να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Μαλώνεις σαν υπερκινητικό παιδί το κεφάλι σου που κάθεται και χαραμίζει φαιά ουσία στο Τίποτα.
Το τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει όταν νιώθεις το μέτωπο σου πιο βαρύ, σαν μια μεταλλική πλάκα να ασκεί πίεση πάνω του. Μια νυχτερινή ζάλη από το σοκ νικοτίνης που έπαθε το σώμα σου, καθώς είχες να καπνίσεις ώρα. Σβήνεις, γδύνεσαι, πέφτεις. Κλείνεις τα μάτια ξανά. Παραδίδεσαι στον αδερφό του Θανάτου.
Ευτυχώς που καπνίζεις βαριά τσιγάρα.
Επιβίωσες για άλλη μια μέρα.
Μπράβο σου.
ΥΓ. 5 Χρόνια. 5 Γεμάτα χρόνια. Σε ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει.
Με κλειστά μάτια θα δεις ο,τι δεν είδες ποτέ και μπορείς νοερά να το φανταστείς. Ή ακόμα ο,τι είδες και απλά θες να το επαναφέρεις στη μνήμη σου, γιατί σου άφησε μια γεύση στο στόμα. Καλή, κακή.. Δεν με ενδιαφέρει. Εσένα ενδιαφέρει. Αποκλειστικά εσένα. Τα κλειστά μάτια σου, είναι η φυλακή του εαυτού σου. Το "εγώ" σου μέσα σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένα για σένα, από σένα.
Το να κάθεσαι όλη αυτήν την ώρα με κλειστά μάτια σαφώς και είναι νωθρό. Σε καθιστά έναν αργόσχολο, που δεν παράγει Έργο. Κι αν δεν παράγεις Έργο, άμεσα αναιρείς έναν από τους βασικότερους ρόλους σου πάνω στο γήινο στερέωμα. Ίσως και τον μοναδικό άξιο ρόλο για τον οποίο δεν χρειάζεται καμία πρόβα παρά μια παράσταση "απόψε αυτοσχεδιάζουμε".
Τα μάτια ανοίγουν. Είσαι στο δωμάτιό σου. Η τριακοστή πρώτη μέρα του Αυγούστου ξημερώνει. Για σένα μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. Για κάποιον άλλον μπορεί να αποτελεί την επέτειο μιας μνήμης που διαμόρφωσε τον εαυτό του. Αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το αεράκι που προμηνύει Φθινόπωρο, γαργαλά τα γυμνά σου μπράτσα και σε προκαλεί να κοιτάξεις γύρω σου. Η ώρα όμως είναι δύο και τέταρτο. Και το σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις τίποτα. Η κατάσταση τείνει να γίνει κωμικοτραγική. Δεν ξέρεις καν γιατί το δωμάτιο σου, ένα τυχαίο βράδυ σου κάνει τόση εντύπωση.
Τι μάταιος κόσμος. Μας κάνει να τραβάμε τα μάτια μας από αυτά που οργανικά συνάδουν με μας. Και μας αποπροσανατολίζει.
Η κατάσταση μπορεί και να κούρασε. Στρίβεις ένα τσιγάρο για να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Μαλώνεις σαν υπερκινητικό παιδί το κεφάλι σου που κάθεται και χαραμίζει φαιά ουσία στο Τίποτα.
Το τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει όταν νιώθεις το μέτωπο σου πιο βαρύ, σαν μια μεταλλική πλάκα να ασκεί πίεση πάνω του. Μια νυχτερινή ζάλη από το σοκ νικοτίνης που έπαθε το σώμα σου, καθώς είχες να καπνίσεις ώρα. Σβήνεις, γδύνεσαι, πέφτεις. Κλείνεις τα μάτια ξανά. Παραδίδεσαι στον αδερφό του Θανάτου.
Ευτυχώς που καπνίζεις βαριά τσιγάρα.
Επιβίωσες για άλλη μια μέρα.
Μπράβο σου.
ΥΓ. 5 Χρόνια. 5 Γεμάτα χρόνια. Σε ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου